.«Τα σπίτια του λαού» και οι πλειστηριασμοί

Η παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία περπάτησε σε 22 μήνες μια διαδρομή που τα δύο παλαιά κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να τη διανύσουν. Για να είμαστε ειλικρινείς, ο κ. Τσίπρας δεν ξεκίνησε πιο «αριστερά» από εκεί που έβαλε το κόμμα του ο Γιώργος Παπανδρέου πίσω στο 2009. Αλλά και την απίθανη εγγύηση «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» σε ρύθμιση Καραμανλή την οφείλουμε, όταν προσπάθησε να καλυφθεί από τις πολιτικές επιπτώσεις που θα είχε η εκδήλωση στη χώρα μιας κρίσης στην ενυπόθηκη αγορά στεγαστικών δανείων ανάλογης της αμερικανικής.

Ηταν πράγματι ο Κώστας Καραμανλής που φρόντισε να απαγορεύσει τη δικαστική διεκδίκηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ενώ ο Παπανδρέου ενίσχυσε το εύρος της απαγόρευσης πλειστηριασμών στο νέο περιβάλλον του νόμου Κατσέλη. Από μερικές χιλιάδες, σύντομα έγιναν πολλές χιλιάδες εκείνοι που μπορούσαν να σταματήσουν τις πληρωμές τους πιστεύοντας ότι δεν θα έρθει ποτέ η ώρα της πληρωμής ή της απώλειας αυτού ή κάποιου άλλου περιουσιακού στοιχείου.

Τα μνημόνια περνούσαν αλλά καμία κυβέρνηση δεν τολμούσε να ρυθμίσει το πρόβλημα. Ακόμη χειρότερα, η σημερινή πλειοψηφία, αξιοποίησε την επί πολλούς μήνες βεβαιότητα που υπήρχε στην κοινωνία, σύμφωνα με την οποία συντόμως η νέα διακυβέρνηση θα βρισκόταν στα πράγματα και τότε θα εφήρμοζε κάτι σαν «σεισάχθεια», θα έβγαζε δηλαδή από το ακίνητο την υποθήκη.

Το αποτέλεσμα ήταν να γίνουν πάρα πολλές χιλιάδες εκείνοι που αισθάνθηκαν ότι το περιουσιακό τους στοιχείο ήταν πλέον σίγουρο και ότι με μια απόφαση της Βουλής θα καταργούσαμε στην Ελλάδα την ισχύ δικαστικών αποφάσεων, αφού με πράξη του δικαστή συνομολογείται η υποθήκη.

Η εξέλιξη αυτή έβλαψε πολλαπλώς. Τους ίδιους τους υπερήμερους δανειολήπτες που μπήκαν σε μια «παγίδα χρέους». Τη χώρα και το κράτος και τους φορολογουμένους, γιατί οι τράπεζες χρειάστηκε να καλύψουν τη ζημία που τους προκαλεί η άρνηση πληρωμής τόσων πολλών πελατών τους. 

Πολύ περισσότερο όμως βλάπτονται δύο ισότιμες κατηγορίες πολιτών: όσοι πληρώνουν –προφανώς με τεράστιες δυσκολίες– τις δόσεις του δανείου τους και όσοι πληρώνουν ενοίκιο, γιατί είτε δεν τόλμησαν είτε δεν πρόλαβαν είτε ήσαν «συντηρητικοί» και σίγουρα ρεαλιστές και δεν έσπευσαν να πάρουν τραπεζικό δάνειο.

Σκεφτείτε ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν στον προϋπολογισμό τους μια δαπάνη που δεν την έχουν όσοι είτε κληρονόμησαν είτε εξόφλησαν είτε αρνούνται να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους. Πρόκειται για αυταπόδεικτο παραλογισμό.

Κι ενώ είναι όλα έτοιμα, σχεδόν, για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου αδιεξόδου, το κράτος σπεύδει επιθετικά να αξιοποιήσει την άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών, ξεσηκώνοντας, δικαιολογημένα συχνά, τον κόσμο. Να δείτε που τελικά θα καταφέρουμε να τινάξουμε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα.

  ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.Το κράτος ως λάφυρο

Η επτάχρονη δικτατορία, της οποίας ο τελευταίος επιζών πρωταγωνιστής πέθανε προ ημερών, αντιμετώπισε το κράτος ως λάφυρο. Και δεν εννοώ ότι λαφυραγώγησε το δημόσιο χρήμα. Λαφυραγώγησε τους θεσμούς. Ανέστειλε άρθρα του Συντάγματος και τα αντικατέστησε με νόμους – δεν είμαι νομικός και δεν ξέρω αν επρόκειτο περί νόμων ή «αναγκαστικών διαταγμάτων». Ως γνωστόν, όταν πια αποφάσισε να νομιμοποιήσει το καθεστώς της με το δημοψήφισμα για το δικό της Σύνταγμα ήταν πια αργά. 

Οι εσωτερικές συγκρούσεις είχαν καταπονήσει το οικοδόμημα του καθεστώτος, το οποίο επρόκειτο να καταρρεύσει ένα χρόνο μετά. Παρ’ όλ’ αυτά η ζημιά είχε γίνει. Το μεγαλύτερο θύμα του καθεστώτος των συνταγματαρχών ήταν η ελάχιστη αστική Ελλάδα που προσπάθησε να σταθεί στα πόδια της μετά τον Εμφύλιο. Οταν, όμως, κατέρρευσε η χούντα, στην πραγματικότητα κατέρρευσε και το τελευταίο οχυρό της μετεμφυλιακής δεξιάς.

Είναι τουλάχιστον παράδοξο, ανώτατοι δικαστικοί, θεματοφύλακες του Συντάγματος και των νόμων, να ζητούν την τρόπον τινά αναστολή άρθρου του Συντάγματος και την αντικατάστασή του από ένα νόμο. Δεν έχει σημασία αν το κάνουν από ιδιοτέλεια ή επειδή πιστεύουν πως έτσι πρέπει να γίνει. 

Σημασία έχει ότι το κάνουν ζητώντας τη συνεργασία της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία ελέγχει και τη νομοθετική εξουσία. Για την ακρίβεια, θα ήταν παράδοξο αν η εκτελεστική εξουσία δεν αντιμετώπιζε το κράτος ως λάφυρο. Τώρα αντιμετωπίζεται αν όχι ως φυσιολογικό, τουλάχιστον ως κάτι εύλογο και εν δυνάμει εφικτό. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, είναι όμως και η τέχνη του εν δυνάμει.

Αν περάσει η αύξηση του ορίου ηλικίας για την αποστρατεία των ανωτάτων δικαστικών, τότε γιατί να μην ψηφιστεί νόμος που θα επιτρέπει να γίνονται εκλογές όχι κάθε τέσσερα χρόνια αλλά κάθε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια; Πάντα για λόγους εθνικού συμφέροντος εννοείται. Αλλά και να μην περάσει, μόνον ότι ετέθη δημοσία φτάνει. Ολα παίζουν.

 Μιζάρετε πριν ακουστεί το Rien ne va plus. Η κ. Γεροβασίλη προσέλαβε στο επιτελείο της έναν κουκουλοφόρο υβριστή του Διαδικτύου. Ζωή σε λόγου μας. Ο κ. Τσίπρας διατηρεί ως σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού ένα δείγμα της αριστερής πανίδας. Ο άλλος επαίρεται ότι κατάφερε να μαντρώσει τους «καναλάρχες» επί τρία εικοσιτετράωρα και να τους «τα πάρει».

Καλά είναι τα λάφυρα, αρκεί να ξέρεις τι να τα κάνεις. Κρίνοντας δε από τα μέχρι τούδε αποτελέσματα, η λαφυραγωγία τους δεν θα τους επέτρεπε, αν ήσαν Ρωμαίοι στρατηγοί να διεκδικήσουν από τη Σύγκλητο το δικαίωμα θριάμβου. Μάλλον ένα κέρασμα με μπίρες στα Εξάρχεια αξίζουν.

Η δικτατορία κατέρρευσε όταν αποδείχθηκε ότι είχε αποσαθρώσει τον μηχανισμό που τη στήριζε, τον στρατό. Το αριστεροδέξιο καθεστώς υπονομεύει τους θεσμούς της δημοκρατίας που του επέτρεψαν να καταλάβει την εξουσία. Η κατάρρευση της χούντας σήμανε και το τέλος της μετεμφυλιακής δεξιάς. Αν η δημοκρατία επιζήσει, η κατάρρευση του σημερινού καθεστώτος θα σημάνει το τέλος της μετεμφυλιακής αριστεράς.

  ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Κολομβία ή Αφγανιστάν;

Ένα πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά περιστατικό συνέβη στην καρδιά της Αθήνας. Το βράδυ του Σαββάτου απαγχονίστηκε πάνω στην πλατεία Κλαυθμώνος ένας αλλοδαπός. Τον βρήκε περαστικός κρεμασμένο σε ένα δέντρο και όπως αποδείχθηκε δεν ήταν αυτοκτονία. Αμέσως συνελήφθησαν δύο άλλοι αλλοδαποί, ένας Ουκρανός και ένας Πολωνός που ομολόγησαν ότι τσακώθηκαν με το θύμα και απλά… τον κρέμασαν.

 Όλα αυτά στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας έγιναν το Σάββατο που ο κόσμος βγαίνει έξω. Σε μια χώρα και μια πρωτεύουσα που ομολογουμένως είναι ασφαλής. Ο κόσμος κυκλοφορεί χωρίς να φοβάται μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες, τουλάχιστον στις περισσότερες γειτονιές. Αυτή η δολοφονία, όμως, δείχνει ότι για πολλούς η ανθρώπινη ζωή δεν κοστίζει ούτε μια πεντάρα. Δεν έχει καμιά αξία να αφαιρούν τη ζωή κάποιοι για ασήμαντη αφορμή...

 Σίγουρα οι Έλληνες δεν είναι ο καλύτερος λαός. Αλλά όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται καλύτερος και τουλάχιστον δεν υποτιμά τόσο πολύ τη ζωή όσο πολλοί αλλοδαποί. Δεν είναι μόνο αυτό το έγκλημα που σοκάρει. Σκεφτείτε με το μυαλό σας τι έκανε εκείνος ο άθλιος πα-τέρας με το φίλο του στη μικρή Άννυ. Την τεμάχισε ζωντανή αφού πρώτα της έδινε ναρκωτικά.

Στα hot spots γίνεται χαμός και όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι λίγα. Ληστείες, πορνεία, άγριοι ξυλοδαρμοί, βιασμοί μικρών αγοριών και κοριτσιών. Το απόλυτο χάος επικρατεί στα νησιά που συνωστίζονται μετανάστες και πρόσφυγες ζώντας σε άθλιες συνθήκες.

Η Αθήνα, κυρίως περιοχές του κέντρου μετατρέπονται σταδιακά σε γκέτο όπου δεν μπορείς εύκολα να πλησιάσεις. Είναι θέμα χρόνου να θρηνήσουμε θύματα σε μια Ελλάδα που θυμίζει… Κολομβία ή Αφγανιστάν. Η ανθρώπινη ζωή κοστίζει ελάχιστα, κυρίως για όσους πεινάνε, ζουν υπό άθλιες συνθήκες, εγκλωβισμένοι και εγκαταλελειμμένοι από την πολιτεία που δήθεν είναι προοδευτική.

Η πολιτική της κυβέρνησης αφενός τσάκισε τους πρόσφυγες και αφετέρου διέλυσε κάθε προσπάθεια προστασίας των Ελλήνων. Τι περίμεναν δηλαδή να συμβεί φέροντας χιλιάδες ανθρώπους πεινασμένους και με διαφορετική κουλτούρα για όλα; Για τη ζωή, για τον συνάνθρωπο, για τον διπλανό; Μαζί με αθώους πρόσφυγες έχουν έρθει και δεκάδες τρελοί, υπάνθρωποι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αφαιρέσουν ζωές, να βιάσουν, να κλέψουν. Ασφαλώς και το περιστατικό στην Κλαυθμώνος το έκαναν ένας Πολωνός κι ένας Ουκρανός κι όχι πρόσφυγες που έχουμε συνηθίσει. Αλλά τι σημασία έχει;

Μήπως περισσότερη σημασία δεν έχει ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ξέφραγο αμπέλι που μπαίνει ο καθένας όποτε θέλει και κάνει ό,τι του γουστάρει; Οι ευθύνες είναι διαχρονικές, όμως, την τελευταία διετία το κακό παράγινε και δεν μαζεύεται εύκολα. Χάνουμε την Ελλάδα και κανείς δεν το παίρνει στα σοβαρά. Και μόλις μιλήσεις για το χάος σε χαρακτηρίζει αμέσως η…αριστερή διανόηση «ακροδεξιό, φασίστα, ρατσιστή κ.λπ.» Λες και δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική που πριμοδοτεί την ακροδεξιά ρητορεία και τους φασίστες που ξαναβγήκαν από τη φωλιά τους.

Ο Έλληνας δε θέλει τίποτε παραπάνω από το να νιώσει κάπως ασφαλής. Να μπορεί να αισθάνεται ότι δεν κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή. Τότε αποδεικνύεται αν κάποιος είναι ή όχι ρατσιστής. Όχι όταν τον βάζεις να αντιμετωπίσει την σταδιακή μετάλλαξη της κοινωνίας και του χώρου που ζει σε ζούγκλα. Τότε ξεχνά ακόμη κι ότι είναι άνθρωπος προκειμένου να προστατεύσει τον ίδιο και την οικογένειά του.

Είναι εύκολο να δίνεις σε κάποιον χαρακτηρισμούς, όπως τους γονείς στη Μυτιλήνη που έκλεισαν το σχολείο. Όμως, το να κάθεσαι να πίνεις ουισκάκια στο μπαρ Καρανίκας και να κάνεις υψηλή πολιτική στο μεταναστευτικό δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

.Θα πληρώσουν τους «τζερεμέδες»* τα συνήθη κορόιδα (εμείς δηλαδή)…

«Φορτωμένη» με ένα χρέος που αφορά τον παλιό Ξενώνα Προσφύγων προς τη ΔΕΗ, είναι η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης αφού, όταν η δομή απειλήθηκε με κλείσιμο πριν από 6 χρόνια, η Αντιρατσιστική ανέλαβε τους λογαριασμούς ρεύματος στο όνομα της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Κοινωνικό Κέντρο Θεσσαλονίκης» που έχει δημιουργήσει… 

Ο Ξενώνας Προσφύγων, στην οδό Σιατίστης 12 και Φιλίππου, αποτελούσε για χρόνια τη μοναδική δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, προσφέροντας στέγη σε περίπου 70 άτομα. Τον Γενάρη του 2010, ο Ξενώνας έκλεισε, με απόφαση της ΜΚΟ που τον διαχειριζόταν και τον ανέλαβε η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, μαζί με άλλες συλλογικότητες και φορείς της πόλης. ΄Όταν το καλοκαίρι του 2010, η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα, το οποίο ήταν στο όνομα της παλιάς διαχειρίστριας ΜΚΟ, έγινε νέα σύνδεση με την Αντιρατσιστική...

 Ωστόσο, αν και ενάμιση χρόνο μετά, η Αντιρατσιστική αποχώρησε από την ευθύνη της διαχείρισης του ξενώνα, καθώς δεν μπορούσε να αναλαμβάνει μόνη της το κόστος επ’ αόριστο, ο Ξενώνας παρέμεινε ανοιχτός και φιλοξενούσε οικογένειες μέχρι και το Νοέμβριο του 2014 οπότε και εκκενώθηκε και σφραγίστηκε από τον ιδιοκτήτη του.

«Αυτά τα 4 όμως χρόνια, διέμειναν δεκάδες οικογένειες προσφύγων και οι 24 συνδέσεις κατέγραψαν κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος που ανήλθε στο ποσό των 80.000 ευρώ», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ το μέλος της Αντιρατσιστικής Νίκος Νικήσιανης, προσθέτοντας ότι, αν και γνώριζαν ότι ο λογαριασμός συνέχιζε να χρεώνεται στο όνομά τους, εντούτοις δε ζήτησαν τη διακοπή του καθώς στον Ξενώνα έμεναν ακόμα πρόσφυγες και μικρά παιδιά.

Μετά την εκκένωση του κτιρίου και τη διακοπή της σύνδεσης, η ΔΕΗ μετέφερε το συνολικό χρέος ύψους 80.066,00 ευρώ στη σύνδεση που αντιστοιχεί στην έδρα της παραπάνω ΑΜΚΕ, στην οδό Ερμού 23, δηλαδή στο Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών.

«Παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις μας προς τη Διοίκηση της ΔΕΗ, μας ξεκαθαρίστηκε ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαγραφής ή μείωσης του χρέους, με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να κάνουμε ρύθμιση με δόσεις που αντιστοιχούν σε 1200 ευρώ τον μήνα», λέει ο κ.Νικήσιανης.

Προκειμένου η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και το Στέκι Μεταναστών, να εξυπηρετήσου την ρύθμιση, αν και με καταστατική τους απόφαση δεν έχουν ζητήσει, ή λάβει καμία χρηματοδότηση από δημόσιο, ή ιδιωτικό φορέα, ζητούν να μοιραστούν την ευθύνη αποπληρωμής με φορείς που συμμετείχαν, ή υποστήριξαν το αρχικό εγχείρημα του Ξενώνα.

«Απευθυνόμαστε σε κάθε αλληλέγγυα συλλογικότητα, σε κάθε σύντροφο και συντρόφισσά μας από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ζητώντας να συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές της στην πληρωμή αυτού του χρέους. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό το Στέκι με τις δράσεις αλληλεγγύης του και την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία με την πολιτική και κοινωνική της παρέμβαση», επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση της Αντιρατσιστικής.

.Προ των πυλών... η εκτροπή στη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη

Αν ισχύει η πληροφορία, και αφού δεν έχει διαψευστεί φαίνεται να ισχύει, τότε μιλάμε για τον απόλυτο εξευτελισμό της Δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα λέγονται στη συνάντηση των ανωτάτων δικαστών με τον Αλέξη Τσίπρα, πέραν των μισθολογικών συζητήθηκε και ένα άλλο μεγάλο θέμα.

Συγκεκριμένα, φέρεται να έπεσε στο τραπέζι η παράταση του ορίου ηλικίας των ανώτατων δικαστών, παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα ορίζει ρητά ότι η αποχώρηση τους πρέπει να γίνει με την συμπλήρωση του 67ου έτους...

Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά από την συνάντηση με τον Α. Τσίπρα, η κ. Θάνου ενημέρωσε για το θέμα αυτό ανώτερους δικαστές, σημειώνοντας ότι η στάση του πρωθυπουργού στο θέμα της παράτασης του ηλικιακού ορίου ήταν θετική. Όπως είπε ωστόσο η κ. Θάνου, το θέμα της παράτασης βρίσκει σύμφωνους πολλούς δικαστές, ενώ ενημέρωσε τον πρωθυπουργό και για την ευρωπαϊκή συνθήκη, δηλαδή για το τι ισχύει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι δικαστές δεν έχουν όριο ηλικίας.

Μάλιστα, όπως είπε η πρόεδρος του Αρείου Πάγου το 67ο έτος έχει οριστεί για την προστασία των δικαστών, ώστε να μην μπορεί κανείς να τους διώξει νωρίτερα. Το αντίθετο, δηλαδή εάν εκείνοι θέλουν να παραμείνουν, δεν μπορεί να θεωρηθεί κόντρα στο Σύνταγμα.

Εάν τελικά περάσει δια νόμου η παράταση των ορίων ηλικίας, τότε η κ. Θάνου, η οποία συνταξιοδοτείται τον Ιούνιο, θα μπορεί να παραμείνει για 3 ακόμη χρόνια στη θέση της, όπως και ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο οποίος συνταξιοδοτείται σε έναν και πλέον χρόνο.

Δηλαδή η κ. Θάνου και ο κ. Σακελλαρίου, ο οποίος αύριο θα δικάσει την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, δεν θα φύγουν από τη δουλειά τους και θα παραμείνουν στη θέση τους.

Κατ' αρχάς γεννά απορίες το ότι υπήρξε ένα τέτοιο αίτημα που δείχνει ότι υπάρχει συναλλαγή μεταξύ κυβέρνησης και μέρους της δικαιοσύνης.

Κατά δεύτερο επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι η κ. Θάνου βρίσκεται σε κυβερνητική διατεταγμένη υπηρεσία και πιθανότατα ξεπληρώνει συμβόλαια, όπως το γεγονός ότι επελέγη να γίνει υπηρεσιακή πρωθυπουργός.

Κατά τρίτον, μια τέτοια πρόταση δεν βάζει βόμβα στην Ολομέλεια του ΣτΕ που θα ξεκινήσει την Τετάρτη και θα συνεχίσει την Παρασκευή να εξετάζει το «νόμο Παππά»;

Πώς είναι τώρα καλό το... κλίμα (που έλεγε και ο κ. Σακελλαρίου) ώστε να δικαστεί μια τέτοια υπόθεση όταν έχουν αποκαλυφθεί σημεία και τέρατα κι όταν έχει προηγηθεί η συνάντηση στο Μαξίμου και τα γιουχαΐσματα σε βάρος του προέδρου του ΣτΕ;

Η εκτροπή στη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη είναι προ των πυλών.

.Τώρα που ξέρουν ότι πέφτουν να δεις τρέλες!

Μήπως για να μη βγουν από το Μαξίμου, είναι ικανοί να βγουν ακόμη και από την Ε.Ε.;
Εντάξει, αφού το ξέρουν και οι πέτρες, να μην το ’χουν καταλάβει τα κομματικά ντουβάρια; Οπως έλεγε και κορυφαίος πολιτικός, όταν ο υπουργός αντιληφθεί ότι οι υπάλληλοί του «δεν ακούνε», δηλαδή δίνει εντολές και δεν γίνεται τίποτα, σημαίνει ότι γύρισε ο τροχός και είμαστε πια στα τελειώματα. Συνέβη σ’ όλους τους προηγούμενους -μνημονιακούς και μη- πρωθυπουργούς, συμβαίνει τώρα και στον Τσίπρα παρότι η Ιστορία στάθηκε γενναιόδωρη και μεγαλόψυχη μαζί του. 

 Κανονικά έπρεπε να ’χε φύγει μετά το απατηλό Δημοψήφισμα που έφερε τα capital controls, για τα οποία ο Προβόπουλος είπε ότι είναι έγκλημα που θα πληρώνουμε για χρόνια. Ομως, η ζωή έχει τους δικούς της νόμους, το «καλό παιδί Αλέξης» νίκησε για ένα διάστημα την κοινή λογική και τώρα έρχεται η φονική πραγματικότητα που θα τον θέσει προ των πυλών - της εξόδου. Το μοναδικό ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν θα πορευτεί με τους κανόνες της Δημοκρατίας προσφεύγοντας στην κάλπη, κάτω από την παταγώδη δυσαρμονία με... το κοινό αίσθημα, όπως λένε και αυτές τις μέρες, ή αν θα προτιμήσει τους γνωστούς προσωπικούς του ταλιμπανισμούς, ποντάροντας στο ότι θα του βγει! Ακόμα κι αν βγει η χώρα από την Ε.Ε. για χάρη του!

Τι; Πώς; Μα πάλι τα ίδια; Μαντεύω τα ερωτήματα που είναι επιεικώς εύλογα. Ομως όλα αυτά τα τριτοκοσμικά και λατινοχουντικά που βλέπουμε τις τελευταίες εβδομάδες δίνουν σήμα ότι οι κρατούντες τα ηνία του εξωνημένου ΣΥΡΙΖΑ δεν διστάζουν να κάνουν τα απίστευτα. Από το να... διώκουν συζύγους θεσμικών παραγόντων, που εικάζουν ότι μπορεί μελλοντικά να τους σταθούν εμπόδιο, έως το κρυφτούλι που παίζουν με την Εκκλησία, αποδεχόμενοι μέχρι και την επιδιαιτησία του γκραν μετρ Πάνου Καμμένου, και ακόμη παραπέρα να εκθέτουν ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ όλη την ηγεσία της Δικαιοσύνης, με τον πρωθυπουργό να τους τάζει... μπαξίσι μπροστά στις κάμερες. 

Ηταν τέτοια η προσβολή στους Δικαστικούς, που η ίδια η πρόεδρος του Αρείου Πάγου έσπευσε να αποκαταστήσει τα πράγματα, τονίζοντας αμέσως μετά ότι φυσικά και δεν... δόθηκαν αυξήσεις, ενώ οι λοιποί δικαστικοί απλώς τρίβουν τα μάτια τους μ’ αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν. 

Κρίμα που στην πρώτη ανάγνωση έμπειροι παρατηρητές και βιαστικά μίντια διέγνωσαν επιφανειακά επιχείρηση... εξαγοράς των Ανώτατων Δικαστών. Αλίμονο! Το ακριβώς αντίθετο! Αν ο Τσίπρας είχε σκοπό απλώς να τους καλοπιάσει ή να τους πάρει με το μέρος του, δεν θα έκανε επιδεικτικά την ανακοίνωση ότι... τους δίνει λεφτά. Αυτή είναι συμπεριφορά Τσάβες. Θα το ’κανε συστημικά και σιωπηρά και θα ’χε επιτύχει τον στόχο του χωρίς να εκθέσει κανέναν. 

Για χαζό δεν τον έχει πια κανείς.
Αρα ποιος ήταν ο στόχος; Οχι να εξαγοράσει και να συνδιαλλαγεί, αλλά να εκθέσει και τελικά να διαβάλει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ότι προσέρχονται... για να πάρουν το κατιτίς τους, και ότι αυτός, ο μέγας ελεήμων «θεός», είναι εκεί για να τους ανταμείψει και ως εκ τούτου, και οι λοιποί, όσοι πιστοί, προσέλθετε! 

Εμφάνισε δηλαδή τους Ανώτατους Δικαστές ως συναλλασσόμενους παρά τη θέλησή τους, προφανώς (έκδηλη άλλωστε η ενόχληση και η αποστροφή τους), ενώ συγχρόνως τους έδωσε βορά στην κοινή γνώμη ότι είναι εξαγοράσιμοι! Και από κει και πέρα, ό,τι αποφάσεις και να παίρνουν, θα μπορεί κάθε πολίτης να σκέφτεται τα ευκόλως εννοούμενα. Είτε ότι δεν ικανοποιήθηκαν αρκετά, είτε ότι βολεύτηκαν μια χαρά. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι και να αποφασίζουν, μονά ζυγά χαμένοι θα είναι, εξ ου και η υποψία ότι ο πρωθυπουργός, βλέποντας ότι έρχεται η ώρα να πέσει, προτείνει το δόγμα «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»!

 Μετράτε μέτωπα. Οχι μόνο δεν διστάζει, αλλά επιταχύνει την εξαθλίωση των συνταξιούχων και όλων των χαμηλόμισθων, συν τους πλειστηριασμούς. 

Οχι μόνο δεν φυλάγεται από τους εθνικούς κινδύνους, αλλά τους αφήνει να σέρνονται, όπως γίνεται με τον Ερντογάν, αλλά και να ανθίζουν απ’ τα βοθρολύματα του ανθελληνισμού, όπως γίνεται με το ανύπαρκτο Τσάμικο, για το οποίο στείλανε, λέει, non paper ότι... δεν υφίσταται! Πώς και γιατί μετά από... 50 χρόνια στην ΕΟΚ, βγήκε έτσι ξαφνικά πρώτη φορά Τσαμουριά; Υπάρχει πουθενά σταματημός; Επί ΣΥΡΙΖA, οι... αναρχοαυτόνομοι ανταλλάσσουν φιλικές χειραψίες με κρατικούς (παρ)αξιωματούχους μπροστά στις κάμερες! 

Οι ίδιοι εκείνοι που φορώντας κουκούλες σπάνε τα Media και όλους τους ανεπιθύμητους. Δηλαδή έχει δοθεί πράσινο φως και στην τρομοκρατία να δουλέψει για το καθεστώς.
Εδώ λοιπόν τίθεται και το ζήτημα αν ο Τσίπρας θα κλείσει την προδιαγεγραμμένη του πορεία ομαλά ή αν θα προτιμήσει να το πάει σαν τον Μαδούρο - κι ας τον κυνηγούν με τις μαγκούρες. Τα συστημικά σενάρια καταλήγουν στο ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με ή χωρίς τεχνάσματα, θα παραδώσει, αφού βεβαίως θα έχει χρεοκοπήσει τη μισή κοινωνία, θα έχει στείλει στα δικαστήρια και τη φυλακή την άλλη μισή, και αφού θα έχει παραχωρήσει όλη την εθνική περιουσία στους ξένους δανειστές. 

Οι πιο επαγγελματίες της πολιτικής θέλουν να πιστεύουν ότι ο Τσίπρας θα κάνει έναν σχεδιασμό που θα του επιτρέψει να μείνει στο παιχνίδι της συμμετοχής στην εξουσία και δη τη ΜΕΘΕΠΟΜΕΝΗ μέρα αν η επόμενη αποδειχθεί πολύ δύσκολη για ΕΝΑΝ κι ας είν’ και λέοντας. Κανείς, ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλείσει εντελώς την εξτρίμ εκδοχή να επιχειρήσει ηρωική έξοδο - όχι του εαυτού του από την εξουσία ή τη χώρα, αλλά της ίδιας της χώρας από την Ευρώπη σε μια τελευταία προσπάθεια να μείνει μόνος και ανεξέλεγκτος σαν άλλος Μαδούρο της Μεσογείου. 

Για παράδειγμα, αν βάλει κανείς κάτω τις δικές του ψήφους μαζί με αυτές άλλων κομμάτων που τάσσονται σαφώς υπέρ της εξόδου από την Ε.Ε., θα εκπλαγεί. Και αν μια ωραία πρωία δούμε ένα τέτοιο ερώτημα είτε με τη μορφή δημοψηφίσματος υπό την επήρεια και του -εντελώς άσχετου- BREXIT, είτε απευθείας με ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο, σε μια ντιπ εξαθλιωμένη Ελλάδα, τότε τι θα γίνει; Ειδικά αν έχει μπροστά του μια Ευρώπη η οποία άλλο που δεν θέλει από το να μας ξεφορτωθεί; 

Τώρα πια ο Τσίπρας δεν είναι το «καλό παιδί» για τον κόσμο. Πανικοβάλλεται όταν αντιλαμβάνεται ότι ο λαός ΤΟΝ ΜΙΣΕΙ προσωπικά, όπως αποκαλύπτεται από τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Την έφαγε μέχρι κι από την «Αυγή».

Συμπέρασμα: Ναι, είναι για να φεύγουν. Αυτό όμως δεν είναι για να μας χαλαρώνει, αλλά αντιθέτως να μας θέτει σε εγρήγορση γιατί είναι ικανοί για τα τρισχειρότερα.

Θέμος Αναστασιάδης

.Τουρκικό... φέσι

Τα πράγματα σοβαρεύουν και γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα. Δεν είναι απλά ότι ο Ερντογάν αμφισβητεί τα ελληνικά σύνορα ή ότι οι Τσάμηδες θέλουν τη μισή δυτική Ελλάδα. Πλέον οι εχθροί εξ ανατολών αποφάσισαν να δράσουν κι όλας.

Δεν έφταναν οι συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου και οι αναχαιτίσεις που θέτουν σε κίνδυνο τους Έλληνες πιλότους, τώρα έχουμε και… υποβρύχιες παραβιάσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες από το ΓΕΕΘΑ που επικαλείται η Καθημερινή καθ’ όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, τρία υποβρύχια του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού (μεταξύ των οποίων το Dolunay) είχαν δεσμεύσει και κινήθηκαν σε εκτεταμένες περιοχές σχεδόν στο σύνολο του Αιγαίου. Πιο συγκεκριμένα δεσμεύθηκαν περιοχές γύρω από τη Σαμοθράκη, τη Λήμνο, τη Χίο, τη Μυτιλήνη, τη Ρόδο, την Κάρπαθο, το Καστελόριζο και τα βόρεια της Κρήτης. Οι τουρκικές SubNotam’s (όπως ονομάζονται οι οδηγίες προς ναυτιλλομένους για τη δράση υποβρυχίων), άφησαν εκτός του σχεδιασμού τους, μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του ανατολικού Αιγαίου.

Κατά τον Σεπτέμβριο, έξι ελληνικά υποβρύχια κινούνταν με όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, για να επισημάνουν την ελληνική κυριαρχία στον χώρο. Η ελληνική αντίδραση μπορεί να κρίνεται από κάποιους υπερβάλλουσα, καθώς οι εναέριες παραβιάσεις είναι πιο συχνές. Πηγές υπογραμμίζουν πως αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως η κίνηση τουρκικών υποβρυχίων έχει ως στόχο την αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και φυσικά της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Γι’ αυτό και η άμεση κινητοποίηση από το Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.) θεωρήθηκε απαραίτητη.

Κάτω από το νερό δεν μπορεί να υπάρξει αναχαίτιση, όπως συμβαίνει στον αέρα, οπότε η αποχώρηση των τουρκικών υποβρυχίων από τα ελληνικά χωρικά ύδατα ήταν μόνο προσωρινή.

Στο υπόμνημα του ΓΕΕΘΑ αλλά και του υπουργείου Εξωτερικών υπογραμμίζεται η δραστηριότητα των τουρκικών υποβρυχίων, ενώ σημειώνονται και οι πρόσφατες δηλώσεις περί αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Παράλληλα, τονίστηκε πως οι συμπεριφορές αυτές είναι αντίθετες με το Διεθνές Δίκαιο και δεν αρμόζουν στις αντιλήψεις του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Με απλά λόγια, η απόφαση του Ερντογάν να θέσει ξαφνικά θέμα Λωζάννης δεν ήταν καθόλου τυχαία. Πρόκειται για μια γενικότερη στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών συνόρων και επιβολής τετελεσμένων στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι, με τα μύρια προβλήματα στην οικονομία τους που «σκάει» σιγά – σιγά, το Κουρδικό που δεν ηρεμεί ποτέ και τις εξελίξεις με τον ISIS στη Συρία, θέλουν ξεκάθαρα να συσπειρώσουν τους πολίτες και κυρίως τους στρατιώτες.

Τι καλύτερο από ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο και την επαναφορά εδαφικών διεκδικήσεων στη Θράκη ή στο Καστελόριζο; Ειδικά μετά το πραξικόπημα – παρωδία και την αποπομπή πάνω από 12 χιλιάδων ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών ο Σουλτάνος θέλει να δημιουργήσει έναν νέο «πατριωτισμό». Να ενώσει ξανά τον διαλυμένο στρατό του θέτοντας ξανά θέματα από αυτά που «ξεσηκώνουν» το λαό του θυμίζοντας το προαιώνιο μίσος για τους Έλληνες. Ειδικά τώρα που η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει με μια χώρα διαλυμένη από την οικονομική κρίση αλλά και με μια κυβέρνηση ανθελληνική και σκορποχώρι.

Αφήστε που βλέπουν τον Καμμένο υπουργό Άμυνας και κρατάνε την κοιλιά τους από τα γέλια.

Η κατάσταση χειροτερεύει σε όλα τα επίπεδα, στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Όμως, τα εθνικά θέματα δεν είναι οικονομικοί δείκτες να μιλάει ο Τσακαλώτος και να γελάνε οι άλλοι υπουργοί. Τα ελληνικά σύνορα, η εδαφική κυριαρχία αλλά και η εθνική αξιοπρέπεια είναι πάνω απ’ όλα. Αν η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει σκοπό πριν πέσει να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους Τούρκους δεν θα το επιτρέψουμε. Αν ο Αλέξης, ο Παππάς και ο Φίλης αποφάσισαν να βάλουν… τουρκικό φέσι θα πρέπει να ξέρουν ότι η απόσταση από το Μαξίμου μέχρι το Γουδή είναι ένα τσιγάρο δρόμος.