.Να βοηθήσω θέλω

Σαν χορευτικό. Δεν είναι εκπληκτικό πώς όλοι οι κύριοι της φωτογραφίας, θαρρείς ασυναίσθητα, συντονίζουν τις κινήσεις με της κυρίας; Αυτοί είμαστε οι άντρες, κυρίες μου! Το βλέπετε στην εικόνα: μια γυναίκα (ακόμη και η Τζάκρη, διότι αυτή είναι) αρκεί για να μας φέρει βόλτα.

Καθήκον του δικαστή, είπε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, είναι «να πιάνει τον σφυγμό της κοινής γνώμης».

 Εστω ότι υπάρχει ο σφυγμός της κοινής γνώμης. Οι μόνοι με την επιστημονική δυνατότητα να τον πιάσουν είναι οι στατιστικολόγοι των εταιρειών που κάνουν τις δημοσκοπήσεις – και αυτοί μόνο κατά προσέγγιση, όπως δείχνουν οι εκπλήξεις των δημοσκοπήσεων διεθνώς τα τελευταία χρόνια. Οταν τον έχουν καταγράψει, παραδίδουν το αποτέλεσμα της έρευνας στον πελάτη που πληρώνει. Ο δικαστής, όμως, αφού τον πιάσει, τον σφυγμό, τι ακριβώς τον κάνει;

 

Δεν μπορώ να απαντήσω, διότι συμβαίνει να έχω τελείως διαφορετική ιδέα για τον ρόλο του δικαστή σε μια χώρα όπου επικρατεί το κράτος δικαίου (αν μεταφράζω σωστά την έννοια του «rule of law»). Νομίζω, δηλαδή, ότι οι δικαστές ενισχύονται από την Πολιτεία με όλα τα προνόμια που έχουν, ακριβώς για να μη λαμβάνουν υπ’ όψιν το κλίμα της επικαιρότητας. Ωστόσο, αναγνωρίζω ότι το πρόβλημα είναι πραγματικό για τον συγκεκριμένο δικαστή –ο ίδιος τα είπε αυτά, άλλωστε, μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό– και θέλω να βοηθήσω! (Πάντα θέλω να βοηθώ, μη γελάτε, παρακαλώ...)

Να, λοιπόν, μια ιδέα: μήπως να στραφεί ευθέως το ΣτΕ προς τις δημοσκοπήσεις και να επιδιώξει συνεργασίες με ΜΜΕ, εταιρείες και οργανισμούς, πολιτικούς και κόμματα, που ζητούν τις έρευνες της κοινής γνώμης; Σοκάρει κάπως η πρόταση; Οχι πάντως όσο η δήλωση του προέδρου. Είναι δύσκολη στην εφαρμογή (τι είναι εύκολο σήμερα;), είναι όμως καλή ιδέα και ταιριάζει υπέροχα με το σχέδιο της κυβέρνησης για τον έλεγχο της ενημέρωσης.

Το άλλο εντυπωσιακό από τις δηλώσεις του προέδρου είναι ότι αντιλαμβάνεται ως ευθύνη του «να μη χειραγωγούνται οι δικαστές μου». Του; Μα δεν υποτίθεται ότι ο καθένας τους διαμορφώνει τη νομική θέση του ανεξαρτήτως; (Αλλωστε, ο ίδιος ο πρόεδρος υπερηφανεύεται ότι έχτισε τη σταδιοδρομία του ως μειοψηφία του ενός...) Με πολλή λύπη, μοιράζομαι μαζί σας μια φρικτή υποψία: ότι από χθες ο πρόεδρος του ΣτΕ, ως δικαστής, έχει αυτοκτονήσει...

Από την πλευρά της, τώρα, η κυρία Θάνου με μπέρδεψε κάπως. Καθώς άκουγα το δελτίο από το ραδιόφωνο, για λίγα δευτερόλεπτα νόμισα ότι οι παραγωγοί του δελτίου είχαν κάνει λάθος. Είχαν βάλει, έτσι μου φάνηκε, ένα τέιπ πενταετίας τουλάχιστον, από την εποχή που η κυρία Θάνου ήταν συνδικαλίστρια. Διότι μου φαινόταν παράδοξο, με τόσα θέματα να σοβούν στη Δικαιοσύνη, να ακούω για τα μισθολογικά των δικαστών και μάλιστα από μια πρόεδρο του Αρείου Πάγου, η οποία έχει διατελέσει και υπηρεσιακή πρωθυπουργός.

Μετά το χθεσινό, όποιος δεν ανησυχεί –για να μην πω, φοβάται– για την πορεία την οποία έχει πάρει η χώρα είτε είναι τερατωδώς ψύχραιμος είτε τερατωδώς ηλίθιος... Τι ακριβώς, δεν ξέρω. Πάντως τερατώδες...

Στον ίδιο κουβά

Πού είναι ο Καμμένος, ρωτούσαμε τόσο καιρό. Να τος ο Καμμένος και μάλιστα «πάρα πολύ ευτυχής», όπως δήλωσε μετά τη συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο στο Μαξίμου. Και γιατί να μην είναι, αφού εμφανίζεται ως επίδοξος σωτήρας της κυβέρνησης, με διπλό ρόλο μάλιστα. Κατ’ αρχάς, για τον συμβιβασμό στο Εκκλησιαστικό. Ηταν φανερό από τη σκηνοθεσία προχθές ότι ο σκοπός του καλλιτέχνη ήταν να προβληθεί ο Καμμένος, η δεξιά συνιστώσα της κυβέρνησης, ως ο σταθεροποιητικός παράγων στις σχέσεις της με την Εκκλησία.

Επειτα, είχαμε χθες τις νέες αποκαλύψεις Καμμένου για τον Καλογρίτσα. Σε δύο συναντήσεις που είχαν, όπως λέει, του ζήτησε, στην πρώτη από αυτές, να συνεργασθεί με την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και, στη δεύτερη, να μη συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσδιόρισε, πάντως, χρονικά το γεγονός της πρώτης συνάντησης περίπου πέντε μήνες προτού σχηματισθεί η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. (Οπότε, εκτός των άλλων χαρισμάτων του, ο Καλογρίτσας έχει και το λεγόμενο «κληρονομικό»...)

Ανεξαρτήτως των παρεμβάσεων Καμμένου, η σκοπιμότητα του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι εμφανής. Τόσο στον καβγά με την Εκκλησία όσο και στον άλλον για τη διαπλοκή, οι ΑΝΕΛ εμφανίζονται να αντισταθμίζουν τα λάθη της κυβέρνησης, ώστε οι ψήφοι να μείνουν τελικά στον ίδιο κουβά. Ωραία ιδέα, αλλά η απόδοσή της δεν είναι εγγυημένη. Υπάρχει πάντα ένα όριο, μετά το οποίο η κοροϊδία δεν περνάει στον κόσμο...

Κορίτσια ο Καλλιάνος!

Μια και ο τέως εκπρόσωπος του Λεβέντη εθεάθη για πρώτη (φαντάζομαι και τελευταία) φορά στα γραφεία της Ν.Δ., θυμήθηκα μια ωραία ιστορία σχετικώς. Ο Γ. Καλλιάνος ανήκει σε μια γενιά που γοητεύθηκε με την τηλεόραση και τη δημοσιότητα που φέρνει. Εξ ου η συμμετοχή σε talent show, η δουλειά στην τηλεόραση ως παρουσιαστής δελτίου καιρού, καθώς και το σύντομο πέρασμα από τη λαϊκή πίστα. Είναι δε και ομορφόπαιδο, οπότε καταλαβαίνετε – δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Προ καιρού, όταν ήταν εκπρόσωπος του Λεβέντη, είχε πάει σε τηλεοπτικό σταθμό για να συμμετάσχει σε πάνελ.

 Μπήκε, λοιπόν, στην αίθουσα του μακιγιάζ με τον αέρα του σταρ και άρχισε να μοιράζει χαιρετούρες σε άπαντες τους παρευρισκομένους. Πλησιάζει και ένα βουλευτή της Ν.Δ., ο οποίος περίμενε να τον βάψουν. Τώρα, αυτός τον είχε αναγνωρίσει αλλά παρίστανε ότι δεν ήξερε. Κάνουν τη χειραψία και προτού προλάβει να συστηθεί ο Καλλιάνος, ο βουλευτής τού λέει: «Εσείς θα με βάψετε;». Φαντάζομαι ότι το βράδυ θα πέρασε τρεις ώρες μπροστά στον καθρέπτη του για να συνέλθει... 

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

.Ορθόδοξος... κομμουνισμός!

H κυβέρνηση χθες υπέστη οδυνηρή ήττα από την… Δεξιά του Κυρίου. Λίγο φώναξε ο αρχιεπίσκοπος και οι ιεράρχες που ζήτησαν εμμέσως μέχρι και δημοψήφισμα και ο Τσίπρας μόνο που δεν έτρεξε να κρυφτεί από το φόβο του.

Έβαλε μπροστά τον Ελληναρά και πολύ χριστιανό Καμμένο, μάζεψε και τον αμάζευτο Νίκο Φίλη, πήγαν όλοι μαζί στο Μαξίμου και σήκωσαν τα χέρια ψηλά.

 Από εκεί που έλεγαν ότι τα προγράμματα του υπουργείου για τα Θρησκευτικά θα εφαρμοστούν ο κόσμος να χαλάσει, αποφάσισαν τελικά να εφαρμοστούν αλλά με… τα παλιά βιβλία. Όπερ σημαίνει ότι φίλησαν το χέρι του Ιερώνυμου, είπαν και καμιά δεκαριά «Πιστεύω» για τιμωρία και η ζωή συνεχίζεται. Άλλωστε και οι δύο πλευρές για τον… σταυρό πολεμάνε. Ο Ιερώνυμος για τον Σταυρό της Ορθοδοξίας, ο δε Τσίπρας για τον σταυρό της κάλπης. Γιατί που να τολμήσει να πάει σε εκλογές με όλη την Εκκλησία εναντίον του. Ούτε τη δική του ψήφο δεν θα έβρισκε…

 Ωστόσο, πέρα από την ακόμη μία ήττα της κυβέρνησης πρέπει να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες που κάποιους θα τους πονέσουν. Να ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ακράδαντα στην Ορθοδοξία και στο γεγονός ότι δεν μπορεί κανένας Φίλης και κανένας Τσίπρας να προσβάλλουν τον ελληνικό λαό που είναι Χριστιανοί. Ούτε να προβαίνουν σε αλλαγές στα Θρησκευτικά χωρίς να έχουν τη στοιχειώδη ευγένεια να κάνουν διάλογο με την επίσημη Εκκλησία.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1.Το κράτος, ανεξαρτήτως αν είναι η αριστερά στην κυβέρνηση ή η δεξιά, είναι αυτό που καθορίζει τα σχετιζόμενα με την εκπαίδευση των παιδιών. Το σχολείο δεν είναι άμβωνας. Είναι σχολείο που οφείλει να κάνει τους ανθρώπους καλούς, μορφωμένους, άξιους. Χριστιανούς; Ναι Χριστιανούς κι αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Όμως η Εκκλησία δεν έχει δουλειά να εμπλέκεται στα της πολιτείας, παρά μόνο να εκφράζει την άποψή της.

2.Το μάθημα των Θρησκευτικών χρήζει αλλαγών. Όχι βεβαίως τις ανοησίες του Φίλη να τραγουδάνε τα παιδάκια τον Μπαγάσα του Άσιμου ή τραγούδια της Ριάνα και να μαθαίνουν τα 100 ονόματα του Γεχβά. Αλλά να υπάρχουν και αναφορές σε άλλες θρησκείες χωρίς αυτό να γίνεται σε βάρος της ορθόδοξης θρησκείας η οποία ομολογείται από το 98% του ελληνικού λαού.

3.Αν ήθελε η κυβέρνηση να κάνει ριζικές τομές ας τολμούσε να πάει σε δημοψήφισμα. Αυτή δεν ήταν που μιλούσε για συμμετοχική δημοκρατία; Δεν τολμά να το κάνει διότι θα φάει τέτοια ξεγυριστή φάπα που δεν θα καταλάβει τι της ήρθε.

4.Αν από την αρχή ο Φίλης πήγαινε σε διάλογο με την Εκκλησία δε θα συνέβαιναν όλα αυτά. Όμως, ο υπουργός μπορεί να μην είναι άθεος και να είναι χριστιανός, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένας αριστερός ιδεοληπτικός που νομίζει ότι κάνει προοδευτική, αριστερή πολιτική. Η τύφλωση που έχει τον έκανε να μιλήσει άσχημα για το προσωπικό της Εκκλησίας. Ναι υπήρχαν χουντικοί ιερείς. Ναι κάποιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Δεν έχει όμως κανείς το δικαίωμα να προσβάλει το σύνολο των παπάδων. 

Ο Φίλης ήξερε ότι θα προκαλέσει, όμως, το έκανε γιατί μάλλον ήθελε να κερδίσει λίγα λεπτά… αριστερής δημοσιότητας και να κάνει ηρωϊκή έξοδο στον επικείμενο ανασχηματισμό.

5.Ο Ιερώνυμος έχει κάνει ένα μεγάλο καλό κι ένα μεγάλο λάθος. Το καλό είναι ότι ήταν και είναι ένα πράος παπάς που έχει κάνει μεγάλο φιλανθρωπικό έργο χωρίς να το διαφημίζει. Το κακό είναι ότι πιστεύει πως αν κάνει παρεμβάσεις θα χαρακτηριστεί… Χριστόδουλος. Όμως, ο καλός ποιμενάρχης οφείλει να παρεμβαίνει όταν όλα δεν πάνε καλά. 

Όταν προσβάλλεται το χριστεπώνυμο πλήθος από κάτι απίθανους ιδεοληπτικούς τύπους. Έπρεπε λοιπόν να έχει μιλήσει νωρίτερα. Εντάξει, καλό το «τα του καίσαρος τω καίσαρι…» αλλά κάποια στιγμή πρέπει να υπάρχουν όρια στην ξεφτίλα ορισμένων πολιτικών.

6.Επίσης, η πολιτεία πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στις σχέσεις της με την Εκκλησία. Δεν έγινε απολύτως τίποτε και δεν πειράχτηκε κανείς ούτε με τον πολιτικό γάμο, ούτε με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. 

Ήταν αποφάσεις που αφορούσαν το κράτος και καλώς τις πήρε. Όμως, υπάρχουν και όρια. Τη μια η σφαγή της Σμύρνης είναι συνωστισμός, την άλλη αφαιρείς από το βιβλίο της Ιστορίας τον Μέγα Αλέξανδρο ή υπάρχουν βιβλία που προσβάλλουν την ιστορική μνήμη και παράδοση. Και από την άλλη το μόνο που ενδιαφέρει τον Φίλη είναι να ξαναγραφτεί η ιστορία του Εμφυλίου. 

Λέμε λοιπόν ότι ας κάνει τη δουλειά του καλά το κράτος αλλά οφείλει να προσέχει τους εθνομηδενιστές, τους άθεους και τους ευρωλιγούρηδες, ψευτοκουλτουριάρηδες που θέλουν να εκθεμελιώσουν τα πάντα.

Ηθικόν δίδαγμα. Κανείς δεν τα έβαλε με την Εκκλησία και κέρδισε. Αλλά και πρέπει και οι δύο πλευρές να είναι προσεκτικές για να συνυπάρξουν χωρίς εντάσεις. Ελλάδα και Ορθοδοξία είναι αλληλένδετα πράγματα και αυτό κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά. Ειδικά τώρα που έχει γεμίσει η χώρα αλλόθρησκους.

.«Ρε σύντροφοι, αφού δεν βγαίνει»...

Στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το προσεχές έτος προβλέπεται η περικοπή κατά 300 εκατομμύρια ευρώ των κονδυλίων που διατίθενται στους «τομείς της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Παιδείας». Η διάλυση στους τρεις αυτούς τομείς, των πλέον κρίσιμων μετά την άμυνα και την ασφάλεια, θα βάλει μια ακόμη τραγική πινελιά στο τοπίο της χώρας που μοιάζει πια με «Μαύρο» πίνακα του μεγάλου Γκόγια.

Η Ελλάδα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια δημοσιονομικής προσαρμογής. Και όλοι οι νεομνημονιακοί στο εξωτερικό και στην Αθήνα, ισχυρίζονται ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός μπορεί να δημιουργήσει πλεόνασμα 4 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Σας καλώ, κατά πρώτον, να συγκρίνετε το σκοπούμενο αυτό ποσόν με το άλλο, την αύξηση που περιμένει η κυβέρνηση στο μέγεθος του Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) που ισούται με σχεδόν 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Ειρήσθω εν παρόδω, σωστά παρατηρήσατε ότι το κράτος ετοιμάζεται να αρπάξει ως πρόσθετους φόρους τα δύο τρίτα του αναμενόμενου νέου πλούτου για το 2017.

Το θέμα είναι ότι η νεομνημονιακή λιτότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν οδηγεί πουθενά. Οπως το έλεγε, παλαιότερα βεβαίως βεβαίως, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας «το πρόγραμμα δεν βγαίνει» ό,τι κι αν κάνει ο Τσακαλώτος. Αυτό εννοεί ο υπουργός Οικονομικών όταν το κομματικό του μυαλό αναρωτιέται «αν πρέπει η Ελλάδα να συνεχίσει να αναζητεί τη λύση των προβλημάτων της εντός της Ευρωζώνης»!

Στους μεγάλους οργανισμούς έχουν καταλάβει ότι η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει «χαμένη υπόθεση» μέχρις ότου συντονιστούν τα άστρα για τη μεγάλη, την πολύ μεγάλη, αναδιοργάνωση των βασικών συνιστωσών του κράτους μας.

Επιτρέψτε μου να πάρω το παράδειγμα της Παιδείας. Εχω ήδη επιχειρηματολογήσει ότι πέραν των κτιριακών, ο Δήμος, δηλαδή το σύνολο των άμεσα ενδιαφερομένων, πρέπει να αναλάβει ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος των δαπανών του Δημοτικού Σχολείου, μαζί βεβαίως με το δικαίωμα ελέγχου επί της οργάνωσης των σχολείων της Πρωτοβάθμιας. Είμαι σίγουρος ότι οι πολίτες, δημότες και φορολογούμενοι, θα δεχθούν να βάλουν το χέρι στην τσέπη αν έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν πού πάνε τα χρήματά τους.

Το ίδιο μπορεί και πρέπει να γίνει στην Τριτοβάθμια. Τετρακόσιοι χιλιάδες φοιτητές προς ένα τρακοσάρι ευρώ, ποσό στο οποίο μπορεί να οριστεί το δικαίωμα εγγραφής για όλους, με το κράτος να πληρώνει για όσους δεν δύνανται ή κερδίζουν μία από τις υποτροφίες που πρέπει να πολλαπλασιαστούν, μας κάνει 120 εκατομμύρια!

Η προσπάθεια των κομματικών να θερίσουν τα έσοδα των πανεπιστημίων από τη διοργάνωση μεταπτυχιακών, θα ακολουθηθεί, είμαι σίγουρος, από τη δήμευση των κεφαλαίων που φέρνουν οι καθηγητές με τις συνεργασίες τους με τον ιδιωτικό τομέα ή τους διεθνείς οργανισμούς. Οι άνθρωποι, βλέπετε, κοιτούν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν προς την οποία βρίσκονται οι λύσεις

  ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.

.Ενός κακού διαγωνισμού...

Οταν στον δημόσιο διάλογο τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζει η προπαγάνδα. Αμα τελειώσει κι αυτή, ξεκινά η γελοιότητα. Eτσι και στο Μέγαρο Μαξίμου διαπίστωσαν ότι «η ακαριαία αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας στην παραίτηση δύο δικαστικών από την Eνωση Δικαστικών Λειτουργών του ΣτΕ αλλά και τα όσα ανέφερε εχθές στην ομιλία του ο κ. Μητσοτάκης καθιστούν σαφές, ακόμα και στον πλέον ανυποψίαστο πολίτη, το ποιος προσπαθεί, με κάθε μέσον και τρόπο, να επηρεάσει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης». 

Να σημειώσουμε ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης προειδοποίησε ότι «δεν θα επιτρέψω στους λίγους να μετατρέψουν την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη σε κυβερνητικό βιλαέτι» (4.10.2016) και να θυμίσουμε ότι στο Μέγαρο Μαξίμου εδρεύει ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, αν και διορίζει την ηγεσία του ΣτΕ, δήλωσε «δεν δίνω ούτε μια πιθανότητα στο ΣτΕ να ακυρωθεί ο διαγωνισμός για τις άδειες» (11.9.2016).

Αλλά πώς μπορεί η ταχεία αντίδραση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για μια παραίτηση-βόμβα δύο κορυφαίων δικαστών, να θεωρηθεί επηρεασμός της Δικαιοσύνης; Δηλαδή, πόση ώρα πρέπει να περάσει για να μιλήσει κάποιος για ένα τόσο σημαντικό θέμα και να μην κατηγορηθεί από τους επικοινωνιακούς υπερεγκεφάλους της κυβέρνησης, ότι παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης; Τι θα έπρεπε να κάνει η Ν.Δ.; Να βγάλει ανακοίνωση μετά από καμιά βδομάδα ή να την αναβάλει επ’ αόριστον «λόγω του κλίματος» που επικρατεί στην κυβέρνηση;

Ενός κακού διαγωνισμού για τις άδειες μύρια έπονται. Η κυβέρνηση διολισθαίνει διαρκώς προς τη φαυλότητα και την γελοιότητα. Ετσι, από τον αυθαίρετο ορισμό των τεσσάρων αδειών περάσαμε στο έπος του υπερθεματιστή με τα βοσκοτόπια και τα παχυλά δάνεια της Τράπεζας Αττικής. Μετά είχαμε την έκπτωση του υπερθεματιστή, που ήταν «οριστικός», επειδή οι υπηρεσίες του κ. Νίκου Παππά όχι μόνο δεν ήλεγξαν το «πόθεν», αλλά ούτε καν το «έσχες» του. 

Τώρα τα σαΐνια της κυβέρνησης αποφάσισαν να επιβεβαιώσουν την πολιτική τακτική του Ρίτσαρντ Νίξον, που ήταν: «Αν δύο λάθη δεν κάνουν κάτι σωστό, δοκίμασε τα τρία».
Ετσι, η κυβέρνηση, αντί να επικεντρωθεί στη λύση των δύσκολων και μεγάλων προβλημάτων του τόπου, αναλίσκεται για να υπερασπιστεί έναν διαγωνισμό που είχε λάθος αριθμό αδειών, έγινε με λάθος τρόπο και στον δρόμο πήρε σβάρνα και το κύρος της Δικαιοσύνης.

 Εν τω μεταξύ, η γειτονιά μας βράζει· διάφοροι που κατάλαβαν τι σκορποχώρι είναι το κατά Βαρουφάκη «αριστερό τσούρμο» βάζουν θέματα που ήταν από καιρό θαμμένα· η οικονομία βουλιάζει μέσα στους φόρους· χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν· η πραγματική ανεργία φουντώνει (τα βραχυχρόνια προγράμματα απασχόλησης «διορθώνουν» περιστασιακά τις στατιστικές) και η χώρα βαδίζει σε απροσδιόριστη ως προς την έκταση καταστροφή. Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση επιμένει στο λάθος, ίσως επειδή δεν έχει κάτι σωστό να υπερασπιστεί.

Εχουμε επισημάνει πολλάκις ότι πιο επικίνδυνη, και από την οικονομική καταστροφή που επέφερε η κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς, είναι η διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών. Και το πρόβλημα είναι ότι τα τραύματα στη Δημοκρατία μένουν και πολλάκις εμφανίζονται με καθυστέρηση. Και μπορεί οι νυν να είναι ανίκανοι για τα πάντα, αλλά σε μια χώρα με τέτοια κρίση μπορεί να έρθουν κάποιοι άλλοι ικανοί για όλα.

 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Εκκλησιαστικά επίκαιρα

Εφάνη προς στιγμήν ότι εισήλθε η Εκκλησία της Ελλάδος σε φάση αφυπνίσεως, ύστερα από πολυετή αυτοσυγκράτηση. Αυτό προέκυψε από την ανάγνωση της εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρίου Ιερωνύμου προς τα μέλη της Ιεράς Συνόδου, προ διημέρου. Εάν όντως πρόκειται περί αυτού, η διαδικασία θα είναι επίπονη, ουσιαστική, εξόχως ενδιαφέρουσα και ασφαλώς θα οδηγήσει σε εκκλησιαστική αναγέννηση.

Εάν όμως στην παρούσα σύγκρουση διακυβεύεται απλώς η απομάκρυνση ή η παραμονή του κ. Νίκου Φίλη στο υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, τότε θα πρόκειται για μια κλασική μάχη επιβεβαιώσεως ισχύος. Η χθεσινή συνάντηση του Αρχιεπισκόπου και ιεραρχών με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ Πάνο Καμμένο και τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη απέληξε σε ανακωχή.

Αλλά η ομιλία του Αρχιεπισκόπου είχε ασφαλώς ενδιαφέρον. Θρυαλλίδα της παρούσης κρίσεως αποτέλεσε η διδασκαλία των Θρησκευτικών, που δεν θα εισάγονταν ούτως ή άλλως υπό μορφήν εγχειριδίων προς χρήση των μαθητών στη διάρκεια του έτους, και εξαντλήθηκε σε τρεις σελίδες –από τις συνολικώς ογδόντα τρεις– της εισηγήσεως του κυρίου Ιερωνύμου.

Βεβαίως, ο Αρχιεπίσκοπος είχε διευρύνει το όλο θέμα κατά την πρώτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου και παραπέμποντας στον λόγο του Ιερού Χρυσοστόμου εξήρε το μέγεθος της Εκκλησίας, η οποία «πολεμούμενη νικά· επιβουλευόμενη περιγίνεται· υβριζόμενη λαμπροτέρα καθίσταται...». Ενδιαφέρουσα υπήρξε η εκτενέστατη κριτική του προς τον «προτεστάντη» Γκιοργκ Μάουερ, που εισάγοντας το Αυτοκέφαλο το 1833 απέκοψε την Εκκλησία της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να εξυπηρετήσει την πολιτική των Δυτικών Δυνάμεων έναντι της Ρωσίας. Τέλος, ιδιαίτερα δραματικός ο χαρακτηρισμός του ως «βαβυλωνίου αιχμαλωσίας» της Εκκλησίας από την Πολιτεία στο διάστημα 1833-1910, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποσχόταν ανόρθωση της Εκκλησίας για να «εξυπηρετεί την υψηλή αυτής αποστολή», αλλά βεβαίως μετέβαλε πολιτική μετά το ανάθεμα εναντίον του.

Διεταράχθη η αρχή της συναλληλίας Εκκλησίας και Πολιτείας που εθεμελίωσε ο Ανδρούσης Ιωσήφ, τη συμβολή του οποίου εξαίρει ο Αρχιεπίσκοπος. Αλλά στη βάση αυτής της διαπάλης διαμορφώθηκαν οι σχέσεις Εκκλησίας - Κράτους. Εάν όλα αυτά αποβλέπουν σε μια ανόρθωση της Εκκλησίας, έστω και εάν επέλθη ο χωρισμός της από την Πολιτεία, τότε το ποίμνιο θα της παράσχει ομόθυμη υποστήριξη. Εάν ο στόχος ήταν η αντικατάσταση του κ. Φίλη, που κάκιστα επετέθη με δηλώσεις του στην Εκκλησία της Ελλάδος, και τελικώς διατηρεί το υπουργικό αξίωμά του, τότε πολύς ο κόπος.

Διερευνητέον παραμένει, όμως, εάν η Εκκλησία ήταν προετοιμασμένη για μια σύγκρουση ουσίας με την Πολιτεία. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έδωσε μάχη άνιση εναντίον του τότε νεωτεριστή πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, αλλά σύστημα αποτελεσματικό δεν συνεκρότησε διότι υπονομεύθηκε από ιεράρχες όχι απλώς της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ας μην αυταπατώμεθα, υπάρχουν πάντοτε συνέπειες, που επιβάλλουν τακτικισμό κινήσεων.

  ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

.Ο ανασχηματισμός φέρνει πονοκέφαλο…

Αν νομίζετε ότι ο πονοκέφαλος του Αλ. Τσίπρα) είναι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ κάνετε λάθος. Στο συνέδριο έχει εξασφαλισμένη την απόλυτη πλειοψηφία. Ο πραγματικός πονοκέφαλος του Πρωθυπουργού δεν είναι άλλος από τον ανασχηματισμό. Ιδίως τώρα που οι πιέσεις από κομματικά όργανα και κυρίως από τα νεότερα μέλη της (πανίσχυρης κομματικά) Πολιτικής Γραμματείας αυξάνονται μετά και τη δημοσκόπηση της κυριακάτικης «Αυγής» αλλά και τον «ψεκασμό» των συνταξιούχων από τα ΜΑΤ.

 Μέλη της Πολιτικής Γραμματείας διεμήνυσαν στο Μέγαρο Μαξίμου ότι η κυβέρνηση με την πολιτική της βρίσκεται σε αδιέξοδο, ότι λειτουργεί χωρίς ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα και ότι μια πλειάδα υπουργών, αναπληρωτών υπουργών και υφυπουργών πρέπει να απομακρυνθούν αφού δεν έχουν ακόμη προσφέρει έργο. Οπως μαθαίνω, τα κομματικά αυτά στελέχη ζητούν από τον Πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να ξεκαθαρίσει πρώτα την ταυτότητα της κυβέρνησης. Τι είδους κυβέρνηση, δηλαδή, είναι; Αριστερή; Κεντροαριστερή; Σοσιαλδημοκρατική; Ή μια συστημική κυβέρνηση σαν τις προηγούμενες που πέρασαν τα έξι τελευταία χρόνια και τις «κατάπιε» το Μνημόνιο...

 Την ίδια ώρα υπουργός σε σημαντικό υπουργείο, συνεργαζόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ, διεμήνυσε στον κ. Τσίπρα ότι δεν σκοπεύει να παραδώσει το υπουργείο του. Προφασίστηκε ότι έχει έργο ακόμη να προσφέρει και άφησε να εννοηθεί ότι αν καρατομηθεί δεν θα καθίσει με σταυρωμένα χέρια, θα προσπαθήσει να επιφέρει ισχυρό πλήγμα στην κυβέρνηση. Και θα παρασύρει μάλιστα σε παραίτηση ακόμη έναν υπουργό της ίδιας ιδεολογικής αντίληψης με αυτόν. Επιπλέον πρωτοκλασάτο στέλεχος που σήμερα βρίσκεται εκτός κυβέρνησης ζήτησε από τον Πρωθυπουργό συνάντηση (πριν από το Συνέδριο) ώστε να συζητήσει μαζί του το ενδεχόμενο να εισέλθει στην κυβέρνηση και μάλιστα στη θέση του υπουργού Εξωτερικών.

Ξέρετε ποιος είναι πλέον δημοφιλής στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο τα κομματικά στελέχη θέλουν αμετακίνητο στη θέση του; Ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, κυρίως για τη στάση που κράτησε απέναντι στην Εκκλησία. Οι σκληροπυρηνικοί του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν τη στάση του (που αποδοκιμάστηκε ωστόσο από το σύνολο του πολιτικού κόσμου) καθαρή αριστερή θέση. Επιπλέον ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Τόσκαςδηλώνει πως δεν σκοπεύει να παραιτηθεί ούτε, όπως μου είπε, υπέβαλε ποτέ την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό. Ανέλαβε, όπως είπε, την πολιτική ευθύνη για τον «ψεκασμό» των συνταξιούχων από διμοιρίτη των ΜΑΤ, τον οποίο και δικαιολόγησε ότι το έκανε από... πανικό αφού, όπως απολογήθηκε, υπήρχε άμεσος κίνδυνος από ομάδα συνταξιούχων να αναποδογυρίσουν την κλούβα των ΜΑΤ «και θα έπαιρνε πολλούς από κάτω».

Γεγονός πάντως είναι ότι η κυβέρνηση λόγω κυρίως της λαϊκής οργής από τη φοροεισπρακτική πολιτική της και την ανικανότητα διαχείρισης της εξουσίας βρίσκεται στη γωνία. Τα κομματικά στελέχη που απευθύνθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν υπευθύνους πολλούς υπουργούς για την αναποτελεσματικότητά τους και ζητούν την αντικατάστασή τους. Ετσι μαθαίνω ότι η «μπάλα» παίρνει σημαντικά στελέχη που ως τώρα εθεωρείτο ότι βρίσκονταν στο απυρόβλητο. 

Δεν έχει πλέον και τόση σημασία τι είδους σχέσεις (και αγώνες) είχαν παλαιότερα με τον Πρωθυπουργό. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα κρίνεται η συνέχιση της κυβέρνησης. Γκρίνιες, για παράδειγμα, υπάρχουν και για τον Ν. Παππά, όχι τόσο για τον νομικά ευάλωτο διαγωνισμό που έστησε με τις τηλεοπτικές άδειες όσο για το γεγονός ότι εδώ και έναν χρόνο είναι υπεύθυνος για τις επενδύσεις, έκανε τόσες επισκέψεις σε διάφορες χώρες, αλλά ούτε μία επένδυση δεν έφερε. Του χρεώνουν αναποτελεσματικότητα.

Τρίζει η καρέκλα (για τον ίδιο λόγο) των Γ. Σταθάκη,  Π. Σκουρλέτη,  Γ. Κατρούγκαλου, N. Παρασκευόπουλου, Δ. Μάρδα, Τρ. Αλεξιάδη, Θεοδώρας Τζάκρη, Θ. Δρίτσα και των Ι. Μπαλάφα, Ι. Αμανατίδη, Θ. Πελεγρίνη, Σίας Αναγνωστοπούλου, Ράνιας Αντωνοπούλου, Θεανώς Φωτίου, ενώ οι κομματικοί θέλουν εκτός κυβερνήσεως όλους τους πασοκογενείς υπουργούς, ήτοι τους Π. Κουρουμπλή, Μάρκο Μπόλαρη, αλλά όχι τον (επίσης πασοκογενή) Χρ. Σπίρτζη, αφού είναι από τους«κολλητούς» του κ. Τσίπρα. Αρχισαν επίσης και οι πρώτες κομματικές γκρίνιες για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ι. Δραγασάκη, ο οποίος, όπως του καταλογίζουν, παραμένει αδρανής και δεν παίρνει πρωτοβουλίες. 

Τώρα το αν θα μπορέσει να πετύχει ριζικό ανασχηματισμό ο κ. Τσίπρας, χωρίς να του δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα, είναι μια άλλη ιστορία. Γιατί ίσως να μην το γνωρίζετε, υπάρχουν υπουργοί που ούτε καλημέρα λένε με άλλους υπουργούς ή με τους υφυπουργούς τους ή, αν συνεργάζονται με αυτούς, συνεργάζονται αναγκαστικά (παράδειγμα ο Ευ. Τσακαλώτος με τον Γ. Χουλιαράκη).

Το ερώτημα είναι: Θα ακούσει τα κομματικά στελέχη ο κ. Τσίπρας, την «αριστερή συνείδηση του κόμματος», όπως αυτοαποκαλούνται; Και αν τους ακούσει, ποιους θα βγάλει και ποιους θα βάλει; Γιατί αν θελήσει να σχηματίσει μια αμιγώς συριζαίικη κυβέρνηση (συνεργαζόμενη πάντοτε με τους ΑΝΕΛ), τότε θα πρέπει να ξεχαστεί η είσοδος στην κυβέρνηση των Φώτη Κουβέλη,Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και άλλων στελεχών της λεγόμενης 

.Η τραυματική σχέση Κράτους - Εκκλησίας

Η σχέση της πολιτικής εξουσίας με την Εκκλησία για ιδιοτελείς κομματικούς σκοπούς, είναι βαθιά προβληματική εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε παρακολουθήσει άπειρες φορές την προσπάθεια προσέλκυσης των πιστών από πολιτικούς μέσω του προσεταιρισμού διαφόρων εκπροσώπων της επίσημης Εκκλησίας. Ο καθένας, φυσικά και οι πολιτικοί δικαιούται να έχει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του, αρκεί να μην τις θυμάται στις εκάστοτε εκλογικές αναμετρήσεις ή ακόμα χειρότερα να τις "εμπορεύεται" για ψηφοθηρικούς λόγους.

Αυτός ο στενός εναγκαλισμός κρατικής και πολιτικής εξουσίας, με τους εκπροσώπους της Εκκλησίας δεν ωφελεί ούτε τη μία πλευρά ούτε την άλλη. Ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν με την ιστορία των ταυτοτήτων μια διχαστική διαμάχη, που επαναλαμβάνεται έκτοτε με διάφορες αφορμές και προσχήματα, τραυματίζοντας και την Εκκλησία και το πολιτικό σύστημα.

Ουδείς αμφιβάλλει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων έχει διαχρονικά ταυτιστεί με την Ορθοδοξία. Αυτή η προσωπική και πνευματική σχέση δεν μπορεί όμως να ταυτίζεται με την κρατική εξουσία. Ούτε πολύ περισσότερο μπορεί οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας να διεκδικούν, ως αναφαίρετο δικαίωμα τους, να επιβάλλουν κανόνες στη δημόσια ζωή ή στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θα έπρεπε να είναι επίσης σαφές ότι θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι η θρησκευτική ελευθερία, δεν λύνονται στις ευνομούμενες  κοινωνίες με δημοψηφίσματα, όπως άφησε να εννοηθεί χθες ο αρχιεπίσκοπος. Χρειάζεται προφανώς δημόσιος διάλογος, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και όχι διχαστικές πολιτικές αντιπαραθέσεις, όπως αυτές που οδηγεί αναγκαστικά ένα δημοψήφισμα.

Οι κραυγές κάποιων παθιασμένων και ακραίων ιεραρχών, όπως και αντίστοιχα κάποιων πολιτικών δεν προσιδιάζουν στο ρόλο της Εκκλησίας, ούτε βοηθούν μια κοινωνία ήδη βαθιά τραυματισμένη και διχασμένη από την κρίση που βιώνει. Ας το αντιληφθούν όλοι προς το καλό και της Εκκλησίας και της Πολιτείας.