.Εάν ο Τσίπρας μείνει στο παιχνίδι...

Η αξιολόγηση θα κλείσει κοντά στην ώρα της. Τα εργασιακά (απολύσεις, συνδικαλιστικό, αφορολόγητο) θα πάνε όπου θέλει η Τρόικα. Η κινητικότητα στο κράτος μπαίνει γερά στο αυλάκι. Και ας λένε στην κυβέρνηση. Οι δανειστές δεν κατεβαίνουν σε εκλογές χωρίς να στριμώξουν αισθητά την Ελλάδα. Οπότε πρόβλημα (μετά το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου) θα έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Αυτά που θα δώσει και εκείνα που θα πάρουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από το Eurogroup θα μοιάζουν σαν την παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του...

Γιατί οι Ευρωπαίοι δανειστές δεν θα χαλάσουν τη ζαχαρένια τους... να κάνουν βιώσιμο το χρέος...

Θα βάλουν με κάθε τρόπο και το ΔΝΤ στην ελληνική υπόθεση. Με ό,τι σημαίνει αυτό για τον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά για τον Αλέξη Τσίπρα. 

Το τρίτο μνημόνιο θα κλείσει με τους δανειστές να βάζουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι... στην Ελλάδα. Και με απλές ευχές για το χρέος (μετά το 2018) θα πάρουν πίσω ό,τι έχασαν στα δύο προηγούμενα μνημόνια.

Θα πάρουν πίσω ακόμη και τον χρόνο που έχασαν με τον Βαρουφάκη  με το δημοψήφισμα - παρωδία του Τσίπρα και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. 

Και ας βολεύτηκαν, όλοι τους, με τον Τσίπρα (μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ) πολύ περισσότερο από ό,τι ο Τσίπρας προσωπικά. 

Όσο ο Σόιμπλε παρατηρεί πως στην Ελλάδα ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει αριστερά... δεν θα κάτσει να ακούει τον Ομπάμα και όποιον άλλο χαϊδεύει (για δικούς του λόγους) τα αυτιά του Τσίπρα... 

Γι΄ αυτό δεν θα στολίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με λάβαρα... επιτυχίας του τρίτου μνημονίου και ρύθμισης του χρέους ώστε να διευκολύνει την κυβέρνηση στο ενδεχόμενο προώρων εκλογών μέσα στο 2017.

Ο χορός και τα νταούλια από Ευρώπη και ΔΝΤ θα παιχτούν μέχρι το τέλος. Μέχρι και το 2018. Υποχρεώνοντας και τον ίδιο τον Τσίπρα να μην ξεχνά τι σημαίνει αριστερά... 

Όλα αυτά βάζοντάς τα στη σειρά, το ένα μετά το άλλο, οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου θα αποτελέσει και ορόσημο για το οριστικό τέλος της αριστεράς "τύπου ΣΥΡΙΖΑ" στην Ελλάδα.

Εάν δεν το βάλει στα πόδια ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρόωρες εκλογές μέχρι το καλοκαίρι του 2017, (πράγμα που τώρα δεν φαίνεται) θα αποβάλλει, εκ των πραγμάτων, το αριστερό αρκουδοτόμαρο... που σκεπάζει την πραγματικότητα του. 

Αλλά με τους δανειστές να εφαρμόζουν (στις δόσεις των δανεικών) το μαρτύριο της σταγόνας. Και το ΔΝΤ να έχει στην τσέπη το τέταρτο μνημόνιο αφαιρείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και το δικό του "γήπεδο". 

Και εφόσον ο Αλέξης Τσίπρας δεν βγει από το "παιχνίδι" (με εκλογές) αλλά επιλέξει να φθάσει μέχρι τέλους θα υποχρεωθεί να παίζει στα εξής τρία γήπεδα μέχρι να λήξει το "άθλημα" τον Οκτώβριο του 2018. 

Το ένα γήπεδο είναι του ΔΝΤ που ναι μεν θα συνεχίσει να εισηγείται ρύθμιση του χρέους αλλά με μέτρα. Και τα μέτρα αυτά θα είναι κάτι παραπάνω αλλά όχι λιγότερα από 3 δισ. ευρώ. 

Το δεύτερο γήπεδο είναι των ενδιαφερομένων επενδυτών για τις 23 ιδιωτικοποιήσεις που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οφείλει να ολοκληρώσει το αργότερο σε 16 μήνες. Διαφορετικά θα στερέψουν τα δανεικά. Και ο Ντράγκι θα χαμογελάει όταν του μιλάμε για ποσοτική χαλάρωση. 

Το τρίτο γήπεδο είναι των ιδιωτών επενδυτών (Ελλήνων και ξένων) που θα κάθονται στις "εξέδρες" και θα περιμένουν τον Τσίπρα να βάλει "γκολ" με διάλυση του κράτους "επιχειρηματία" και ανάθεση συγκεκριμένων έργων που σήμερα κάνουν μόνες τους οι ΔΕΚΟ.  Θα περιμένουν επίσης αισθητές μειώσεις στο κόστος παραγωγής που σημαίνει αλλαγή στην φορολογική πολιτική και ανατροπή των σημερινών τιμολογήσεων  στην ενέργεια. 

Στα "γήπεδα" ΔΝΤ και επενδυτών, όμως, δεν κατεβαίνεις με "αριστερές εμφανίσεις". Αυτές που φοράς στο δικό σου "γήπεδο". Πρέπει να αλλάξεις. Αλλά για να διαλέξει "χρώμα" ο Τσίπρας έχει μόνο δύο εβδομάδες. Μέχρι το Eurogroup. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Επειδή τα αριστεριλίκια τον δυσκόλεψαν και στον ανασχηματισμό πρέπει να κοιτάξει ξανά και την ομάδα... Αυτή που έφτιαξε δεν εγγυάται τίποτε. Με ένα-δυο "καταφερτζήδες" δεν "παίζεις" σε τέτοια γήπεδα... Θα το δείτε...

Γιώργος Κράλογλου 

Capital.gr

.Περί πολιτικής παρακαταθήκης

Πολύς λόγος έχει γίνει και πολλά σχόλια έχει σηκώσει το δημοσίευμα με τίτλο «η πολιτική παρακαταθήκη του Κωστή Στεφανόπουλου δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτη». Κάποιοι αναρωτήθηκαν ποια είναι αυτή η παρακαταθήκη και άλλοι χλεύασαν την προσφορά του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας.

Κάποιοι, εν μέσω μιας πολιτικής απαξίωσης που δεν έχει προηγούμενο, αγνοούν τους βασικούς όρους της πολιτικής. Μέσα στο βούρκο που η χώρα έχει κυλιστεί, μέσα στη βρομιά του πολιτικού συστήματος, στο ψέμα, τον κυνισμό, τον αριβισμό, έχουμε ξεχάσει κάποιες βασικές αρχές. Αυτές που θα έπρεπε να έχουν όλοι οι εκπρόσωποι του λαού. Ανιδιοτέλεια, συνέπεια λόγων και έργων, σοβαρότητα, ήθος, σεβασμό στον αντίπαλο και κυρίως, αποχώρηση την ώρα που πρέπει κι όχι να περιφέρονται κάποιοι σαν πολιτικά πτώματα και να παρεμβαίνουν εκεί που δεν τους σπέρνει.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Ο νεκρός δεδικαίωται λένε για όσους αφήνουν τον μάταιο αυτό κόσμο, όμως, στην περίπτωση του πρώην Προέδρου είχε δικαιωθεί εν ζωή. Ας μας πουν όλοι όσοι κάνουν τώρα κριτική αν δεν ήταν όλα όσα περιγράφονται για το πώς έπρεπε να είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Το γεγονός και μόνο ότι εν ζωή αναγνωρίστηκε από όλους, ακόμη και από πολιτικούς αντιπάλους, ως ένας πολιτικός με ήθος, είναι το καλύτερο παράσημο για τον Στεφανόπουλο.

Το γεγονός ότι έφυγε φτωχότερος απ' ότι μπήκε στην πολιτική είναι ένα παράσημο. Το γεγονός ότι έκανε πράξεις αυτά που έλεγε είναι παράσημο. Μην ξεχνάμε πως όταν η ΔΗΑΝΑ δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή διέλυσε το κόμμα του και πήγε σπίτι του. Πόσοι θα το έκαναν αυτό;

Ακόμη και το γεγονός ότι υπηρέτησε τη ΝΔ πιστά, ακόμη και ότι ήταν... αντίπαλος και άσπονδος εχθρός του Κώστα Μητσοτάκη, κι αυτά είναι παράσημα.

Μήπως δεν είναι παράσημο ότι βγήκε Πρόεδρος για δεύτερη φορά με ιστορικό ρεκόρ ψήφων; Κι εν πάση περιπτώσει από τους πολιτικούς που έχουμε σήμερα ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί του; Οι θαμώνες των Εξαρχείων, αμόρφωτοι και άσχετοι; Ή μήπως οι πορφυρογέννητοι; 

Οι φωνακλάδες που βρίζουν στη Βουλή λες και είναι στην Τρούμπα ή μήπως οι ανόητοι σύμβουλοι και βουλευτές όλων των κομμάτων που ενδιαφέρονται μόνο για την προσωπική τους προβολή; Μήπως είναι κάτι σούργελα που κυκλοφορούν στο Κοινοβούλιο με τις... πυτζάμες ή εκείνοι που έχουν κάνει μόδα τη μιζέρια τους και δε φοράνε γραβάτα ή φέρονται σε υψηλούς προσκεκλημένους λες και είναι η παρέα τους στην ταβέρνα; Ή τέλος εκείνοι οι πολιτικοί που έπρεπε να είναι στην... Ψειρού αλλά είναι κάθε καλοκαίρι στην Ψαρού;

Πολιτική παρακαταθήκη δεν είναι όπως κάποιοι πιστεύουν μόνο το έργο που αφήνει κάποιος. Είναι και το ήθος του, η διαδρομή του, το πολιτικό ίχνος και το παράδειγμα που αφήνει. Αυτά όλα ήταν ο Κ. Στεφανόπουλος και δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Μακάρι και τώρα να υπήρχαν τέτοιοι πολιτικοί άνδρες κι όχι αυτό το χάλι στην ελληνική Βουλή και στο γενικότερο σύστημα.

.Σαμαράς: "Τσίπρα σήκω και φύγε τώρα"!

Αντώνης Σαμαράς: Λένε πως το πιο πυκνό σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει...Μπορεί, λοιπόν, τώρα τα πράγματα να μοιάζουν πολύ δύσκολα…
Πάντως, να είστε σίγουροι: Το ξημέρωμα δεν αργεί!
Κι όπως μας παραγγέλνει ο μεγάλος Ελύτης: Να ’μαστε έτοιμοι κάθε στιγμή!
Με «τα πανιά μας πάντα ανοιχτά και τις άγκυρες μας πάντα ανεβασμένες»…

«Το χρέος είναι των Ευρωπαίων και όχι των Αμερικανών, αλλά κάθε βοήθεια πλέον είναι χρήσιμη» τόνισε ο πρώην Πρωθυπουργός αναφερόμενος στην επικείμενη επίσκεψη του Προέδρου Ομπάμα αναγνωρίζοντας πως το χρέος χρειάζεται ελάφρυνση λόγω των πολιτικών που ακολούθησε μέχρι σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα φορτώνοντας τη χώρα με έναν αχρείαστο δανεισμό 86 δισ. ευρώ, υπογράφοντας ένα αχρείαστο μνημόνιο που όπως, εκτίμησε, δεν θα είναι το τελευταίο. 

Ο Αντώνης Σαμαράς δήλωσε απόλυτα δικαιωμένος για τις πολιτικές του στην οικονομία, λέγοντας πως η χώρα ήταν ένα βήμα πριν από την έξοδο από τα μνημόνια με σταδιακή και στοχευμένη μείωση όλων των φορολογικών συντελεστών πριν «έρθει ο Τσίπρας που υποσχέθηκε ότι θα σκίσει τα μνημόνια αλλά υπόγραψε ένα 3ο και τώρα οδεύει και για το 4ο...»,

 υποστήριξε πως η κυβέρνησή του δεν δέχθηκε κανένα αίτημα για μείωση των συντάξεων καθώς είχε συμφωνήσει στη μη αύξησή τους για δυο χρόνια με το ασφαλιστικό σύστημα να γίνεται σταδιακά βιώσιμο, ενώ είχε βάλει στη σειρά όλες τις μεγάλες επενδύσεις που αργότερα «πάγωσε» η κυβέρνηση Τσίπρα πριν αναγκαστεί να κάνει πίσω και σε αυτό, παρουσιάζοντάς όλες τις αποφάσεις ως δικές της… 

«Αχρείαστες θυσίες, είναι άδικο. Μας έβαλε ένα αχρείαστο νέο χρέος, ένα άχρηστο νέο μνημόνιο, μας οδήγησε σε αχρείαστη νέα σκληρότερη λιτότητα και έχει το θράσος και μιλάει ακόμα...» είπε για τον Πρωθυπουργό ο Αντώνης Σαμαράς στηρίζοντας απόλυτα τη γραμμή Μητσοτάκη για εκλογές εδώ και τώρα.

«Η Αριστερά έχει πια ηττηθεί παντού, τα κράτη τύπου “Μαδούρο” καταρρέουν και η Ελλάδα δεν πρόκειται να δεχθεί ποτέ να γίνει κράτος – Μαδούρο» είπε ο κ. Σαμαράς εξαπολύοντας σκληρή επίθεση στην κυβέρνηση και για το προσφυγικό λέγοντας πως «έχει αφήσει τη χώρα έρμαιο σε διακινητές και ΜΚΟ αφού πρώτα άνοιξε τα σύνορα μαζί με την κυρία Τασία προσκαλώντας τους λαθρομετανάστες υποσχόμενη εξάμηνες βίζες παραμονής...».
«Ο Τσίπρας κατάφερε να κάνει τη χώρα ένα απέραντο hot spot πρέπει να φύγει το συντομότερο γιατί όσο μένει η ζημιά που κάνει μεγαλώνει» είπε ο κ. Σαμαράς καλώντας για μία ακόμη φορά τον Πρωθυπουργό να «ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την τραγωδία που προκάλεσε σε όλα τα μέτωπα».

Ο πρώην Πρωθυπουργός έσπευσε να στείλει μήνυμα και προς το εσωτερικό της ΝΔ – κυρίως προς τις φωνές που ζητούν μεγαλύτερη διάθεση συναίνεσης απέναντι στην κυβέρνηση λέγοντας πως «η ενότητα είναι ευχή και λαχτάρα όλων μας, αλλά να ενωθούμε ποιοι; Όσοι ξέρουμε τι πήγε στραβά, για να το διορθώσουμε, αυτό ναι. Δεν “ενωνόμαστε” με όσους επιμένουν στα ίδια καταστροφικά λάθη...».

.Κυπριακό: Στην κόψη του ξυραφιού

Οι ώρες για το μεγάλο εθνικό ζήτημα, το Κυπριακό, είναι κρίσιμες, και οι πολιτικές ηγεσίες στη Λευκωσία και στην Αθήνα πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Στην Ελβετία, στο θέρετρο Μον Πελερέν, οι συνομιλίες Αναστασιάδη – Ακιντζί, φαίνεται ότι πήραν δραματική τροπή. Κι αυτό παρ' ότι μόλις την Πέμπτη, όλα έδειχναν ότι οι διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν στην αρχή της εβδομάδος, θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο.

 Η εικόνα που υπήρχε μέχρι πριν από λίγο, λοιπόν, ήταν αυτή των απίστευτων πιέσεων προς την ελληνοκυπριακή πλευρά, να μην φύγει από την Ελβετία αν δεν συμφωνήσει. Κανονικά, οι συνομιλίες θα έπρεπε να έχουν τελειώσει νωρίτερα, αλλά είχαν “κλειδώσει”, όπως καθ' υπερβολήν λέχθηκε, τους δυό τους σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου, για να ολοκληρώσουν τη διαπραγμάτευση. 

Οι πιέσεις, βεβαίως, ασκήθηκαν τυπικά από τον ΟΗΕ, και τον Αϊντα, ειδικό απεσταλμένο του γ.γ. του Οργανισμού, αλλά στην ουσία πίσω από αυτές είναι ο απερχόμενος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν, και η υφυπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, Βικτόρια Νούλαντ.

Παρόλο που στην αποψινή μαραθώνια και κρίσιμη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη με τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, στο Μοντ Πελεράν, καταγράφηκε κάποια πρόοδος, οι διαπραγματεύσεις αποφασίστηκε να διακοπούν για μια εβδομάδα και να συνεχιστούν εκ νέου και πάλι στην Ελβετία, αυτή τη φορά στη Γενεύη στις 20 Νοεμβρίου.

Τι ζητάνε, όμως, από τον Αναστασιάδη;

1.Να δεχτεί πενταμερή Σύνοδο (ΟΗΕ, ελληνοκύπριοι – τουρκοκύπριοι, εγγυήτριες δυνάμεις – Ελλάδα, Βρετανία, Τουρκία) είτε τα βρουν οι δυο τους είτε όχι στο εδαφικό, εντός του Δεκεμβρίου. Κάτι που εδώ και καιρό ζητάει μετ' επιτάσεως ο Ακιντζί. Είναι ολοφάνερη η πρεμούρα να υπάρξει έστω ένα προσύμφωνο, προτού αναλάβει η νέα αμερικανική ηγεσία στην Ουάσιγκτον, στο μέσον Ιανουαρίου του 2017. Η Αθήνα, ωστόσο, ούτε πενταμερή δέχεται (θέλει πολυμερή με τη συμμετοχή της ΕΕ και των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), ενώ βάζει σαν απαράβατη προϋπόθεση να έχει επέλθει ουσιαστική σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στις δυο πλευρές σε όλα τα θέματα, και συμφωνία μεταξύ τους.

2.Να δεχτεί ότι το τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο θα είναι το 32% του εδάφους της Μεγαλονήσου, σύμφωνα με την πρόταση Ακιντζί. Η Λευκωσία, αντίθετα, προτείνει 75% το ελληνοκυπριακό και 25% το τουρκοκυπριακό. Το 2002, ο τότε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, είχε προτείνει για το τ/κ τμήμα 28,5% και 28,6%.

 Είναι πολύ πιθανόν, λοιπόν, να επαναληφθούν τα “σενάρια” Ανάν και στην Ελβετία. Και βέβαια, η Άγκυρα δεν θέλει να δώσει πίσω την περιοχή της Μόρφου, όπως άλλωστε άφησε σαφώς να διαρρεύσει ο Ερντογάν. Όσον αφορά την Αμμόχωστο, επιστρέφεται το 1/16. Στο εδαφικό, η Λευκωσία ζητάει επίσης: Να επιστρέψει το 60% εκτοπισμένων (100.000) σε περιοχή που θα ελέγχεται από το ελληνοκυπριακό συνιστών κρατίδιο. Οι ελληνοκύπριοι να ελέγχουν το 60% της ακτογραμμής από το 47% που ελέγχουν τώρα. Και σ' αυτά υπάρχουν σοβαρές διαφορές.

Μπορεί βέβαια, η Άγκυρα να παζαρεύει ανταλλάγματα στο εδαφικό, για να δώσει κάτι, όπως λέγεται, σε άλλους τομείς, όπως είναι η ασφάλεια – καθεστώς εγγυήσεων -κατοχικά στρατεύματα, περιουσιακό, οικονομικό, ευρωπαϊκή πορεία. Όμως, σε κανένα από αυτά τα θέματα δεν έχει δεσμευτεί ούτε κατ' ελάχιστον. Ακόμα και στο θέμα του καθεστώτος των εγγυήσεων και των κατοχικών στρατευμάτων, που είναι κόκκινη γραμμή για Αθήνα και Λευκωσία, ουδεμία διαβεβαίωση έχει δώσει. 

Αντίθετα, ο Ερντογάν διαρρέει ότι δεν συζητά καν για την παραμονή των στρατευμάτων κατοχής και τη θέση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης. Στην πραγματικότητα, μάλλον το συζητάει. Ειδικότερα, συζητάει το “αμερικανικό σχέδιο” παραμονής της μισής κατοχικής δύναμης (20.000) για άνω των δέκα χρόνων. Κατόπιν, κατά την τουρκική πρόταση, ας ακολουθήσει δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός.

Σε όλες αυτές τις παγίδες, είναι προφανές ότι σύσσωμη κυβέρνηση και αντιπολίτευση, θα πρέπει να είναι ανυποχώρητες.

.Η... «φθινοπωρινή σύναξη των Καραμανλικών»

Μας ενημερώνει τηλεγράφημα του Αθηναϊκού πρακτορείου ότι περισσότερα από 1.500 άτομα παραβρέθηκαν σε τιμητική εκδήλωση για τη Μαριέττα Γιαννάκου που οργανώθηκε στη Λαμία, παρόντος και του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. «Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Καραμανλής έτυχε ιδιαίτερα θερμής υποδοχής κατά την άφιξή του, όπως επίσης και κατά την αποχώρησή του». 

Το τηλεγράφημα αφού αναφέρεται στην εκδήλωση και στις ομιλίες της κ. Γιαννάκου, του Κακλαμάνη, του Στυλιανίδη και άλλων παρευρισκόμενων και στο μήνυμα… συναίνεσης που έστειλαν όλοι καταλήγει: «Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής απέφυγε το οποιοδήποτε σχόλιο, ενώ με ένα χαμόγελο απαντούσε στις εκκλήσεις πολιτών για πιο ενεργό ρόλο στην πολιτική σκηνή».

Αυτά γράφει το ΑΠΕ που είναι γνωστό πόσο… αντικειμενικό είναι και πόσο ανεξάρτητο. Που δεν παίρνει ποτέ γραμμή και εντολές από το «σύστημα Παππά». Μόνο ύμνους δεν έριξαν στο Πρακτορείο για την εκδήλωση η οποία χαρακτηρίστηκε η «φθινοπωρινή σύναξη των Καραμανλικών». Προς Θεού, δεν είναι αιχμή προς την κ. Γιαννάκου. Μια έντιμη, αξιοπρεπής και μαχήτρια πολιτικός που έχει την αμέριστη συμπάθεια όλων μας.

Όμως, μια εκδήλωση που διοργανώνεται από Καραμανλικούς για να τιμηθεί μια εν ζωή πολιτικός είναι μάλλον… προφάσεις εν αμαρτίαις. Χρησιμοποιούν το όνομα της κ. Γιαννάκου και πόσο πολύ θέλουν να την τιμήσουν προκειμένου να κάνουν φιέστες συναίνεσης, τη στιγμή που ο τόπος καίγεται.

Κάποιοι μάλιστα συνδύασαν την εκδήλωση αυτή με άλλη εκδήλωση στην Ξάνθη στην οποία μίλησε ο Αντώνης Σαμαράς. Σε αντίθεση βεβαίως με τον «άφωνο» Καραμανλή ο Σαμαράς έκανε τα αυτονόητα. Επιτέθηκε στην κυβέρνηση που προκάλεσε τραγωδία στη χώρα. Υπερασπίστηκε το έργο του που ήδη έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται από πολλούς και τέλος, σαν καλός στρατιώτης της παράταξης υπερασπίστηκε τον Μητσοτάκη και τον προέτρεψε να συνεχίσει να απαιτεί την απομάκρυνση του Τσίπρα μέσω ο εκλογών.

Αντιθέτως, στη Λαμία που παρεμπιπτόντως έχει καλά σουβλάκια όπως λένε οι καλοφαγάδες, ο κ. Καραμανλής συνέχισε στην ίδια γραμμή. Αμίλητος από το 2009, λες και έχει πάρει τον όρκο της σιωπής αφήνοντας βεβαίως άλλους να μιλάνε για τον ίδιο. Αλλά και τι να πουν, και ποιος τους ακούει τους διάφορους Στυλιανίδηδες, Κακλαμάνηδες και λοιπούς που το μόνο που κάνουν είναι να μιλούν για τον εαυτό τους και για την περίοδο Καραμανλή χωρίς ούτε ίχνος αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα τους;

Αν τα έκαναν όλα τόσο καλά, στην οικονομία, την παιδεία, την υγεία, τη δημόσια τάξη τότε γιατί ο λαός έδωσε 45% σε έναν ανίκανο επειδή απλά ήταν γιος του Ανδρέα και εγγονός του Γ. Παπανδρέου; Αν η καραμανλική περίοδος ήταν η καλύτερη για τη χώρα τότε τι έφερε την οικονομική κατάρρευση από το 2009 και μετά; Έλεος δηλαδή με όλους αυτούς που μιλάνε εκ μέρους του πρώην πρωθυπουργού αλλά δε λένε τίποτε επί της ουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία έχει ανάγκη από συναίνεση, στο εσωτερικό της κι όχι σε σχέση με τον Τσίπρα. Πρώτα – πρώτα να εγκαταλείψει μια μερίδα της παράταξης τα παιχνίδια με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Καμμένο και όλους αυτούς που διέλυσαν τη χώρα.

Δεύτερον να πάψουν να μιλάνε όλοι για… ευρύτερες συναινέσεις εννοώντας ότι πρέπει να συμμαχήσει η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά μετά απ’ όσα έγιναν την τελευταία διετία.

Και τρίτον, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Καραμανλής πρέπει επιτέλους να παρέμβει. Είναι πολιτικό κεφάλαιο για τη ΝΔ και για τη χώρα αλλά κινδυνεύει να το εξαντλήσει δια της αφωνίας του. Πρέπει να μιλήσει και να πει ότι ουδέποτε στήριξε το σύστημα Τσίπρα και κυρίως ότι παραμένει πιστός στρατιώτης της παράταξης στη μάχη για να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση όλων των εποχών.

Και κυρίως να μαζέψει τα «καραμανλόπαιδα» που βγαίνουν από εδώ κι από εκεί και πουλάνε δήθεν «εθνικό διάλογο και συνεννόηση».

Όταν θα γίνουν όλα αυτά μπορεί η ΝΔ να ηρεμήσει και να πάει στην τελική μάχη ενωμένη. Αλλιώς απλά θα γίνει διαχειρίστρια της πολυκατοικίας που καταρρέει.

.Αιφνιδιασμός σε επανάληψη

Ολα αυτά που περνάει τώρα η Αμερική και πέρασε πριν από λίγους μήνες η Μεγάλη Βρετανία, τα έχουμε περάσει εμείς νωρίτερα. Ισως γι’ αυτό είμαστε και λίγο μπλαζέ απέναντι σε φαινόμενα που θα έπρεπε να μας τρομάζουν. Επικράτηση των άκρων; Ασύλληπτη δυσπιστία απέναντι στην ελίτ και στα «συστημικά μέσα ενημέρωσης»; Αλογη κατανάλωση θεωριών συνωμοσίας και απλοϊκών ερμηνειών; Θεοποίηση του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Διχασμός και πόλωση πέραν κάθε ορίου; Ταξική διαφοροποίηση της ψήφου;

Τα περάσαμε όλα αυτά, με εμφανή αποτελέσματα, από το 2010 και μετά. Ημασταν πρόδρομοι αυτών των φαινομένων. Ισως γι’ αυτό να είμαστε τυχεροί μέσα στην ατυχία μας και να γίνουμε αυτό που περιγράφει ο Νάιαλ Φέργκιουσον ως μια μεταλαϊκιστική κοινωνία.

Οι Αμερικανοί πολίτες δεν έχουν, βέβαια, βιώσει την κρίση που πέρασαν οι Ελληνες. Με τρομάζει το πώς θα είχαν αντιδράσει αν είχαν υποστεί την αντίστοιχη, απότομη και θεαματική μείωση του επιπέδου ζωής, αλλά και –το κυριότερο– των προσδοκιών που έχουν για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Ο φόβος για τη στασιμότητα, την παγκοσμιοποίηση, τη μετανάστευση τους οδήγησε σε έναν πολιτικό που αγνόησε κάθε νόμο της πολιτικής. Ηταν τυχερός, βέβαια, γιατί βρήκε απέναντί του δύο εκπροσώπους του στάτους κβο, των δυναστειών που έχουν πρωταγωνιστήσει επί δεκαετίες στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Κέρδισε τον υιό Μπους στις προκριματικές εκλογές και την Κλίντον στο τέλος.

Η αμερικανική ελίτ, πολιτική, μιντιακή, ακαδημαϊκή, αιφνιδιάσθηκε πλήρως. Την «έπαθε» όπως το παλαιό πολιτικό σύστημα στις πρώτες εκλογές του 2012, που δεν προείδε το σάρωμά του. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα τιμωρίας και οργής και το έκαναν με τον πιο ηχηρό τρόπο.

Δεν είναι μόνοι τους οι Αμερικανοί. Το ίδιο έκαναν οι Βρετανοί, το ίδιο ενδέχεται να κάνουν αύριο οι Γάλλοι. Μοιάζουν με τον επιβάτη του τρένου της παγκοσμιοποίησης που φωνάζει «σταματήστε το τρένο να κατέβω». Το πρόβλημα είναι ότι το τρένο δεν σταματάει, είτε συνεχίζει, πετώντας αριστερά και δεξιά όποιον δεν αντέχει, είτε εκτροχιάζεται. 

 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.H σπορά του Τραμπ, ο Αλέξης και η κυριαρχία του λαϊκισμού

Όλο αυτό που συμβαίνει με τον Ντόναλντ Τραμπ και τη μεγαλειώδη πορεία του είναι πέρα και πάνω από το ποιος διαδέχεται τον Μπ. Ομπάμα στο Λευκό Οίκο. Είναι ο μεγάλος νικητής ανεξαρτήτως από το αν είναι ρατσιστής, βρόμικος, σεξιστής, οπαδός της Κου Κλουξ Κλαν, βίαιος ή… βιαστής, επικίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη. Είναι ο μεγάλος νικητής γιατί απλά κατάφερε να μετατρέψει τις αμερικανικές εκλογές σε σόου και να κυριαρχήσουν οι ιδέες του σε όλο τον πλανήτη.

Από εδώ και στο εξής τίποτε δεν θα είναι όπως χθες και αυτό δεν έχει σχέση με τον νικητή. Είναι κάτι βαθύτερο που περνά καθέτως και οριζοντίως τις κοινωνίες όλων των χωρών, ανεξαρτήτως ηπείρου.

Άλλωστε, ο πλανητάρχης συνήθως δεν είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις. Ακόμη και ο Τραμπ ακόμη και η Κλίντον βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα αμερικανικό σύστημα, σε ένα στενό κρατικό μηχανισμό από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, όσο δυνατός κι αν είναι, όσο χαρισματικός. Ο Ομπάμα, π.χ. είναι ένας χαρισματικός ηγέτης ο οποίος, όμως, πολλές φορές βρήκε απέναντί του ένα σύστημα που δεν τον άφησε να κάνει πολλά.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό που φέρνει ο Ντ. Τραμπ είναι η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος η οποία εμφανίστηκε νωρίτερα και σε άλλες χώρες, αλλά στις ΗΠΑ ήταν πρωτόγνωρη η έκτασή της. Και στην Ελλάδα ουσιαστικά αντισυστημική ψήφο είχαμε το 2015, με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, απλά ο κόσμος δεν κατάλαβε ότι τελικά ψήφιζε το πιο συστημικό κόμμα στην ιστορία της χώρας.

Οι λαοί όπου γης έχουν «μπουχτίσει» από το… πολιτικώς ορθόν. Η παγκοσμιοποίηση είναι η κύρια αιτία όπου ο πολίτης αισθάνεται ότι δεν έχει την τύχη του στα χέρια του. Έχουν χαθεί οι εθνικές ταυτότητες, έχει ισοπεδωθεί η πατρίδα και οι διάφορες «ενώσεις» λειτουργούν πολλές φορές διχαστικά. 

Η ΕΕ είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Αντί να δημιουργήσει τις συνθήκες εκείνες όπου οι λαοί των χωρών – μελών θα ευημερούν, θα σκέφτονται ενωσιακά αλλά δεν θα χάσουν την ταυτότητά τους και την κληρονομία τους, οι Βρυξέλλες παίρνουν αποφάσεις που λειτουργούν ακριβώς το αντίθετο. Οι πολίτες αισθάνονται ότι χάνονται μέσα σε ένα ευρωπαϊκό χάος, ότι οι συνθήκες που δημιουργούνται τους κάνουν ξένους, αποξενωμένους από τις παραδόσεις τους.

Ταυτόχρονα δύο νέα στοιχεία έχουν εμφανιστεί και έχουν αλλάξει τον τρόπο σκέψης τα τελευταία χρόνια. Το πρώτο είναι η κατάρρευση των πολιτικών συστημάτων, η μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης στο πολιτικό προσωπικό των χωρών. 

Η απουσία ηγετών έχει μετατρέψει τις εκλογές σε πασαρέλα ανίκανων και άσχετων πολιτικών που κάποια στιγμή ανέρχονται και καταλήγουν κυβερνήτες εκμεταλλευόμενοι το κενό. Καλή ώρα η Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του να κυριαρχούν. Αναρωτιούνται όλοι πως είναι δυνατόν ένα μάτσο αγράμματοι κι ανίκανοι, θαμώνες των Εξαρχείων να κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό. Είναι ακριβώς αυτό που ώθησε τους πολίτες να εμπιστευτούν την τύχη της χώρας στον Τσίπρα. 

Είναι η αίσθηση της απογοήτευσης από τα παλαιά πολιτικά κόμματα που δεν έκαναν τίποτε για να ανανεωθούν σε πρόσωπα και ιδέες. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκαν οι καλύτεροι χορηγοί του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ ή της Χρυσής Αυγής. Ομοίως, το κατεστημένο στις ΗΠΑ, τα εγκλήματα και οι αστοχίες, η εγκατάλειψη μεγάλης μερίδας του πληθυσμού ήταν αυτά που απογείωσαν τον Τραμπ. Στους λευκούς άνεργους, στους ημιμαθείς, σε όσους τους πέταξε το σύστημα εκτός στράφηκε ο Ντόναλντ Τραμπ. Επίσης, σε όσους θέλουν μια κλειστή, θρησκευόμενη χώρα που θα είναι «καθαρή».

Κι εδώ έρχεται το δεύτερο βασικό στοιχείο. Οι ξένοι, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες. Οι μετακινήσεις πληθυσμών είναι τεράστιες, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Οι πολίτες ξεβολεύτηκαν, φοβούνται, ανησυχούν με όσα γίνονται και στρέφονται στα άκρα, στους αντισυστημικούς πολιτικούς. Το έκανε η Ελλάδα με τη Χρυσή Αυγή, το κάνει η Ιταλία, η Γαλλία, πολλές άλλες χώρες και βεβαίως οι ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί πολίτες, ειδικά οι φτωχοί, θρησκευόμενοι λευκοί φοβούνται τα κύματα Μεξικάνων και γι’ αυτό στηρίζουν Τραμπ που λέει ότι θα τους διώξει.

Το ίδιο θα συμβεί και τα επόμενα χρόνια σε πολλές χώρες. Ο Τραμπ έριξε μια σπορά που σε έναν κόσμο ανακατεμένο, μπερδεμένο, ανήσυχο, φοβισμένο είναι σίγουρο ότι θα πιάσει. Ο περίεργος αυτός υποψήφιος, πέρα και πάνω από πολιτικούς κανόνες και στερεότυπα δεν απευθύνθηκε μόνο στους Αμερικανούς. Καλλιέργησε το μίσος και η σπορά του βρίσκεται σε όλο τον κόσμο, ειδικά σε χώρες φτωχές όπως η Ελλάδα. 

Οι αμερικανικές εκλογές επιβεβαίωσαν ότι ο λαϊκισμός έχει κυριαρχήσει στον πλανήτη, ακόμη κι αν είναι επικίνδυνος ή στην καλύτερη περίπτωση σκοτεινός. Κι ότι οι συστημικοί υποψήφιοι, αυτοί που στηρίζονται από το κατεστημένο, από επιχειρηματίες, συμφέροντα… νταβατζήδες όπως λέμε εδώ στην Ψωροκώσταινα, θα χάνουν πάντα.

Η Ελλάδα, όπως και πολλές χώρες του κόσμου, χρειάζονται πραγματικούς ηγέτες. Που θα έχουν όραμα για τον τόπο τους και δεν θα είναι ευκαιριακοί παίκτες σε ένα πολιτικό παιχνίδι πόκερ που δεν έχει καμιά σημασία για το σύνολο της κοινωνίας. Όσο θα συνεχίζεται η έλλειψη μεγάλων πολιτικών ανδρών και γυναικών τόσο οι Τραμπ όλου του κόσμου θα σπέρνουν στο χωράφι του λαϊκισμού και θα παίρνουν τους καρπούς.