.Το EURO 2016 είχαν βάλει στόχο οι τζιχαντιστές

Όπως αναφέρει η γαλλική εφημερίδα «Liberation», ο Μοχάμεντ Αμπρινί, ο βομβιστής με το καπέλο που βρισκόταν στο πλευρό των καμικάζι του αεροδρομίου Ζάβεντεμ και συννελήφθη την Παρασκευή, ομολόγησε κατά την ανάκρηση ότι το Ισλαμικό Κράτος θα χτυπούσε κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.

Ο Αμπρινί δεν έδωσε στις αρχές περισσότερες πληροφορίες λέγοντας ότι ο ίδιος δεν γνώριζε περισσότερα, απλά είχε ακούσει συζητήσεις στις οποίες άλλα μέλη του Ισλαμικού Κράτους οργάνωναν το χτύπημα στα γαλλικά γήπεδα.

Σημειώνεται ότι το ενδεχόμενο τρομοκρατικής επίθεσης στη γαλλική πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια του EURO 2016, απασχολεί εδώ και καιρό τις αρχές της χώρας.

Ήδη Γάλλοι αστυνομικοί εκπαιδεύονται και εξασκούνται σε σενάρια επιθέσεων, την ώρα που στις τάξεις των οπαδών υπάρχει φόβος και προβληματισμός για το αν πρέπει να ακολουθήσουν τις ομάδες τους για να παρακολουθήσουν τους αγώνες στη Γαλλία.

Πάντως οι γαλλικές αρχές δηλώνουν έτοιμες για ν' αντιμετωπίσουν τον κάθε κίνδυνο.

.Αλληλέγγυοι ή «επαναστάτες»;

Τ​​ην περασμένη εβδομάδα συνέβησαν κάποια γεγονότα τα οποία μοιάζει να μην ανησυχούν κανένα. Μια ομάδα προσφύγων-μεταναστών έχει αποκλείσει την Εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Ευζώνων, στο ύψος του Πολυκάστρου και ζητούν ταυτότητες από τους οδηγούς να περάσουν.

 Κάποιος φορτηγατζής που μεταφέρει φρούτα στη Σουηδία, δεν περνά· ο επόμενος βρίζει τους «μαύρους» που δεν τον αφήνουν να δουλέψει στη χώρα του. Επειτα από λίγο εμφανίζεται κι ένα φορτηγάκι απροσδιόριστων «Αλληλέγγυων» για να ταΐσει τους νέους αγωνιστές του δρόμου (Alpha 5.4.2016).

Την ίδια μέρα μια ομάδα, άγνωστων επίσης, που αυτοπροσδιορίζονται «Αλληλέγγυοι», μοιράζει χαρτιά στους πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν κατασκηνώσει στο λιμάνι του Πειραιά και τους καλεί να αρνηθούν, αν θέλουν, τη μεταφορά τους σε καταυλισμό προσφύγων και να «παλέψουν μαζί για ν’ ανοίξουν τα σύνορα, να αρθεί η ρατσιστική συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας σε συνεργασία με τον ελληνικό νόμο και να σταματήσουν οι πόλεμοι και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις...».

Την επόμενη, μια ομάδα σαράντα προσφύγων και μεταναστών παίρνει τον Ηλεκτρικό από τον Πειραιά, κατεβαίνει στην Πλατεία Συντάγματος για να κατασκηνώσει και να ανασυστήσουν το σκηνικό των Αγανακτισμένων του 2011. Μαζί τους και κάποιοι απροσδιόριστοι «Αλληλέγγυοι».

 Στη Χίο πάλι, υπήρξαν συγκρούσεις μεταξύ «Αλληλέγγυων» και κατοίκων, που βαφτίστηκαν συλλήβδην «ακροδεξιοί» χωρίς βέβαια να αποκλείουμε και την ύπαρξη τέτοιων.

Γεννάται όμως ένα ερώτημα. Πέραν των πραγματικών «Αλληλέγγυων», οι οποίοι βοηθούν με περίσσευμα ψυχής πρόσφυγες και μετανάστες, ποιοι είναι οι άλλοι που ανερυθριάστως χρησιμοποιούν τους δυστυχείς εκπατρισμένους;

Ποιος πιστοποιεί την «Αλληλεγγύη» τους και ποιος είναι σίγουρος ότι δεν έχουμε μια επανάληψη του φαινομένου των «γνωστών-αγνώστων», διαφόρων δηλαδή που κρύβονται μέσα στο μεγάλο σώμα των ειρηνικών διαδηλωτών και θέλουν να πυροδοτήσουν επαναστατικές εξελίξεις, κάνοντας μπάχαλο τις πόλεις; Ο πρωθυπουργός κάτι είπε για «τον έλεγχο της πληροφόρησης να τον έχουν παρα-οργανώσεις με τον μανδύα των ΜΚΟ που κατευθύνουν τους ανθρώπους αυτούς σε συνθήκες περαιτέρω εκμετάλλευσης». 

Κατήγγειλε συγκεκριμένα «την ενθάρρυνση των προσφύγων ενδεχομένως και από ομάδες που έχουν τον τίτλο των “εθελοντών” τόσο στο να παραμείνουν στην Ειδομένη, παραπληροφορώντας τους με φυλλάδια ότι αν προσέλθουν στα ανοιχτά κέντρα υποδοχής θα συλληφθούν, θα φυλακιστούν και θα απελαθούν, τόσο όμως και από την ενθάρρυνσή τους να περπατήσουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες, με κίνδυνο ιδίως για τα μικρά παιδιά, να χάσουν τη ζωή τους, για να περάσουν τη μεθόριο και να βρεθούν στην απέναντι πλευρά».

Εκτοτε, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Οχι μόνο δεν μάθαμε ποιοι είναι αυτοί που κάνουν τέτοιες «εγκληματικές προσπάθειες», αλλά κάποιοι από αυτούς κανονίζουν πού θα μένουν οι πρόσφυγες. Πιστεύουν προφανώς ότι δημιουργούν μια νέα «επαναστατική μάζα», ενώ η κυβέρνηση λιάζεται.

Την εποχή της «γκράντε διαπραγμάτευσης», με τα πουκάμισα έξω, ο συγγραφέας κ. Πέτρος Τατσόπουλος είχε γράψει για κ. Αλέξη Τσίπρα: «Προτιμάει να βλέπει τα πράγματα να σέρνονται και να εκφυλίζονται, παρά να τα κόβει με το σπαθί του (και σ’ αυτό, λένε, μοιάζει εκπληκτικά με τον Κώστα Καραμανλή)» (facebook 9.5.2015). 

Δυστυχώς, την προηγούμενη αβελτηρία του πρωθυπουργού την πληρώσαμε ακριβά με τα capital controls. Την νυν –που είναι και βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής– φοβόμαστε ότι θα την πληρώσουμε ακριβότερα. Εκτός αν η κυβέρνηση ξεκουνηθεί... 

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Πορεία αποσυνθέσεως

Κ​​ατήγγειλε ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και ειδικότερα τον περιώνυμο κ. Πόουλ Τόμσεν και τη ρουμανικής καταγωγής υφισταμένη του, ότι «παίζει τις καθυστερήσεις» για να εξαναγκασθεί η Ελλάς να συνομολογήσει συμφωνία ασύμφορη για τα συμφέροντα των πολιτών της χώρας.

Αλλά επί της ουσίας αυτό σημαίνει η λέξη «διαπραγμάτευση», ιδιαίτερα όταν το ένα μέρος έχει περιέλθει σε θέση οικτρής αδυναμίας. Πέραν τούτου «καθυστερήσεις έπαιξαν» όλες οι πολιτικές κυβερνήσεις από το 2010, και καθ’ υπερβολήν ο συνασπισμός του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, βασιζόμενες σε «πλεονεκτήματα», που απεδείχθησαν ανύπαρκτα.

Από την πλευρά του ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Κυριάκος Μητσοτάκης θέτει εδώ και λίγες εβδομάδες κατά τον πλέον επίμονο τρόπο θέμα προώρων εκλογών, που στην πολιτική ζωή του τόπου ενέχει θέση ελιξηρίου, ανεξαρτήτως κόμματος ή ιδεολογίας ή ηγέτη με πιθανότητες να κατακτήσει κάποια στιγμή την εξουσία.

Δεν θέτει σε αμφισβήτηση η στήλη αυτή την ορθότητα της επιλογής του προέδρου του Ν.Δ. Ούτως ή άλλως, ο κ. Μητσοτάκης θα ενεργήσει κατά την κρίση του. Περίσκεψη, ωστόσο, μπορεί κανείς να εκφράσει για την αποτελεσματικότητα του εγχειρήματος.

Από τον Μάιο του 2010, όταν συνομολογήθηκε το πρώτο μνημόνιο της Ελλάδος με τους δανειστές, πέρασαν από την πολιτική σκηνή της χώρας πέντε πρωθυπουργοί, περιλαμβανομένων ενός τεχνοκράτη και ενός υπηρεσιακού. Διεξήχθησαν τέσσερις εθνικές εκλογές και ένα δημοψήφισμα, και ευρισκόμεθα εκ νέου στο «σημείο μηδέν».

Οι εκλογές αποτελούν δικλείδα ασφαλείας, αλλά η συχνότητά τους μπορεί να υπονομεύσει το αντιπροσωπευτικό σύστημα, όταν εκ των πραγμάτων είναι ανέφικτη η εκ βάθρων αλλαγή πολιτικής. Αυτή η αδήριτη πραγματικότητα διέλυσε τον μύθο της Αριστεράς, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε την εξουσία.

Κάποιοι θα έσπευδαν να παραλληλίσουν τη σημερινή κατάσταση με την αντίστοιχη της περιόδου 1965-67, αλλά ατυχώς είναι πολύ χειρότερη εκείνης. Τότε το διεθνές σύστημα ήταν σταθερότατο και οι επιπτώσεις στην οικονομία ήσαν σχεδόν ανύπαρκτες. Συμβαίνει το αντίθετο ακριβώς στη σημερινή συγκυρία.

Το πραξικόπημα του Απριλίου 1967 ήταν το τελευταίο σκίρτημα (μοιραίο για την Ελλάδα και την Κύπρο) επίορκων αξιωματικών του ΙΔΕΑ, μίας οργανώσεως που δημιουργούσε διαρκώς προβλήματα στο Στέμμα στη δεκαετία του ’50 και ανέτρεψε τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, όταν απέτυχε να τον καταστήσει συνεργό.

Το γεγονός ότι αντίστοιχος πυρήνας δεν υφίσταται στις Ενοπλες Δυνάμεις αποτελεί παρηγορία μεν, αλλά μικρά. 

Η Ελλάς ακολουθεί εδώ και μία εξαετία πορεία διαρκούς αποσυνθέσεως σε περιβάλλον απελπιστικής ρευστότητος, με μείζον πρόβλημα εσωτερικής ασφαλείας λόγω του μεταναστευτικού.

Η απουσία λειτουργικού συστήματος χαρακτηρίζει σήμερα τη χώρα. Εκ των πραγμάτων η Ελλάς υφίσταται απλώς και μόνον, διότι εκούσα άκουσα κινείται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου, σαφέστατα διεπόμενου από άτεγκτους κανόνες, που όμως αγνόησαν επί τριάντα πέντε χρόνια οι κυβερνήσεις της μεταπολιτεύσεως και σήμερα αντιμετωπίζουμε σωρευτικά τις επιπτώσεις.

Θα ήμασταν σοφότεροι και ίσως ευτυχέστεροι εάν καθίστατο αντιληπτό ότι το επιτίμιο της πολιτικής αφροσύνης τόσων ετών δεν πρόκειται να λήξει σύντομα. Πολλά περισσότερα πρέπει να αλλάξουν στην Ελλάδα από όσα φαντάζονται ο κ. Τσίπρας και ο κ. Μητσοτάκης. 

ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ

.ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ Ο «μαύρος» και ο «κόκκινος» φασισμός είναι πάλι εδώ

Πριν από μερικές ημέρες τα νεοφασιστάκια της Χρυσής Αυγής είδαν ξανά φως και μπήκαν. Έκαναν επεισόδια, συνεπικουρούμενα βεβαίως από τους «αλληλέγγυους», απείλησαν δημοσιογράφους, επιτέθηκαν με πτυσσόμενα γκλόμπ και γενικά έδειξαν ότι… επιστρέφουν δριμύτεροι.

Μετά από μια περίοδο «χειμερίας νάρκης» με εντολή βεβαίως του αρχηγού, τώρα παρουσία του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη πάτησαν ξανά το πόδι τους στο λιμάνι. Εκεί που είχαν τραυματίσει σοβαρά ανθρώπους και λίγα χιλιόμετρα από το σημείο που δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα. Με αφορμή το Προσφυγικό και την ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει ένα μείζον εθνικό πρόβλημα, η Χρυσή Αυγή, παρά το γεγονός ότι εκκρεμεί η δίκη για εγκληματική συμμορία, βγαίνει ξανά από το αυγό της και απειλεί.

Ο «μαύρος» φασισμός είναι και πάλι εδώ, θα συνεχίσει να μας ταλαιπωρεί όσο το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, η ίδια η υπόσταση της χώρας θα κινδυνεύουν από τους ανίκανους ιδεοληπτικούς. Είναι εύκολο οι νεοναζί να πουλήσουν και πάλι «πατριωτισμό». Είναι εύκολο να κερδίσουν ψήφους παίζοντάς τους «Έλληνες πατριώτες». Το κενό που αφήνει η κυβέρνηση γεμίζουν. Και ευχαριστούν τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει γίνει ο καλύτερος χορηγός της Χρυσής Αυγής με τις πράξεις του. Στο Μαξίμου παίζουν επικίνδυνο παιχνίδι αφήνοντας τους Χρυσαυγίτες να ξεσαλώνουν, βοηθούμενοι και από εξωνημένους αστυνομικούς. Θα το βρουν μπροστά τους αν νομίζουν ότι έτσι θα κόψουν τη δυναμική της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά δεν είναι μόνο ο «μαύρος» φασισμός που απειλεί την ίδια την Ελλάδα. Είναι και ο «κόκκινος» ή οι παραλλαγές αυτού. Εδώ και μήνες για παράδειγμα οι αναρχικοί του «Ρουβίκωνα» κάνουν ό,τι γουστάρουν στη χώρα. Τη μία μπουκάρουν και σπάνε τον Τειρεσία, την άλλη επιτίθενται σε διαδηλώσεις. Μόλις προχθές πηγαίνουν, διαλύουν τα γραφεία μιας εφημερίδας, ανενόχλητοι φεύγουν αν και το αστυνομικό τμήμα είναι μόλις 150 μέτρα, συλλαμβάνονται δύο και αφήνονται ελεύθεροι.

Μην ξεχνάμε το σημαντικότερο. Πριν μερικές εβδομάδες κάνουν «παρέλαση» στα Εξάρχεια, κρατώντας όπλα στα χέρια τους, λες και είναι η πολιτοφυλακή που ετοιμάζεται για τον πόλεμο.

Δεν τους ξέρει η κυβέρνηση; Δεν μπορεί να τους πιάσει; Δεν μπορεί να σταματήσει ή να περιορίσει τη δράση τους; Γιατί τους αφήνει ανεξέλεγκτους; Και μέχρι πότε δηλαδή θα απειλούν, θα σπάνε και θα διαλύουν κάθε έννοια νομιμότητας σ’ αυτή τη χώρα;

Το αστείο παρατράβηξε και θα πρέπει να το προσέξουν και οι «αριστερές» εφημερίδες που ασχολούνται μόνο με τη δράση των νεοναζί της Χρυσής Αυγής και δεν καταδικάζουν και τον Ρουβίκωνα. Μπορεί να τους ενοχλεί η «θεωρία των άκρων» αλλά είναι πραγματικότητα. Αριστερός ή ακροδεξιός φασισμός είναι το ίδιο απειλητικός για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, την κοινωνία. Μπορεί στη μία περίπτωση φανερά βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου να υποδαυλίζουν τα επεισόδια. Αλλά στην άλλη κρυφά κάποιοι βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν με την ανοχή τους δύναμη στους μπαχαλάκηδες να απειλούν ό,τι δεν αρέσει στην κυβέρνηση.

Πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουμε με τα αποβράσματα, απ’ όποια πλευρά του πολιτικού φάσματος κι αν ανήκουν.

.Ακριβά πυροτεχνήματα

Η κυβέρνηση έχει μια μοναδική ικανότητα. Βάζει η ίδια μπροστά της τις πέτρες στις οποίες θα σκοντάψει. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω, όπου οδηγηθήκαμε σε capital controls· το ίδιο έγινε με το μεταναστευτικό που κατέληξε στα «Νταχάου της Ειδομένης»· αυτό έκανε και με τη διαχείριση των συνομιλιών Τόμσεν-Βελκουλέσκου που διέρρευσαν στα WikiLeaks.

Τα αδιέξοδα που δημιουργεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν οφείλονται μόνο στην απειρία των κυβερνητικών στελεχών. Πρόκειται για ένα μείγμα αμάθειας, αλαζονείας και ωχαδελφισμού. Πρωτίστως όμως οφείλονται σε μια αντίληψη της πολιτικής, που όπως έλεγε και νεότερος ο κ. Τσίπρας «μεγάλη (σ.σ. επικοινωνιακή) φασαρία θαυμάσια κατάσταση». Για όλα τα προβλήματα η κυβέρνηση δεν παρουσιάζει κάποια λύση. Εχει έτοιμη μια καμπάνια που εμπεριέχει τη σπίλωση όλων των άλλων (και ουχί μόνο των αντιπάλων της) και κατόπιν τη δικαιολόγηση των δικών της καταστρεπτικών πεπραγμένων.

Σε αυτή την επικοινωνιακή τακτική οφείλεται εν πολλοίς και το έλλειμμα εμπειρίας της κυβέρνησης ως οργανισμού. Αφενός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει στελέχη που να γνωρίζουν τα βασικά για τη λειτουργία του κράτους, των αγορών, της Ευρώπης των νέων διεθνών τάσεων κ.λπ. και αφετέρου έχουν συκοφαντήσει ασυστόλως όποιον θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Τσίπρας δεν μιλάει με κανένα πρώην πρωθυπουργό –πλην κάποιων επαφών που είχε με τον κ. Κώστα Καραμανλή– ακριβώς επειδή σε όλους έσουρε τα πάντα. 

Κακό θα έκανε στον ίδιο και στη χώρα, αν συμβουλευόταν π.χ. τον κ. Λουκά Παπαδήμο, για θέματα του τραπεζικού συστήματος, τον κ. Κώστα Σημίτη για θέματα Ευρώπης, αν χρησιμοποιούσε τον κ. Γιώργο Παπανδρέου με τη βαριά ατζέντα των διεθνών επαφών που ο τελευταίος έχει; Δεν θα τον προειδοποιούσε κάποιος από τους πρώην υπουργούς Οικονομικών ότι η διαπραγμάτευση με τα πουκάμισα έξω και με κορώνες του στυλ «τα δάνεια προς την Ελλάδα ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» οδηγεί στην καταστροφή των capital controls;

Ενας από τους λίγους υπουργούς που είχε –εκτός των αλλοπαρμένων του μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ– προειδοποιήσει ότι η Ελλάδα θα βρεθεί στριμωγμένη στη δίνη του προσφυγικού ήταν ο κ. Γιάννης Πανούσης που έφυγε απειλούμενος, ακόμη και για τη ζωή του. Αυτό πολλαπλασιάζεται στο επίπεδο των μεσαίων στελεχών της διοίκησης, της διπλωματίας, των επιχειρήσεων κ.λπ. με αποτέλεσμα ο στρατηγικός σχεδιασμός της χώρας να βρίσκεται στα χέρια ενός σερβιτόρου, απόφοιτου σχολής ΤΕΙ.

Το τελευταίο επικοινωνιακό κατόρθωμα της κυβέρνησης δεν ήταν οι υποκλοπές των συνομιλιών μεταξύ των στελεχών του ΔΝΤ· αν και όλοι υποπτεύονται την ΕΥΠ, τρέχα-γύρευε ποιος τις έκανε. Ηταν η καταστροφική διαχείρισή τους. Για ένα καλό πρωτοσέλιδο, για μια καλή κουβέντα από τους συνήθεις Αριστερούς, η κυβέρνηση άρχισε να παίζει πάλι θέατρο αντίστασης με επωδό το «γκόου μπακ μαντάμ Βελκουλέσκου».

Ετσι υπονόμευσε για ακόμη μια φορά τη θέση της χώρας αλλά κατέστρεψε και τη στρατηγική της που είχε στο επίκεντρο τη μείωση του χρέους και τα μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα. Ξέρει τι κάνει; Φοβόμαστε πως όχι και, ακόμη χειρότερα, ο λογαριασμός κι αυτής της παράστασης θα πέσει στα κεφάλια μας. 

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.«Για το καλό μας» – πάλι καλά

«Ελπίζω ότι για το καλό των Ελλήνων θα βρούμε μια λύση σύντομα». Αυτή είναι η πιο συγκινητική, η πιο ανθρώπινη ατάκα στον διάλογο του κ. Πόουλ Τόμσεν, διευθυντή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του ΔΝΤ, με την κ. Ντέλια Βελκουλέσκου, την επικεφαλής της αποστολής του Ταμείου στην Αθήνα. Τη χρησιμοποιεί, μάλιστα, δύο φορές, προφανώς συγκινημένος και ο ίδιος. 

Του οφείλουμε, λοιπόν, ευγνωμοσύνη εσαεί για τον μοντέρνο φιλελληνισμό του, για την όλη δράση του «για το καλό των Ελλήνων». Ή «για χάρη των Ελλήνων», σύμφωνα με άλλη μετάφραση του διαλόγου που αποκαλύφθηκε από τα WikiLeaks. Ή «προς το συμφέρον των Ελλήνων», σύμφωνα με όσα επανέλαβε, όσο αλαζονικότερα μπορούσε, η κ. Κριστίν Λαγκάρντ, στην απαντητική της επιστολή προς τον πρωθυπουργό.

Ευγνωμοσύνη οφείλουμε και στην κ. Βελκουλέσκου, που αναγνώρισε ότι οι Ελληνες διαπραγματευτές «κάνουν κάτι», δεν είναι καθηλωμένοι σε «ιδεοληψίες» και σε «κόκκινες γραμμές», από καιρό ξεθωριασμένες άλλωστε. Αυτό που κάνουν όμως δεν αρκεί για την ανάκαμψη, την ανάπτυξη, τον τερματισμό της ύφεσης, την αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας. Και πρωτίστως για την αποπληρωμή των χρεών. «Είναι πολύ λίγο». Αυτή έφα.

Χρειάζεται, λοιπόν, κάτι περισσότερο. Κάτι πολύ περισσότερο και όχι «ιστορίες Μίκυ Μάους», όπως εξήγησε με φιλολογική εμβρίθεια ο κ. Τόμσεν: Και νέες περικοπές συντάξεων. Και νέα μείωση του αφορολογήτου – και τα πέντε χιλιάρικα πολλά είναι. Και νέα αύξηση του ΦΠΑ. Και νέα μείωση των μισθών του Δημοσίου. Και βλέπουμε. Διότι ακόμα κι αν δοθούν όλα τούτα (με κίνητρο και δέλεαρ την απομείωση του χρέους, οι συζητήσεις για την οποία όλο ξεκινούν κι όλο βαλτώνουν), θα επινοηθούν άλλα. Σκληρότερα. Απομυζητικότερα. Διαλυτικότερα της κοινωνίας και της οικονομίας.

Πώς θα επιβληθούν; Παλιά μου τέχνη... Διά της βίας. Της οικονομικής βίας. Με όπλο ένα «γεγονός», όπως αποκαλούν οι δολοπλοκούντες σε άψογα ουδέτερη γλώσσα τον εκβιασμό της εσκεμμένης ή και σχεδιασμένης ασφυξίας: της χρεοκοπίας. 

Το ιστορικό μιας κυνικότατης δολοπλοκίας είναι, άλλωστε, η αποκαλυφθείσα συζήτηση των δύο στελεχών του ΔΝΤ. Του λοιπού ο διάλογος Τόμσεν - Βελκουλέσκου μπορεί να διδάσκεται στα πανεπιστήμια του κόσμου, σαν επιτομή της νεομακιαβελικής οικονομικής σκέψης: πώς στραγγαλίζεις μια χώρα «για το καλό της», «προς το συμφέρον της».

Μπορεί επίσης, χάρη και στις θεατρικές του αρετές, να παρασταθεί ο διάλογος στο πλαίσιο του χρονικά πιεζόμενου Φεστιβάλ Αθηνών, εκτός και απαιτηθούν υπέρογκα πνευματικά δικαιώματα από τους βαθύσοφα και μεγαλόκαρδα διαλεγόμενους. Δεν θα λείψουν οι θεατές, αφού όλοι μας είμαστε ήδη θεατές μιας συζήτησης που αφορά τη μοίρα μας κι ωστόσο ελάχιστα μπορούμε να την επηρεάσουμε.

 Στις πρώτες θέσεις θα βρίσκονται αυτοδικαίως όσοι στην Ελλάδα εμφανίζονται βέβαιοι πως οι σχεδιασμοί του ΔΝΤ, φανεροί και κρυφοί, γίνονται όντως «για το καλό μας». Ακόμη και τα λάθη του, που κάθε τόσο αναγνωρίζει, «προς το συμφέρον μας» είναι.

 ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

.«Ψηφίστε τα μέτρα γιατί χανόμαστε»!

Στο δημοτικό σχολείο, τα παιδάκια της 3ης δημοτικού, δηλαδή 8 ετών περίπου, όταν τσακώνονται μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα λένε: «Είσαι χαζός» και απαντά ο άλλος «όχι εσύ είσαι χαζός». Κάπως έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας με την παιδική κυβερνητική χορωδία του απαντά στο ΔΝΤ και την Λαγκάρντ που τον είπε «ανόητο» σε ό,τι αφορά τις διαρροές περί «συνωμοσίας Τόμσεν» για να χρεοκοπήσει η Ελλάδα αν δεν δεχθεί τα νέα μέτρα.

Την ίδια φρασεολογία χρησιμοποιούν και οι φιλικές (γλίτσες το λένε αλλιώς) προς τον ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδες, τα ίδια είπε ο Τσίπρας και στην Κ.Ο. την οποία συγκάλεσε για άγνωστο λόγο. Να πει τι; Να στείλει μηνύματα σε ποιους; Όποιος είχε το κουράγιο να ακούσει τον «κουρασμένο» πρωθυπουργό θα καταλάβαινε ότι ξέμεινε από επιχειρήματα. Το γεγονός και μόνο ότι είπε πως έχει ευρεία υποστήριξη από τους Ευρωπαίους στην κόντρα με το ΔΝΤ δείχνει ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου. Εδώ επανέφεραν το Grexit στο τραπέζι και οι Γερμανοί στήριξαν την Λαγκάρντ και ο Τσίπρας είδε στήριξη; Από ποιον; Από τον Ολάντ; Έλεος δηλαδή.

Όμως, για όλα φταίνε οι άλλοι. Ο Τσίπρας μπροστά στα αδιέξοδά του, σε μια ανέμπνευστη ομιλία απέδειξε για πιο λόγο συγκάλεσε την Κ.Ο. Σκοπός του ήταν να κατασκευάσει τους εχθρούς που θα χρειαστεί τώρα που πλησιάζουν τα δύσκολα. Οι εχθροί είναι τρεις: Κατ' αρχάς το ΔΝΤ που θέλει να δημιουργήσει κρίση στην Ευρώπη, όπως είπε ο «προφήτης» πρωθυπουργός.

Κατά δεύτερον είναι τα περισσότερα ΜΜΕ που πολεμούν λυσσαλέα την λαοπρόβλητη αυτή κυβέρνηση που αγωνίζεται για το καλό της χώρας και έσωσε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Και κατά τρίτον φταίει η... νεοφιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία και κυρίως ο Κυριάκος και ο Άδωνις που είναι υποστηρικτές του ΔΝΤ.

Αυτές οι τρεις «πηγές» που βγάζουν εχθρούς αντιπαλεύουν τους αγώνες που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Τσίπρας. Είναι βολική η κατασκευή εχθρών, το έκανε και πέρυσι ο πρωθυπουργός και είδαμε που έφτασε η χώρα. Όπως και πέρυσι όντας σε αδιέξοδο ο κ. Τσίπρας κατασκεύασε νέους στόχους και προέτρεψε τους βουλευτές του να τους χτυπήσουν. Γιατί τα δύσκολα πλησιάζουν. Και αυτά είναι τα σκληρά μέτρα κατά των μισθωτών και συνταξιούχων που θα πάρει χωρίς μάλιστα καμιά δέσμευση για διευθέτηση του χρέους. Για πρώτη φορά ο Τσίπρας αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο εγκατάλειψης του μεγάλου στόχου της Ελλάδας, της διευθέτησης του χρέους

. Όπως είπε: «Το ζήτημα είναι ότι αυτοί που τάχα μας υποστηρίζουν δεν ζητούν κούρεμα χρέους αλλά μέτρα πολύ σκληρότερα από όσα το καλοκαίρι συμφωνήσαμε. Και τα ζητούν με το πρόσχημα του χρέους. Αρνούνται την εφαρμογή της συμφωνίας που οι ίδιοι υπέγραψαν. Και μας λένε εφαρμόστε κι άλλα μέτρα κι εμείς θα σας στηρίξουμε στη συζήτηση για το χρέος. 

Η συμφωνία του Ιουλίου είναι που προβλέπει τη συζήτηση για το χρέος. Όσοι βάζουν ως προαπαιτούμενο αυτά τα μέτρα για το χρέος είναι σα να σου λένε "πήδα από τον 5ο όροφο και εγώ θα σε υποστηρίξω". Η συμφωνία περιλαμβάνει δέσμευση για το χρέος χωρίς να περιλαμβάνει ακρότητες. Υπογράψαμε μια συμφωνία που θα τηρήσουμε κατά γράμμα. Αλλά ως εδώ. Δεν θα δώσουμε χιλιοστό παραπάνω από όσα η συμφωνία περιλαμβάνει».

Ουσιαστικά λέει ότι ενδεχομένως να μην υπάρξει συζήτηση για το χρέος ή αυτή να είναι περιορισμένη και χωρίς μεγάλες προσδοκίες. Πετά τη μπάλα στην εξέδρα, ρίχνει το πρόβλημα στο διηνεκές, όταν αυτός θα βρίσκεται κάπου και θα χαίρεται που άλλοι θα τρέχουν να βρουν λύσεις.

Βεβαίως για όλα φταίει η ΝΔ και τα ΜΜΕ που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Μια χώρα που καταρρέει και το ξέρουν όλοι, που το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις άλλωστε, είναι για τον κ. Τσίπρα «κατασκεύασμα» των εχθρικών media και της αντιπολίτευσης.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση δεν είναι παραδεισένια. Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Αλλά η κατάσταση δεν είναι όπως την περιγράφουν τα επιτελεία του κ. Μητσοτάκη», είπε. Έτσι είναι αν έτσι νομίζει..

«Οι εξελίξεις θα είναι θετικές. Αλλά είναι κρίσιμο να κρατάμε ανοιχτές τις χαραμάδες της αλήθειας που διαστρεβλώνεται από τη μεγαλύτερη πλειοψηφία των ΜΜΕ. Θα υπάρξουν και Κασσάνδρες και κήρυκες της καταστροφής. Θα διαψευστούν. Αλλά χρειάζεται πίστη και επιμονή. Θα προχωρήσουμε στην αξιολόγηση και στον διαγωνισμό για τις άδειες και θα ξεπεράσουμε τον κάβο», τόνισε. Ακριβώς αυτό. Οι Κασσάνδρες είναι αυτές που φταίνε για το κακό χάλι της χώρας. 

Για την οικονομία που έχει παγώσει, για το προσφυγικό, για την εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις. Είναι η εικόνα ενός πανικόβλητου πρωθυπουργού που χάνει την εξουσία και με τερτίπια προσπαθεί να κρατήσει συσπειρωμένους τους βουλευτές του. Πιθανότατα να το καταφέρει, όμως, η αλήθεια θα φανεί στο πεζοδρόμιο, στην κοινωνία στα χωριά και τις πόλεις που δεν τολμούν να πάνε οι βουλευτές γιατί πέφτει ξύλο.