.Αποκάλυψη: Οι δύο εισηγήσεις που δέχεται ο Τσίπρας για τις εκλογές

Εκλογές και σενάριο δεξιάς παρένθεσης ή κυβερνητική διεύρυνση με κεντρώους βουλευτές;
Μεταξύ σφύρας και άκμονος βρίσκεται η κυβέρνηση του Τσίπρα και αυτό δεν είναι δα και είδηση. Το έχουν καταλάβει οι πάντες και πρώτα απ’ όλους το Μαξίμου. Σε δύο μόλις πρόσφατα άρθρα μας γράφαμε (Δημοψήφισμα και εκλογές μέσα στο 2016;,

Πάλι εκλογές;)πως δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν αν και το 2016 αποδειχτεί μια εξίσου εκλογική χρονιά όπως του 2015 γιατί πολύ απλά αυτή η κυβέρνηση δεν τραβάει.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Antinews πράγματι ο Τσίπρας το εξετάζει το ενδεχόμενο αυτό, ωστόσο βρίσκεται μπροστά σε δύο εισηγήσεις.

Μία του Νίκου Παππά που είναι ο εξ’ απορρήτων και του εισηγείται εκλογές με το σκεπτικό ότι ακόμα και αν τις χάσει να έχει πετάξει από πάνω του ο πρωθυπουργός την καυτή πατάτα και να τη δώσει στο Μητσοτάκη προκειμένου να βρει το χρόνο και το χώρο ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει γίνει σκορποχώρι να ανασυγκροτηθεί. Η εισήγηση αυτή υπακούει ουσιαστικά σε μια λογική «δεξιάς παρένθεσης».

Ταυτόχρονα όμως ο Τσίπρας δέχεται και μια δεύτερη εισήγηση από τον Γιάννη Δραγασάκη που είναι στη λογική της διεύρυνσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας με τις δυνάμεις του κέντρου, όπως ο Λεβέντης, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Μένει να φανεί τι τελικά θα επιλέξει ο Τσίπρας. Αν θα ακούσει τον κολλητό του ή αν θα περάσει του Δραγασάκη, που στο μεταξύ έχουν και σχέσεις ανταγωνισμού με τον Τσίπρα καθώς το όνομά του έχει παίξει πολλάκις στο παρελθόν στο σενάριο του οικουμενικού πρωθυπουργού.

 Η μόνη ουσιαστικά φορά που πέρασε η άποψη του Δραγασάκη ήταν όταν απέτρεψε τη γραμμή Βαρουφάκη μετά από το δημοψήφισμα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως από τις πληροφορίες αυτές καθίσταται σαφές ότι ο Τσίπρας εξετάζει διάφορα σενάρια και εισηγήσεις και δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια να βλέπει τη φθορά του και την κατάρρευσή του να έρχεται μένοντας άπραγος

.Ο «μαγνήτης»

Κάθε φορά που ταξιδεύω στα Βαλκάνια, σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε. Αν κλείσει κανείς τα μάτια του σε έναν επαρχιακό δρόμο κάπου στην Ελλάδα και τα ξανανοίξει στον αντίστοιχο τυχαίο βαλκανικό, οι διαφορές δεν είναι και πολύ μεγάλες. Θα μπορούσαμε άνετα να ζούμε σε μια τυπική βαλκανική χώρα.
Ηταν άραγε η τύχη ή κάτι άλλο που μας έβαλε σε ένα διαφορετικό δρόμο; Γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που ξεχωρίζει στη γειτονιά της;
Χρωστάμε πολλά στους προγόνους μας. Η Ιστορία μας θα ήταν πολύ διαφορετική, αν στο κέντρο της πρωτεύουσας δεν υπήρχε ο Παρθενώνας και αν ο φιλελληνισμός δεν κρατούσε δύο και κάτι αιώνες.

Συγκινήσαμε ως έθνος στα πρώτα μας βήματα και στη συνέχεια βρίσκαμε πάντοτε σημαντικούς συμπαραστάτες σε κρίσιμα σταυροδρόμια. Η Δύση έβλεπε στην Ελλάδα κάτι το οικείο και το πολύτιμο. Αυτή η παράδοση συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, αλλά έχει εξασθενήσει. Η νέα γενιά Ευρωπαίων ηγετών και πολιτών, εκτός της «παλαιάς» Ευρώπης, μας βλέπει ως ακόμη μία χώρα. Είναι οι παλαιότεροι, μέχρι τη γενιά του Γιούνκερ κ.ά., που είναι ακόμη μπολιασμένοι από την κουλτούρα του φιλελληνισμού.

Η Ιστορία δεν γράφεται ασφαλώς μόνο με συναισθήματα. Η Ελλάδα έπαιξε σωστά τους τελευταίους δύο αιώνες και τα γεωπολιτικά της χαρτιά. Λίγο το συναίσθημα και πολύ το συμφέρον τη διπλασίασαν σε έκταση, την έβαλαν στα πιο κλειστά κλαμπ του πλανήτη (ΝΑΤΟ, Ε.Ε.) και την έφεραν πολύ ψηλά σε κατάταξη από πλευράς κατά κεφαλήν εισοδήματος.

Αν ο Βενιζέλος είχε παίξει λάθος τα χαρτιά του, αν ο Μεταξάς είχε πάει με τους Γερμανούς, αν η Ελλάδα είχε περάσει στο ανατολικό μπλοκ λόγω κάποιου λάθους στη Γιάλτα ή της έκβασης του Εμφυλίου, αν ο Καραμανλής δεν μας έβαζε στην ΕΟΚ, σήμερα η Ελλάδα θα ήταν πιο μικρή, πιο φτωχή και πιο κοντά στα Βαλκάνια παρά στην Ευρώπη.

Παρ’ όλα αυτά, νιώθω μερικές φορές ότι ένας πολύ δυνατός «μαγνήτης» μας τραβάει προς τα κάτω, προς αυτό που θα μπορούσα να ονομάσω «κακό βαλκανικό μας εαυτό». Η ασέβεια προς τους θεσμούς, η ανάγκη να νιώθουμε θύματα και η λατρεία προς τις θεωρίες συνωμοσίας, η αισθητική αταξία και ενίοτε ασχήμια, το «χύμα» που βλέπει κανείς στον δρόμο, είναι σίγουρα κομμάτι του εαυτού μας. Κανείς μας δεν θα ήθελε μια κλινικά αποστειρωμένη Ελλάδα. Αφήστε που, και να το ήθελε, δεν θα το επέτρεπε το DNA μας, ακόμη και με μαζικές... μεταγγίσεις βορειοευρωπαϊκού αίματος στις φλέβες μας.

Το πρόβλημα είναι ότι κάποια στιγμή γίναμε μια θεσμικά βαλκανική χώρα με προσωπείο ευρωπαϊσμού. Τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα προς την Πρίστινα μου θύμισαν την Κηφισίας της δεκαετίας του 2000, σε άλλη κλίμακα και σε άλλο στυλ βεβαίως. Μπροστά, γυάλινα κακοκατασκευασμένα κτίρια με μεγάλες δόσεις νεοπλουτισμού και πίσω, λασπουριά, διαλυμένα πεζοδρόμια και χάος.

Ευτυχώς απέχουμε έτη φωτός από το Κοσσυφοπέδιο, τα Σκόπια, την Αλβανία, τη Βουλγαρία. Με μία διαφορά. Εκείνοι ξέρουν τι θέλουν να πετύχουν και τα δίνουν όλα για να το καταφέρουν, με δύναμη και θάρρος.
Θέλουν να γίνουν Ευρωπαίοι, να μας φτάσουν. Εμείς τι στόχους έχουμε ως έθνος;
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Η δεύτερη ευκαιρία

Αυτό που συνέβη την περασμένη Κυριακή ήταν μια πολύ θετική εξέλιξη. Οι οπαδοί της Ν.Δ. πήγαν στις κάλπες για την ανάδειξη νέου αρχηγού μαζί με συμπολίτες τους που απλώς νιώθουν την ανάγκη να σχηματισθεί γρήγορα ένας εναλλακτικός φιλοευρωπαϊκός πόλος. Οι πρώτοι έδειξαν ότι ο χώρος της Κεντροδεξιάς δεν είναι για πέταμα. Οι δεύτεροι ότι είναι έτοιμοι για μεγάλες υπερβάσεις. Χρειάζεται ίσως άλλη «ταμπέλα», πιθανώς και νέος ΑΦΜ. Σίγουρα, επίσης, χρειάζεται να γίνει ένα κόμμα του 21ου αιώνα, γιατί φυσιογνωμικά και οργανωτικά μοιάζει να έχει κολλήσει στην πλατεία Κολωνακίου του 1970 και κάτι.

Στις εσωκομματικές, όμως, κάλπες προσήλθαν και άνθρωποι που δεν το είχαν ποτέ σκεφθεί ότι θα σταθούν σε ουρά μία-δύο ώρες για να ψηφίσουν νεοδημοκράτη αρχηγό. Υπάρχει μια μεγάλη αγωνία και δίψα σε ένα κομμάτι της κοινωνίας για έναν άλλο πολιτικό πόλο. Η Ν.Δ. είχε μια ιστορική ευκαιρία να μετατραπεί σε «φιλοευρωπαϊκό μέτωπο» στα μέσα του 2014. Επικράτησαν οι συνήθεις ύποπτοι, οι οποίοι τορπίλισαν την ιδέα.

Τώρα μπορεί να της δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Ο μεσαίος χώρος είναι απελπισμένος και περιμένει τις εξελίξεις. Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να τον αφομοιώσει, αλλά το DNA του ιδίου και του στενού του περιβάλλοντος είναι ασύμβατο με τέτοια ανοίγματα.

Συνεπώς, η Ν.Δ. μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο. Ο κ. Μεϊμαράκης ξέρει ότι θα κληθεί να οδηγήσει τη Ν.Δ. στην επόμενη φάση της. Το ποια θα είναι αυτή θα εξαρτηθεί ασφαλώς και από τις προθέσεις του Κώστα Καραμανλή, οι οποίες νομοτελειακά θα χρειασθεί να αποσαφηνισθούν έως το καλοκαίρι. Εχει, πάντως, την ευθύτητα και την ευφυΐα να περάσει το κόμμα σε μιαν άλλη εποχή, αναδεικνύοντας νέα στελέχη.

Ο κ. Μητσοτάκης, από την άλλη, θα σηματοδοτήσει αλλαγή γενιάς και εποχής για τη Ν.Δ. Δεν θα είναι εύκολη η επόμενη μέρα για τον ίδιο, γιατί θα πρέπει να κρατήσει το κόμμα ενωμένο, χωρίς να χάσει την απήχηση που έχει σε μη νεοδημοκράτες που τον ψήφισαν. Ο κίνδυνος πάντοτε σε ένα σπίτι που τρίζει είναι ότι, εκεί που πας να το ανακαινίσεις, μπορεί και να καταρρεύσει. Αν τα καταφέρει, μπορεί ο ίδιος και το κόμμα να έλθουν πιο κοντά σε αυτό που ονομάζουμε κλασική αλλά μοντέρνα ευρωπαϊκή Κεντροδεξιά.

Πάντως, οι προσδοκίες είναι μεγάλες και αυτό θα φανεί από την 11η Ιανουαρίου. Οι δύο υποψήφιοι θα πρέπει να αποδείξουν ότι οι δύο «κόσμοι» που εκπροσωπούν, οι δύο νοοτροπίες και γενιές, μπορούν να συνυπάρξουν.

Είναι πολλές οι χιλιάδες που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε αυτό το εγχείρημα. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει να χάνουν τον τελευταίο καιρό και θα ήταν τελειωτικό το χτύπημα αν ένιωθαν ότι περίμεναν και θα ξαναπεριμένουν στις ουρές για ένα «πουκάμισο αδειανό»
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Η μεσαία τάξη και πάλι

«Μόνο έτσι θα βγούμε από την κρίση, και έχουν συμφέρον και χρέος να συμβάλλουν σε αυτό όλες οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. Μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, μεσαία τάξη, άνεργοι, όσοι υποφέρουν από την ανίκανη ιδεοληπτική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα», είπε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του. 

Σε άλλες δηλώσεις του, μετά την εκλογική νίκη του την περασμένη Κυριακή, μίλησε για τους «πολίτες της κοινής λογικής» που αντιμάχονται τον λαϊκισμό. Απευθύνθηκε «στην Ελλάδα που ξυπνάει νωρίς». Σαν να αναδύθηκε και πάλι αυτή η μεσαία τάξη της κοιν...περισσότερα »

.Το τίμημα της νίκης

Το 2015 ήταν η χρονιά του Αλ. Τσίπρα. Το εκλογικό σώμα, επιδεικνύοντας πρωτίστως τιμωρητική διάθεση έναντι των παλαιών, τον αντιμετώπισε ως φορέα του νέου και άφθαρτου. Η φρεσκάδα και το επικοινωνιακό του χάρισμα τον κατέστησαν ισχυρό παίχτη. 

Ετσι οικοδόμησε και εδραίωσε την πολιτική του κυριαρχία. Οι τρεις νικηφόρες εκλογικές αναμετρήσεις το επιβεβαιώνουν. Σήμερα καλείται να πληρώσει το τίμημα της νίκης του. Επειτα από έντεκα μήνες διακυβέρνησης γίνεται εμφανές ότι οι πολιτικές που αναγκάζεται να ακολουθήσει βρίσκονται στον αντίποδα των όσων εκπροσωπούσε. Συνεπώς, η μεταστροφή το... περισσότερα »

.Το πλαφόν και οι εισφορές

Ο Τζώνης είχε χώσει τα μούτρα του στους πίνακες και στις διατάξεις του καινούργιου Ασφαλιστικού, πράγμα που προφανώς του είχε δημιουργήσει πονοκέφαλο διότι ήταν κατακόκκινος. Ο Κατάλευκος, παραδίπλα, κάθε τόσο σήκωνε τα μάτια και χάζευε τον βοηθό του που βουρλιζόταν. 

Τον άφησε να βασανίζεται, μέχρι που κατέφθασε η πρώτη ερώτηση του νεαρού: - «Αρχηγέ, μπορείς να με βοηθήσεις; Πάνω που νόμιζα ότι κάτι είχα καταλάβει απ’ το Ασφαλιστικό, έγιναν πάλι όλα μαντάρα στο μυαλό μου». - «Για πες μου μικρέ, τι δεν καταλαβαίνεις αυτήν τη φορά...». - «Δεν καταλαβαίνω τον θόρυβο που έχει ξεσπάσει με... περισσότερα »

.Στου παραδείσου τα μπουζούκια

Βαρύ το κλίμα, καθώς και σήμερα συνέχει τους Ελληνες το πένθος για τον εμβληματικό παράγοντα της σκοτεινής όψης του Υπαρκτού Ελληνισμού: τον Χρυσόστομο (Μάκη) Ψωμιάδη, οποίος απεβίωσε ανήμερα τα Θεοφάνια από ανακοπή, αφού προηγουμένως είχε προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Νεκταρίου στο Λαύριο. 

Τι να πρωτοπούμε για τη συμβολή του στον αγώνα για το μέγιστο ιδεώδες του Ελληνισμού, την ελευθερία, στην οποία έδωσε μια νέα διάσταση. Χάρη στην τέχνη της απειλής, την οποία ανήγαγε σε ύψη δυσθεώρητα, ο εκλιπών είχε κατορθώσει να αποδείξει ότι ένας άλλος κόσμος, όπου το ακαταδίωκτο αναγνωρί... περισσότερα »

.

.

ZOGRAFOU NEW POLIS ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.

Η ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΕΔΩ

.

.

ΖΩΓΡΑΦΟΥ NEWS1 ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.