.Οταν γινόμαστε βούκινο

«Το Politico ξεψαχνίζει το φαινόμενο Τσίπρας. Είναι “μάγος της απόδρασης”» (iefimerida)
«Politico: Αλέξης Τσίπρας, ο ειδικός των αποδράσεων» (Huffington Post)
«Politico: Τσίπρας, ο Χουντίνι της πολιτικής» (Newsit)
«Politico: Αλέξης Τσίπρας: ο δραπέτης» (Ελεύθερος Τύπος)

Μάταιη η προσπάθεια από τα εγχώρια μέσα να μεταφράσουν τον τίτλο τού πρωτότυπου άρθρου στο Politico.eu («Alexis Tsipras, the escapologist»). Η αγγλική γλώσσα έχει αυτή την ιδιότητα να συμπυκνώνει νοήματα, «βγάζοντας» ωραίους τίτλους. Στην Ελλάδα της έχουμε προσδώσει και μια ακόμα ιδιότητα, βέβαια, πιο μεταφυσική: εάν κάτι διατυπωθεί στα αγγλικά (ήτοι σε ξένο μέσο) αυτομάτως αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η συγκεκριμένη ανάλυση για τον Ελληνα πρωθυπουργό αναδημοσιεύθηκε από πολλά μέσα στη χώρα μας (αναφορά έγινε και σε ενημερωτικές εκπομπές στην τηλεόραση), ωστόσο οι περισσότεροι άφησαν απ’ έξω μια μάλλον σημαντική λεπτομέρεια, ότι συντάκτης της είναι Ελληνας δημοσιογράφος και ακούει στο όνομα Γιάννης Μπαμπούλιας. Δεν θα ήταν παράτολμο να υποθέσουμε ότι εάν το ίδιο κομμάτι είχε δημοσιευθεί σε κάποιο από τα εγχώρια μέσα δεν θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο, δεν θα του είχε αποδοθεί η ίδια αξία. (Κακώς, στην προκειμένη περίπτωση, διότι ήταν μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του φαινομένου «Τσίπρας».)

Μολονότι μετράμε πια αρκετά χρόνια στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, με ένα σωρό ξένους ανταποκριτές στην κάλυψη της πολιτικής και οικονομικής κρίσης, ακόμα αναπηδάμε με έκπληξη κάθε φορά που «μας συζητούν έξω». Το «τι έγραψαν για εμάς» συνεχίζει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στα δελτία ειδήσεων, ωσάν μια πληροφορία να μπορεί να σταματήσει στα σύνορα. Συχνά, δε, η «είδηση» δεν είναι αυτό που καταγράφεται, αλλά αυτός που το καταγράφει.

 Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο «άρθρο-κόλαφος του Guardian» για τα κέντρα υποδοχής προσφύγων, θέμα που αναδεικνύεται κατά κόρον και από Ελληνες δημοσιογράφους. Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε που η Πολιτεία έχει σκύψει πάνω από προβλήματα, που έχει κινητοποιηθεί, μόνο μετά την αναφορά τους στον διεθνή Τύπο.

Αυτό το μυστήριο μείγμα ανασφάλειας και ευθιξίας, συμπλεγμάτων του συλλογικού μας επαρχιωτισμού εν τέλει, μας οδηγεί ενίοτε να παραλογιζόμαστε. «Ρατσιστική επίθεση από Αμερικανό στη Στεφανίδη!», έγραφαν τα σάιτ λίγες ώρες μετά τη μεγάλη επιτυχία της αθλήτριας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η «επίθεση» αφορούσε ένα (1) τουίτ του χρήστη david, ο αριθμός φόλοουερς του οποίου δεν ξεπερνά τους 43. Ηταν Αμερικανός και έγραψε για μια Ελληνίδα, αυτό αρκούσε.

Αλλά τι λέμε, εδώ φτάσαμε να εγκαλούμε το Χόλιγουντ που έστησε τον Τζέισον Μπορν σε μια Αθήνα που φλέγεται, σε μια Ελλάδα κατεστραμμένη. Που γίναμε βούκινο, με άλλα λόγια.

  ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

.Το θωρηκτό Αβέρωφ της κυβέρνησης

Δεν είναι και τόσο δύσκολο πια, ώστε να δείχνει τόσο προβληματισμένος ο πρωθυπουργός. Αρκεί να φορέσει σακάκι στο ίδιο χρώμα με το παντελόνι του και να βάλει καμιά τριανταριά κιλά ακόμη...

Το αξιοθέατο που προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην, ούτως ή άλλως, αδιάφορη Εκθεση της Θεσσαλονίκης ήταν ο παππούς Αλέκος ο Φλαμπουράρης. Η νωχελική και ελαφρώς άναρθρη παρουσία, με το σακάκι κρεμασμένο από τον ώμο του, θύμισε σε όλους ότι, ναι, ο παππούς παραμένει υπουργός, μολονότι παροπλισμένος. Το υπενθύμιζε η διόλου διακριτική συνοδεία των πέντε αστυνομικών φρουρών. Τεράστιοι, εκφοβιστικοί στην όψη, με το ακουστικό της ενδοεπικοινωνίας στο αυτί, δεν τον άφηναν στιγμή και ήσαν εκεί για να καταλαβαίνουν οι πάντες ότι ο Φλαμπουράρης παραμένει ένα σεβαστό σύμβολο του καθεστώτος Τσίπρα.

Θα έλεγα δε ότι, μετά την εντυπωσιακή αυτή εμφάνιση στην Εκθεση, ο Φλαμπουράρης –άχρηστος πλέον, αλλά ηρωικός– είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ κάτι σαν το θωρηκτό Αβέρωφ. (Το λεγόμενο θωρηκτό, διότι εμείς το αναγάγαμε, αριστίνδην, στην κατηγορία του θωρηκτού.) Θα πρότεινα, λοιπόν, να αξιοποιηθεί αναλόγως. Ας πούμε, να τον εγκαταστήσουν κάπου στο Φάληρο, να είναι προσβάσιμος στο κοινό, να γίνονται ξεναγήσεις και να χρησιμοποιείται και για εκδηλώσεις. Ακόμη και για γάμους – γιατί όχι;

Φραπέ στο χέρι για να ρουφάει ή, μάλλον, για να προσπαθεί να ρουφήξει από σφραγισμένο καλαμάκι, δεν είχε. Κακώς. Είναι το σήμα κατατεθέν του...

Η σφαλιάρα

Από τη συνέντευξη Τύπου, εντύπωση προκάλεσε η δημόσια αποδοκιμασία του πρωθυπουργού για τον θεωρούμενο ισχυρότερο υπουργό της κυβέρνησης, τον Ν. Παππά. Πολύ φυσικό ήταν να συμβεί, για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή ήταν εμφανές ότι ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είχε πολλά νεύρα και αρπαζόταν εύκολα, ενώ ο Παππάς είναι γενικώς τον τελευταίο καιρό όλο και πιο τρα-λα-λα, θαρρείς σε ένα μόνιμο «χάι». Δεύτερον, διότι ο Παππάς υποσχέθηκε στον Τσίπρα τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο και έφερε χάος. Τα προβλήματα και οι εκκρεμότητες στην αγορά, όπως τη ρύθμισε ο Παππάς, είναι τώρα περισσότερα και μεγαλύτερα από αυτά που υποτίθεται ότι τακτοποίησε.

Στο κάτω κάτω, τη χειρότερη και πιο χυδαία στιγμή του στη συνέντευξη Τύπου, όταν ρωτήθηκε για τις απολύσεις στα χωρίς άδεια κανάλια, την οφείλει προσωπικώς στον Παππά. Αυτός τον έμπλεξε σε μια πολύ άσχημη ιστορία, της οποίας το κόστος δεν έχει ακόμη φανεί. Τον φαντάζομαι, λοιπόν, να διακατέχεται από τη σχεδόν ανεξέλεγκτη επιθυμία να του τραβήξει το αυτί. Εστω και με τα λόγια, όπως το έκανε...
Σλουρπ!

Η πιο ανατριχιαστική στιγμή της συνέντευξης ήταν όταν ο Τσίπρας ρωτήθηκε από το ΑΠΕ αν θα φορέσει γραβάτα. Αυτό δεν ήταν απλό γλείψιμο, ήταν κανονική βοϊδογλειψιά. Σαν να τον πλησίασε ένα από αυτά τα αξιαγάπητα ζωντανά που βόσκουν στα λιβάδια και, χλουπ, να του έριξε μια με τη γλώσσα, που έπιασε όλο το πρόσωπο. Απορώ πώς δεν έπεσε από την καρέκλα του...

Και τα λοιπά

Ως προς την ουσία της υπόθεσης, απορώ με την ευπιστία όσων σχολιαστών ερμηνεύουν την εμφάνιση του Τσίπρα στη (Δ)ΕΘ ως ένδειξη μετακίνησης του ΣΥΡΙΖΑ προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος. Συμφωνώ, βέβαια, ότι αυτό προσπάθησε να δείξει, κυρίως αναφερόμενος στην Ευρώπη και την οικονομία. Ομως το ήθος και το ύφος της προσέγγισης του καθόλου δεν υποστήριξαν την προσπάθειά του, αντιθέτως την εξουδετέρωσαν. Ιδίως δε στην ερώτηση της δημοσιογράφου του Alpha σχετικά με τις απολύσεις στους σταθμούς που δεν έλαβαν άδεια.

Με την απάντηση που έδωσε, ο Τσίπρας μας είπε ότι τον ενδιαφέρει πρωτίστως να έχει πόρους το κράτος –για να τους διαθέτουν αυτός και η κυβέρνησή του–, ενώ αδιαφορεί για τις συνέπειες στους ανθρώπους. (Σοβιετική παιδεία έχει ο άνθρωπος. Τι να περιμένουμε;) Επίσης, συγκρίνοντας την υπόθεση της ΕΡΤ με εκείνη των ιδιωτικών σταθμών που δεν αδειοδοτήθηκαν (και πάλι στη σοβιετική λογική τού «ναι, αλλά και εσείς καταπιέζετε τους μαύρους»), έδειξε απροκάλυπτα ότι μεταξύ κρατικοδίαιτων και εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, αυτός προστατεύει τους πρώτους και αδιαφορεί για τους δεύτερους – όταν δεν εκνευρίζεται μαζί τους.

Η προσέγγιση του Τσίπρα στην πολιτική είναι ταξική και πολιτισμική. Περιχαρακώνει όπως μπορεί έναν κόσμο ψηφοφόρων εξαρτώμενων ολοσχερώς από το κράτος και επιχειρεί να τον εκφράσει κιόλας διά του ύφους του. Η αναίδεια, η καφενειακή μαγκιά και εξυπνάδα είναι μεν πηγαία και φυσικά στοιχεία της προσωπικότητάς του, συγχρόνως όμως υποστηρίζουν και τον ψηφοθηρικό στόχο του. Δεν είναι ότι του ξεφεύγουν απλώς· τα λέει με σκοπιμότητα.

Η στρατηγική του Τσίπρα είναι διχαστική εκ των πραγμάτων, διότι μόνον διά του διχασμού μπορεί να ελπίζει στη συντήρηση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ· και, όπως έδειξε με την παρουσία του στη (Δ)ΕΘ, την εφαρμόζει ύπουλα. Δεν ήταν τυχαία η συγκρατημένη περιφρόνηση για όσους δεν συμμερίζονται τις αξίες του (π.χ., «αυτά τα λέει η Νέα Δημοκρατία για να θρέφει τους ευυπόληπτους και συντηρητικούς πολίτες»), ούτε ότι στη χυδαία απάντηση που έδωσε στη δημοσιογράφο του Alpha έσπευσε να του συμπαρασταθεί και να σιγοντάρει ο πρωτάνθρωπος των Σφακίων...

Θράσος, όχι αστεία

Με το κλασικό ύφος του (του γέρικου κλαψιάρη βατράχου), ο πρόεδρος Λεβέντης επικρότησε πλήρως την «τάξη» που επέβαλε στο τηλεοπτικό τοπίο η κυβέρνηση Τσίπρα.

Οι συχνότητες, είπε, ήσαν «ποδοπατημένες». «Το τζάμπα  τελείωσε»,  πρόσθεσε.  Να λοιπόν σε τι ταιριάζει τόσο πολύ με τον Τσίπρα ο Λεβέντης: στο αβυσσαλέο θράσος. Διότι ο Λεβέντης έσπευσε από τους πρώτους τότε να καταλάβει μια συχνότητα, την οποία διατήρησε με νύχια, με δόντια, με κατάρες για καρκίνους κ.λπ., για να την πουλήσει αργότερα.

Παρ’ όλα αυτά έχει τώρα το θράσος να μιλάει. Να μου το θυμηθείτε ότι, αν συνεχίσουμε έτσι, ώς και ο Σώρρας θα μπει στη Βουλή...

.Μαζί θα πέσει το δίδυμο της χούντας

Ξαφνικά, κάποιοι εικάζουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς έχουν μεταξύ τους πρόβλημα. Η όλο ύφος και υπονοούμενα απάντηση του πρωθυπουργού σχετικά με το αν θα αλλάξει υπουργείο ο Παππάς (όπως ο ίδιος επιθυμεί, τουλάχιστον έτσι υποστήριξε) δημιούργησε όλη αυτήν την αχλή σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ τους.

Κάποιοι είπαν ότι πράγματι έχουν διαρραγεί οι σχέσεις τους και δεν αποκλείεται ο Τσίπρας να σπάσει τα δεσμά του με τον υπουργό Επικρατείας. Άλλοι επισημαίνουν ότι υπάρχει διάσταση απόψεων στην κυβέρνηση για το χρόνο του ανασχηματισμού, με τον Παππά να λέει ότι πρέπει να γίνει άμεσα και να πάει ο Τσίπρας στο Συνέδριο με άλλον αέρα.

Υπάρχουν κι εκείνοι που πιστεύουν ότι αν η υπόθεση με τις τηλεοπτικές άδειες στραβώσει, από το ΣτΕ ή από άλλη αιτία, τότε ο Τσίπρας μπορεί να γίνει… αδερφοφάγος. Να μετατρέψει δηλαδή τον Παππά σε Ιφιγένεια προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος και η κυβέρνησή του.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί και τα προηγούμενα χρόνια, με άλλες κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς. Πάντα υπάρχει ο «αυτοφωράκιας», αυτός δηλαδή που την πληρώνει για να μείνει στο απυρόβλητο ο μεγάλος ηγέτης.

Δεν αποκλείεται, αν το ΣτΕ κρίνει αντισυνταγματικό το νόμο για την τηλεόραση και ξεφτιλιστεί η κυβέρνηση που έκανε αυτή τη δημοπρασία, να αποφασίσει ο Τσίπρας να βάλει στον πάγκο τον…αργό Παππά για να προχωρήσει η κυβέρνησή του χωρίς το άγος της υπόθεσης. Ίσως η αποστροφή του στη ΔΕΘ να ήταν ακριβώς μια προσπάθεια να βγάλει τον εαυτό του από το κάδρο και να την πληρώσει ο έμπιστός του. Άλλωστε, ο Παππάς είναι σαν κι εκείνους που δοκίμαζαν το φαγητό του βασιλιά μην τυχόν και είναι δηλητηριασμένο.

Αυτές είναι οι προφανείς σκέψεις που κάνει ο πρωθυπουργός, εκτός κι αν έχει κάτι άλλο στο μυαλό του. Σίγουρα, πάντως, ο ρόλος του καλού «μπάτσου» σε σύγκριση με τον κακό, που είναι ο Παππάς, είναι ιδιαίτερα ελκυστικό «εργάκι» και θα μπορούσε να παίξει καμιά φορά, όταν ο πρωταγωνιστής κινδυνεύσει και τον πάρει πάνω του ο… κομπάρσος ή ο κασκαντέρ που λένε και στον κινηματογράφο.

Αν πάλι ο πρωθυπουργός έχει πάρει πληροφορίες για τις προθέσεις των δικαστών σχετικά με το νόμο – έκτρωμα του Παππά τότε καλά κάνει και τον απομακρύνει σιγά – σιγά. Μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι δεν τον συμβούλευσε καλά ο πρώτος τη τάξει υπουργός (ουσιαστικά κι όχι τυπικά) και αυτός πρέπει να πληρώσει.

Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο καλοδεχούμενο. Όμως, δεν πιστεύουμε σε καμιά περίπτωση ότι ο Τσίπρας θα αδειάσει τον φίλο και υπουργό του. Ο κύριος λόγος είναι ότι ο Παππάς γνωρίζει πολύ καλά τον πρωθυπουργό, ξέρει τι έχει κάνει, με ποιους μιλούσε και μιλά, αν έχει κάνει συμφωνίες ή όχι. Ξέρει τα πάντα και θα μπορεί να είναι πάντα μια βραδυφλεγής βόμβα για τον πρωθυπουργό. Αλλά και ο τελευταίος ξέρει για τον Παππά. Τις κινήσεις του, τις επαφές του με τους βαρόνους της διαπλοκής, αν έχει κάνει ακόμη και… στα όρια του νόμου διαδικασίες.

Ένα τέτοιο δίδυμο είναι δύσκολο έως αδύνατο να σπάσει. Αυτοί οι δύο θα πέσουν μαζί. Μαζί θα φύγουν με ελικόπτερο, μαζί θα καθίσουν στο εδώλιο, μαζί θα καταδικαστούν για τα όσα έχουν κάνει.

Ο Παππάς είναι ένας σκοτεινός τύπος, πανέξυπνος αλλά κι από αυτούς που πιάνονται αργά ή γρήγορα. Σίγουρα έχει διασφαλίσει το μέλλον του σε… όλα τα επίπεδα. Ξέρει πολλά και μπορεί να τα χρησιμοποιήσει αν δει ότι τον αδειάζουν. Για το λόγο αυτό θα πέσουν μαζί όταν έρθει η ώρα. Ο Παππάς ή αρχιμανδρίτης και ο… πατριάρχης Αλέξης δεν μπορούν ούτε να εξομολογηθούν για τα αμαρτήματά τους.

Όσο κι αν διαρρέουν ότι έχουν πρόβλημα μεταξύ τους δύσκολα θα προκαλέσουν για σούσουρο και αποκαλύψεις. Μαζί λοιπόν θα πέσει το δίδυμο της χούντας.

.Τέσσερις μάχες με τρεις ήττες και μία οπισθοχώρηση

Από τις τέσσερις «μάχες» που θα έδινε ο πρωθυπουργός, δεν τα πήγε καθόλου καλά στις τρεις, όπως είδαμε τις προηγούμενες μέρες: δεν έφερε μια λύση για το χρέος· δεν μείωσε τα «κόκκινα» δάνεια και δεν έχει, δώδεκα ολόκληρους μήνες αργότερα, πιάσει δουλειά η Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας. 

Η τέταρτη μάχη δεν δόθηκε καν, αφού οι Ευρωπαίοι, εκδηλώνοντας και με αυτό τον τρόπο την υποστήριξή τους στον κ. Τσίπρα, συμφώνησαν να αναβληθεί και τελικώς να μεταφερθεί στη δεύτερη αξιολόγηση. Πριν από δώδεκα μήνες, ο πρωθυπουργός όρισε ως «τέταρτο πεδίο διαπραγμάτευσης το κεντρικό για τον ΣΥΡΙΖΑ θέμα των εργασιακών σχέσεων και συλλογικών διαπραγματεύσεων». 

Είναι αλήθεια ότι πρόκειται για μείζον ζήτημα, κυρίως γιατί εμποδίζει την αναδιοργάνωση και ανάταξη της οικονομίας. Στις αρχές του 2012, παράλληλα με τη ρύθμιση του χρέους και τη σύναψη του δεύτερου μνημονιακού δανείου, μειώθηκε χωρίς άλλη συζήτηση η ελάχιστη αμοιβή. Ταυτοχρόνως, ανεστάλησαν ορισμένοι χαρακτηριστικοί νομικοί κανόνες, που ρύθμιζαν την αγορά εργασίας επί τριάντα χρόνια. Δόθηκε με αυτό τον τρόπο ο χρόνος στις κυβερνήσεις να προετοιμάσουν με τις κατάλληλες μελέτες, συζητήσεις και συναινέσεις το νέο πλαίσιο μιας ευέλικτης και σύγχρονης αγοράς εργασίας.

Η ομάδα Τσίπρα κέρδισε χιλιάδες ψήφους υποσχόμενη την επαναφορά των παλαιών κανόνων. Οχι μόνο δεν έπραξε τίποτε από τα υπεσχημένα, αλλά –και αυτό είναι το χειρότερο– δεν έχει κάνει καμία απολύτως προετοιμασία. Εκτός εάν, ορισμένοι του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούν προετοιμασία είτε τα καθιερωμένα «ψεμα­τάκια» του κ. Κατρούγκαλου είτε τις προσωπικές επιθέσεις σε συνδικαλιστές πρώτης γραμμής όπως ο κ. Γιάννης Παναγόπουλος, πρόεδρος από το 2006 μέχρι σήμερα της Γενικής Συνομοσπονδίας (ΓΣΕΕ). Σήμερα πλέον, τα εργασιακά αποτελούν ακανθώδες ζήτημα της δεύτερης αξιολόγησης ενώ ο υπουργός Κατρούγκαλος δεν έχει ενημερώσει την κοινωνία για τις προτάσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (παρόλο που πρόκειται για, πληρωμένες από τον φορολογούμενο, μελέτες), επιδιώκοντας να αποκομίσει προσωπικά πολιτικά οφέλη.

Είναι πολύ πιθανόν ότι η συζήτηση με τους ελεγκτές θα τραβήξει σε μάκρος. Αυτό σημαίνει ότι οι μήνες περνούν και το περιβάλλον των εργασιακών σχέσεων και ζητημάτων παραμένει εντελώς ανεξέλεγκτο. Ο κ. Τσίπρας ευθύνεται προσωπικώς για την έκταση που έχουν λάβει η «μαύρη» εργασία, οι κρυμμένες (συχνά και απλήρωτες) υπερωρίες, η αντικατάσταση πλήρους απασχόλησης με ασφαλισμένη εργασία μειωμένης διάρκειας και άλλες παρόμοιες καταστάσεις, τις οποίες εκμεταλλεύεται το πολύ μεγάλο τμήμα της αδίστακτης εργοδοσίας, ιδιαίτερα στις υπηρεσίες και τις πολύ μικρές επιχειρήσεις. Συμπέρασμα: ο πρωθυπουργός δεν κέρδισε καμία από τις τέσσερις μάχες που είχε να δώσει. Αντί νέων μαχών, θα ήταν καλύτερα να εργαστεί με ρεαλισμό

. ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.Ο Ρομπέν των Χαζών;

Ακούστηκαν πολλά τις τελευταίες ημέρες για τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών και θα ακουστούν πολύ περισσότερα στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα.

 Οι θεωρίες συνωμοσίας κυριαρχούν στις απόπειρες ερμηνείας των περίεργων και παγκοσμίως πρωτοφανών κυβερνητικων χειρισμών. Εγώ, αντίθετα, θα προσπαθήσω να δώσω μία ερμηνεία που στηρίζεται στη θεωρία της βλακείας. Δηλαδή σε εκείνο το μείγμα άγνοιας, απειρίας, θρασύτητας, ανικανότητας και κουτοπονηριάς, που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο μιας μακράς σειράς κυβερνητικών ενεργειών, αρχίζοντας από τις κωλοτούμπες του δημοψηφίσματος πέρυσι και φθάνοντας, μετά από πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς, στις κωλοτούμπες γιά την ΕΛΣΤΑΤ τώρα.

 Κεντρικό γνώρισμα των ενεργειών αυτών είναι η κοντόφθαλμη σκέψη. Σκέπτονται μονίμως το αύριο και ποτέ το μεθαύριο. Και έτσι η κυβέρνηση βαδίζει από γκάφα σε γκάφα και από κωλοτούμπα σε κωλοτούμπα.

Ας έλθουμε, λοιπόν, στις άδειες: Το κυρίως ζητούμενο ήταν να βρεθεί τι θα πει ο κ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη τις επόμενες ημέρες. Τι να πει στα χάλια που βρισκόμαστε; Τι να πει για την απουσία κυβερνητικού έργου και προοπτικής σε ένα λαό αποκαμωμένο και απελπισμένο; Το παραμύθι «πρώτη φορά Αριστερά» απέθανε μετά το τρίτο «αριστερό» μνημόνιο.

Βρέθηκε, λοιπόν, η μαγική λύση: Θα πει ότι τσάκισε τη διαπλοκή. Ότι θα μπουν 240 εκατομμύρια στο δημόσιο ταμείο. Ότι καμία άλλη κυβέρνηση δεν είχε τολμήσει να τα βάλει με τους ολιγάρχες αλλά αυτός δεν φοβήθηκε τίποτε και κανέναν. Ότι δίκην Ρομπέν των Δασών θα πάρει λεφτά από τους λίγους πλούσιους και θα τα μοιράσει στους πολλούς φτωχούς.

Αλλά το αφήγημα αυτό, όπως και κάθε άλλο ψέμα, έχει κοντά ποδάρια. Αυτό θα το αντιληφθούν σκληρότερα από όλους και πολύ σύντομα εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στο κωμικοτραγικό φιάσκο των τελευταίων ημερών με τους έγκλειστους καναλάρχες και τα στελέχη τους. 

Διότι ποιο τσάκισμα της διαπλοκής; Φεύγει δηλαδή από τη μέση ο κακός διαπλεκόμενος Μπόμπολας και καταφθάνει ο καλός διαπλεκόμενος Καλογρίτσας; Και αυτός δεν είναι εργολάβος δημοσίων έργων, με ιδιαίτερη επίδοση μάλιστα στις κατατμήσεις τους;

Και ποια δισεκατομμύρια θα μπουν στο δημόσιο ταμείο; 

Αυτοί που πήραν τις τέσσερις άδειες ζήτημα είναι αν θα πληρώσουν τη πρώτη δόση, διότι ο νόμος Παπά είναι πρόδηλα αντισυνταγματικός καθώς αφαιρεί τη διαδικασία αδειοδότησης από το ΕΣΡ, όπως ρητά προβλέπει το Σύνταγμα, και την απονέμει στον υπουργικό εαυτό του. Πέραν αυτού όμως βρίσκεται σε επίσης πρόδηλη αντίθεση με το πλέγμα των ευρωπαϊκών ρυθμίσεων περί ανταγωνισμού. Την αντισυνταγματικότητα του νόμου και των διαδικασιών του δύσκολα θα μπορέσουν να παρακάμψουν τα ελληνικά δικαστήρια. Ο δε περιορισμός των αδειών σε τέσσερις θα πέσει και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, καθώς παραβιάζει κατάφωρα την ευρωπαϊκή νομοθεσία περί ανταγωνισμού.

Έτσι οι πρώτοι τέσσερις, ακόμη και αν πληρώσουν τώρα την πρώτη δόση, θα πάρουν έως του χρόνου πίσω τα λεφτά τους. Και όσοι έμειναν εκτός νυμφώνος θα συνεχίσουν να εκπέμπουν, γράφοντας τους κυβερνητικούς φετφάδες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Εδώ θα γίνει μία ακόμη κωλοτούμπα, καθώς ουδείς θα μπορέσει να τους κλείσει.

Βρέθηκε, λοιπόν, τι θα πει ο κ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη τις επόμενες ημέρες. Και ουδείς από τους αρμόδιους φάνηκε να σκέπτεται τη θύελλα που θα ακολουθήσει αμέσως κατόπιν. Όχι μόνο τον δικαστικό κυκεώνα. Αλλά και τις πολιτικές επιπτώσεις των ασυνάρτητων κυβερνητικών ενεργειών:

Ο όμιλος Βαρδινογιάννη τηρούσε μία προσεκτική στάση έναντι της κυβέρνησης. Εκ των πραγμάτων τον καθιστούν εχθρό. Το κανάλι του κ. Κοντομηνά ήταν μάλλον φιλικά διακείμενο. Ήδη πέρασε στην μετωπική επίθεση. Ο Σκάι θα συνεχίσει να είναι αυτό που ήταν και μάλιστα με περισσότερη αντικυβερνητική ένταση, καθώς δυσκολεύεται να αντιληφθεί ο ιδιοκτήτης του γιατί έπρεπε να πληρώσει λύτρα. Ο ΑΝΤΕΝΑ επίσης θα εγκαταλείψει την έως τώρα πολιτικά ουδέτερη στάση του, καθώς πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα για να συνεχίσει να λειτουργεί νομότυπα.

 Ο κ. Μαρινάκης είναι ένας αστάθμητος παράγων, καθώς μάλιστα ουδέποτε απέκρυψε τους στενούς δεσμούς του με την οικογένεια Μητσοτάκη. Και ποια είναι η μεγάλη νίκη της κυβέρνησης; Ο κ. Καλογρίτσας. Επιτυχία... πράγματι να κάνεις τόσους εχθρούς για να πάρει άδεια ένας φίλος σου.

Ας πει, λοιπόν, στη Θεσσαλονίκη ο κ. Τσίπρας ότι τα παίρνει από τους πλούσιους για να τα δώσει στους φτωχούς. Μόνο χαζοί θα τον πιστέψουν, δημιουργώντας έτσι την ελληνική εκδοχή του Ρομπέν των Δασών: τον Ρομπέν των Χαζών.

Πάνος Λουκάκος

Athens Voice

.Τα παιδιά του Στάλιν…

Η κυβέρνησή μας υποχώρησε στις περισσότερες οικονομικές απαιτήσεις των δανειστών, αλλά, όπως συμβαίνει ήδη από το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, η αριστερά διατηρεί το μονοπώλιο του εποικοδομήματος, της κοινωνικής υπερδομής: χάνει την «οικονομία», κερδίζει τη «ζωή» -- εξασφαλίζοντας, αν όχι τη στήριξη των μαζών, τουλάχιστον την επιείκεια.

 Ό,τι κι αν κάνουν οι υπουργοί και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, θα παραμένουν προϊόντα του λενινισμού και του σταλινισμού: ποτέ δεν διέρρηξαν τις σχέσεις τους με την ολοκληρωτική ιδεολογία – το ύφος τους είναι ύφος κομισαρίου, το γλωσσικό τους ιδίωμα θυμίζει τους μπολσεβίκους («Οι αστοί τρομάξανε!»). Φορολογώντας τους πολίτες φαντάζονται ότι φορολογούν τους κουλάκους. Ακόμα και οι μεταρρυθμιστές, οι λεγόμενοι ανανεωτικοί και οι τροτσκιστές είχαν διεστραμμένα πρότυπα τα οποία ούτε απέρριψαν, ούτε προσάρμοσαν στη νεοτερικότητα...

Αντισταλινικός δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην δημοκράτης και ανθρωπιστής.

Η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ –μεγάλα λόγια, μίσος προς τους «πλουσίους» (στην πραγματικότητα προς όποιον δουλεύει για να δημιουργήσει κάτι στη ζωή του), απέχθεια προς την Ευρώπη και προς την ιδιωτική πρωτοβουλία– επιβεβαιώνει τις ρίζες του: το μεγάλο όνειρο του Οκτώβρη του 1917. Όποιος διαφωνεί, όποιος έχει πληροφορηθεί όλα όσα γνωρίζει ο πολιτισμένος κόσμος από τη δεκαετία του 1920, είναι είτε ύαινα του ιμπεριαλισμού, είτε εύπιστο θύμα της καπιταλιστικής προπαγάνδας.

Η αριστερά έχει μακρά ιστορία στα ψέματα και στις ψευδαισθήσεις· ο μύθος της ρωσικής επανάστασης θα γιορταστεί του χρόνου με φανφάρες – πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ’ναι. Θα συμμετέχουν όλοι οι κυβερνώντες μας, ακόμα κι εκείνοι που απλώς συνεργάζονται με τους κομμουνιστές: τους ενώνει το στρατιωτικό πνεύμα, οι μεγάλες τελετουργίες, ο αυταρχισμός και ο εθνικισμός, η παραχάραξη της ιστορίας. Η μισαλλοδοξία του ΣΥΡΙΖΑ (για το ΚΚΕ δεν χρειάζονται λόγια: είναι σαφές ως προς τις προθέσεις του, αλλά, παραδόξως, γίνεται αποδεκτό) θυμίζει ένα επεισόδιο της πολιτικής ζωής στο τέλος του 1919: σε συνεδρίαση της γαλλικής Λίγκας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αρκετοί ομιλητές που είχαν επιστρέψει από τη Ρωσία περιέγραψαν την κόκκινη τρομοκρατία – όχι μόνον εναντίον της αστικής τάξης (την οποία θεωρούσαν φυσιολογική) αλλά εναντίον των ίδιων των σοσιαλιστών. Στην αίθουσα ξέσπασε άγριος καβγάς: ουρλιαχτά, βρισιές – «προδότες», «ψεύτες», «αποστάτες», «Έξω!», «Δεν σας εμπιστευόμαστε! Σκάστε! 

Μόνο έναν επαναστάτη πιστεύουμε: τον Μάρτοφ! Μόνο εκείνον αναγνωρίζουμε και ξέρουμε ότι μας λέει την αλήθεια...» Ξαφνικά, ακούστηκε σαματάς στο πίσω μέρος της αίθουσας και η είδηση διαδόθηκε από έδρανο σε έδρανο: ο Γιούλιους Μάρτοφ μόλις είχε φθάσει από τη Ρωσία και ήταν παρών. Τον χειροκρότησαν και σηκώθηκαν όλοι όρθιοι. Ο διεθνιστής ηγέτης έμεινε σιωπηλός για λίγο, ύστερα είπε στο κοινό που περίμενε ευλαβικά: «Άκουσα όσα είπαν οι Ρώσοι σύντροφοι. Σας διαβεβαιώνω ότι τα περί τρομοκρατίας είναι απολύτως σωστά. Στη Ρωσία συμβαίνουν φρικτά πράγματα». Τη νεκρική σιγή ακολούθησε καινούργιο ξέσπασμα: τον γιούχαραν και τον στόλισαν με τόσες απειλές ώστε ο Μάρτοφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βήμα.

 Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, στην Ελλάδα, η αριστερά αρνείται την ιστορία: αρνείται την ύπαρξη της σταλινικής τυραννίας ή τη δικαιολογεί – ή και τα δύο· έτσι κι αλλιώς, η λογική απουσιάζει, όπως απουσιάζει η γνώση. Ακόμα και οι υποτιθέμενοι «ανανεωτές» του ΚΚΕ εσωτερικού, που τώρα μας κυβερνούν μαζί με άλλα απολειφάδια της κομμουνιστικής αριστεράς, πίστευαν ότι η Σοβιετική Δημοκρατία πρότεινε ένα υγιές και σωτήριο καθεστώς εργασίας και εκπαίδευσης: εντάξει, έγιναν κάποια «λάθη»... Πώς να μη γίνουν όταν υπάρχει καπιταλιστικός κλοιός; Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Λιγοστοί μίλησαν ανοιχτά για τις αυταπάτες τους και για τα ψέματα που έλεγαν επί δεκαετίες «για καλό σκοπό». 

Θυμάμαι ένα βιβλιαράκι του Εντγκάρ Μορέν που κυκλοφόρησε το 1970: ο Μορέν είχε το θάρρος να σταθεί μπροστά στα αίσχη που κάποτε πίστευε ότι ήταν είτε ψέματα της Δύσης, είτε, «λάθη» και «παραμορφώσεις», είτε «απαραίτητα μέτρα» για να εδραιωθεί το καθεστώς. Λιγοστοί μιμήθηκαν τον Μορέν – κι εδώ, σ’ εμάς, επικράτησε το πείσμα του ημιόνου.

Η προσωπικότητα των κομμουνιστών ήταν και παραμένει ίδια σε ολόκληρο τον κόσμο: ταπεινότητα και ευλάβεια προς το Κόμμα και τους ισχυρούς, αφοσίωση στον ιερό σκοπό, διαρκής φροντίδα να μην αποδυναμωθούν όσοι τον υπερασπίζονται, καθαγιασμός της πειθαρχίας, απόκρυψη της αλήθειας για να μην την εκμεταλλευτούν οι εχθροί. Το ψέμα είναι το παραδοσιακό εργαλείο της αριστεράς: γι’ αυτό διαπρέπει στην προπαγάνδα και στη λάσπη.

Όσο για τους ξένους που επισκέπτονταν την ΕΣΣΔ η ιστορία είναι γνωστή: επί δεκαετίες συσσωρεύονταν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που πήγαιναν στη Μόσχα για συνέδρια, όπου τους φιλοξενούσαν και τους τάιζαν πλουσιοπάροχα. Και τους παρακολουθούσαν: δεν είχαν ελευθερία κινήσεων, ούτε μπορούσαν να δουν κάτι περισσότερο από μια βιτρίνα, έναν εικονικό κόσμο.

Όταν γυρνούσαν στη χώρα τους ήταν χαρούμενοι και καθησυχασμένοι από μια πραγματικότητα που νόμιζαν ότι καταλαβαίνουν αναζητώντας σημεία ομοιότητας με την ιστορία της Δύσης. Δεν έβλεπαν την ανυπαρξία συνδικάτων και ελευθερίας της έκφρασης, την κομματικοποίηση, τη στρατιωτικοποίηση, τις διώξεις, την αστυνόμευση, την ψιθυριστή ζωή των Σοβιετικών. Έβλεπαν μόνο «μεγάλα έργα» – το ίδιο επαναλήφθηκε στην Κίνα του Μάο: σημαντικοί Ευρωπαίοι και Αμερικανοί διανοούμενοι βάλθηκαν αίφνης να στηρίζουν τον μαοϊσμό.

 Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν σήμερα και που αναδείχτηκαν με τη θέλησή μας είναι ρέπλικες που έχουν προκύψει από το Κομμουνιστικό Κόμμα: όχι και τόσο έξυπνοι άνθρωποι, με μονομερή και λειψή παιδεία, που κολακεύονται εύκολα – που καμαρώνουν επειδή είναι μέλη κυβέρνησης, έστω μιας ταλαίπωρης χώρας. Το όραμά τους είναι το σοβιετικό καθεστώς, η Τσεκά: πάντοτε λέγαμε ότι η ελληνική δεξιά, μετά τον εμφύλιο πόλεμο, δεν σεβάστηκε τους ηττημένους. Κακώς έπραξε τόσο από ηθική άποψη, όσο και από άποψη αποτελεσματικότητας. Αλλά, αν νικούσε η αριστερά, θα έκανε ακόμα χειρότερα εγκλήματα: ιεραρχημένα και με προμελετημένη ακρίβεια – στρατόπεδα συγκέντρωσης, κάτεργα, άσυλα «τρελών»· όλα τα σοβιετικά τεχνάσματα που περιέγραφε το 1946 ο Βικτόρ Κραβσένκο στο βιβλίο του «Επέλεξα την ελευθερία» με συνέπεια το γαλλικό ΚΚ να τον σύρει σε δίκη...

Η αριστερά αντιδρά σπασμωδικά έναντι οποιασδήποτε εκδήλωσης που δεν επικυρώνει όσα κάνει. Δεν της αρκεί η παθητική έγκριση: θέλει ειλικρινές, ενθουσιώδες χειροκρότημα, στάδια που να ζητωκραυγάζουν, μάζες που να τραγουδούν εμβατήρια...

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι το επιτυγχάνει: έχει πειστεί ότι κατέχει το κλειδί για την ερμηνεία της πραγματικότητας – και όπως λέμε συχνά, αν η πραγματικότητα αντιστέκεται στην ερμηνεία τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερά γενικά, βυθίζεται φιλάρεσκα στην ιδεολογία του 19ου αιώνα – αρνείται να αναθεωρήσει τον μηχανισμό του κοινωνικού της οράματος, αρνείται να κατανοήσει το παρελθόν, αρνείται να επανατοποθετηθεί στην ιστορία και στον σύγχρονο κόσμο.

Σώτη Τριανταφύλλου

Athens Voice

.Δεν μπορούμε να μισούμε την Ελλάδα μας!

Είμαστε εξοργισμένοι. Μέσα σε 20 μήνες μας έχουν κάνει να μισούμε τη χώρα που γεννηθήκαμε και αγαπάμε. Δεν υπάρχει από κάπου να πιαστεί ένας Έλληνας που δεν προσκυνάει το... καθεστώς και τις κλαδικές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θέλει να είναι ήσυχος, ασφαλής και να ζει σε μια χώρα που θα τηρούνται οι νόμοι και θα υπάρχει μια σχετική ευταξία.

Όχι, η τέλεια Πολιτεία του Πλάτωνα δεν υπάρχει και δεν θέλουμε μια τέτοια. Όμως, αυτή η Ελλάδα που ζούμε απέχει πλέον έτη φωτός από μια κανονική χώρα, τίποτε περισσότερο.

Ξυλοκοπούν το διοικητή της Τροχαίας στο κέντρο της Αθήνας ομάδες μπαχαλάκηδων και αντί να… πέσουν τα τσιμέντα εμείς από το πρωί ασχολούμαστε με τις τηλεοπτικές άδειες.

Έμειναν 37 χιλιάδες Ελληνόπουλα εκτός παιδικών σταθμών λόγω έλλειψης κονδυλίων και την ίδια μέρα ανακοινώνεται ότι θα ενσωματωθούν 22 χιλιάδες προσφυγόπουλα στα ελληνικά σχολεία γιατί εκεί προφανώς βρέθηκαν λεφτά. Συγγνώμη, μην παρεξηγηθούμε και μας πουν οι αριστεροί… ρατσιστές.

Ο Ρουβίκωνας κάνει ό,τι γουστάρει, σπάει, καίει, επιτίθεται, μπουκάρει στα διόδια, τους ξέρουν αλλά δεν κάνουν τίποτε για να τους διαλύσουν. Έλεος μ’ αυτό το μπουλούκι.

Στην υπόθεση των καναλιών αν μας βλέπουν οι ξένοι τι κάνουμε θα μας χαρακτηρίσουν κατευθείαν… Ζιμπάμπουε. Αν δουν τα στρατιωτικά ράντζα, τις χημικές τουαλέτες και την όλη διαδικασία, πάει θα μας περάσουν για Ζουλού. Τέτοια κατάντια.

Η κυβέρνηση της χώρας είναι τόσο απροκάλυπτα ανίκανη και ταυτόχρονα προκλητική κι επικίνδυνη και ο κόσμος είναι ακόμη τόσο αποχαυνωμένος που νομίζουμε ότι δεν ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα αλλά στον Τρίτο Κόσμο.

Ο Φίλης ετοιμάζεται να γράψει την ιστορία της Ελλάδας με… το αριστερό, ενώ ξαναβγήκαν διάφοροι φωστήρες που θέλουν να κάνουν… μεταρρύθμιση της παιδείας. Δεν κοιτάνε να μεταρρυθμίσουν τον εαυτό τους κι ας αφήσουν τη χώρα.

Η οικονομία πάει κατά διαόλου, τα παιδιά μας φεύγουν στο εξωτερικό και μένει… ο κατιμάς κι εμείς δεν κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε την πορεία στην καταστροφή.

Είμαστε εξοργισμένοι που όλα τα θεωρούμε φυσιολογικά, ακόμη και τα Μνημόνια πλέον. Όμως, δεν είναι έτσι. Τίποτε δεν είναι φυσιολογικό. Είναι η… ανωμαλία της Αριστεράς που πλασάρεται ως το κανονικό. Δεν είναι κανονικοί άνθρωποι και πολιτικοί ο Τσίπρας, ο Παππάς, ο Φίλης, ο Σπίρτζης, ο Τσακαλώτος και όλα τα υπόλοιπα «παιδιά» του μπάρμπα Αλέκου.

Κανονικοί είμαστε εμείς, παραπλανημένοι, κοιμισμένοι, αλλά σιγά – σιγά βγαίνουμε από το καβούκι μας. Ξυπνάμε, οργιζόμαστε με όσα συμβαίνουν και σύντομα θα μας δοθεί η ευκαιρία να στείλουμε στα πιο μαύρα κατάστιχα της ιστορίας όλους αυτούς που κατάστρεψαν την ζωή μας τόσους μήνες. Θα τους τσακίσουμε γιατί δεν μπορούμε να μισούμε την Ελλάδα μας. Θα μισούμε μόνον αυτούς.