.ο τσάμπα μάγκας το έβαλε ξανά στα πόδια»

Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά, ανέβασε τους τόνους από την ώρα που πήρε τον λόγο εμφανώς εκνευρισμένη με τα λεγόμενα του πρωθυπουργού.

Η κα Γεννηματά είπε πως ο κ. Τσίπρας είναι εκτός της αίθουσας για άλλη μία φορά, σημειώνοντας «πως ο τσάμπα μάγκας το έβαλε ξανά στα πόδια» .

Δήλωσε μάλιστα υπερήφανη για το όνομά της και την πορεία της, αναφερόμενη μεταξύ άλλων και στον πατέρα της και όλα όσα εκείνος προσπάθησε να φτιάξει.

«Έχετε το ηθικό ανάστημα να μου κουνάτε το δάκτυλο κ. Τσίπρα. Ντρέπομαι για λογαριασμό σας κύριε Τσίπρα», είπε η κα Φώφη Γεννηματά για τις αναφορές του κ. Τσίπρα.

Στην συνέχεια κατηγόρησε την κυβέρνηση για άθλιες πρακτικές στις τηλεοπτικές άδειες. Ο κ. Τσίπρας είναι ο ηθικός αυτουργός για το σκάνδαλο με τις τηλεοπτικές άδειες.

Για το θέμα της δικαιοσύνης, η κα Φώφη Γεννηματά κατηγόρησε τον κ. Παπαγγελόπουλο για παρεμβάσεις αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα πως κάλεσε τους Ανώτατους Δικαστικούς Λειτουργούς για να τους υποσχεθεί αυξήσεις, ενώ κατακεραύνωσε τον πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας λέγοντας πως οι δικαστικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται με βάση το λαϊκό έρεισμα, αλλά με βάση το Σύνταγμα!

Η επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τόνισε επίσης απευθυνόμενη στην κυβέρνηση πως:

«Έχετε πετάξει στον κάδο των αχρήστων κάθε προεκλογική σας υπόσχεση»

«Το πόρισμα για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ το διατάξαμε εμείς, από ορκωτούς λογιστές»

Η Φώφη Γεννηματά ζήτησε για ακόμη μία φορά την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για το τι συνέβη στη χώρα από το 2000 μέχρι και σήμερα.

.Εγκαταλείπουν στη μοίρα τους τα ελληνικά σχολεία στο εξωτερικό

Σε συμβολική κατάληψη των χώρων του Γραφείου Εκπαίδευσης στο Μόναχο, προχώρησαν σήμερα γονείς και κηδεμόνες των ελληνικών δημοτικών σχολείων, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τις μεγάλες ελλείψεις εκπαιδευτικών στα ελληνικά σχολεία. Στο μεταξύ, δίχως απάντηση παραμένει η επιστολή που έστειλε ο Σύλλογος Γονέων ήδη από τις 27-9-2016 προς τον υφυπουργό Παιδείας, κ.Πελεγρίνη. 

Οι γονείς προειδοποιούν ότι, εξαιτίας των ελλείψεων που υπάρχουν, αναγκάζονται να στέλνουν τα παιδιά τους σε γερμανικά σχολεία, με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για τις γνώσεις τους στην ελληνική γλώσσα. Είναι εμφανές ότι, παρά τους διθυραμβικούς τόνους για την έναρξη της σχολικής χρονιάς, εκ μέρους τόσο του πρωθυπουργού, όσο και του υπουργού Παιδείας, τα σοβαρά προβλήματα παραμένουν. 

Στο εξωτερικό, μάλιστα, φαίνεται πως η κατάσταση είναι σοβαρότατη. Κάτι που είναι απαράδεκτο σε χώρες, όπως η Γερμανία, όπου η ελληνικές κοινότητες είναι ιδιαίτερα μεγάλες, και το σχολείο είναι εκ των βασικών παραγόντων για να κρατήσουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα και τις παραδόσεις της πατρίδας.

Ιδού, όμως, αναλυτικά η απελπιστική κατάσταση έτσι όπως περιγράφεται στην επιστολή του Συλλόγου Γονέων προς το υπουργείο Παιδείας:

“Δυστυχώς, η σχολική χρονιά και φέτος στο Μόναχο δεν άρχισε όπως ευελπιστούσαμε. Πολλά, πάρα πολλά τα κενά εκπαιδευτικών. Στο σχολείο μας, το 4ο. Δημοτικό Σχολείο Αριστοτέλης λείπουν 2,5 δάσκαλοι με αποτέλεσμα οι πρώτες 3 εβδομάδες να έχουν χαθεί χωρίς να γίνεται συστηματικά μάθημα όπως θα έπρεπε. Οι υπάρχοντες εκπαιδευτικοί κάνουν φιλότιμες προσπάθειες και υπερωρίες για να καλύψουν τα κενά.

Η οργή των γονέων είναι μεγάλη και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Τα παιδιά χάνουν μαθήματα που με δυσκολία θα αναπληρωθούν. Οι γονείς αντιμετωπίζουν προβλήματα στις δουλειές τους, διότι τα παιδιά τελειώνουν στις 12:30 και η φύλαξη απαγορεύεται να αρχίσει χωρίς να υπάρχει πρόγραμμα. Σημειωτέων δε, να σας ενημερώσουμε ότι λόγω αυτής της κατάστασης πολλοί γονείς αγανακτούν και στέλνουν τα παιδιά τους σε γερμανικά σχολεία. Η γενική αίσθηση που επικρατεί πλέον είναι, ότι οδηγείτε τα σχολεία μας εσκεμμένα και συστηματικά σε απαξίωση και αφανισμό.

Στις 04.10.2016 λήγει η προθεσμία παράδοσης του αναλυτικού προγράμματος του κάθε σχολείου στο υπουργείο Παιδείας της Βαυαρίας. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στα σχολεία μας. Πρέπει να γνωρίζετε, ότι οι Γερμανοί δεν αστειεύονται και ότι πριν από δύο χρόνια στο παρά πέντε γλιτώσαμε το κλείσιμο των σχολείων της Νυρεμβέργης. Τα σχολεία αυτά λειτουργούν εδώ και 50 χρόνια, διδάσκουν με επιτυχία στα ελληνόπουλα την ελληνική γλώσσα, τα ήθη και έθιμα της πατρίδας μας, την ιστορία του τόπου μας. Όλα αυτά μας κάνουν να νιώθουμε Έλληνες περήφανοι για την πατρίδα μας που μπορούν να συνομιλούν μεταξύ τους στα ελληνικά και όχι Έλληνες που έχουν απλά ένα ελληνικό επίθετο και μιλούν τη γερμανική γλώσσα καλύτερα από την ελληνική.

Εμείς σαν σύλλογος γονέων απαιτούμε την άμεση επάνδρωση του σχολείου μας έως τις 29.09.2016 με εκπαιδευτικό προσωπικό έτσι ώστε στις 04.10.2016 να αποφύγουμε το κλείσιμο του σχολείου μας από την γερμανική πλευρά καθώς και περαιτέρω κινητοποιήσεις των γονέων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι στο τέλος θα επικρατήσει η λογική για το καλό κυρίως των παιδιών μας”.

.Σκότωσε το ΠΑΣΟΚ μέσα σου

Ο Α. Παπανδρέου έχει γράψει αντικομμουνιστικά κείμενα στην αυγή της πολιτικής του καριέρας. Ποτέ δεν έφτασε τον μάχιμο κι αποτελεσματικό αντικομμουνισμό του πατέρα του αλλά αρχικά, με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ήταν στο …πνεύμα της εποχής. Ως ευφυής και γνώστης της Ιστορίας γρήγορα όμως οσμίστηκε τα σημεία των καιρών. Στην δεκαετία του ’60 πρόσφερε ένα χρήσιμο και στην υπερατλαντική σύμμαχο ανάχωμα στην αριστερά. Τον τυχοδιωκτισμό του κατά την εποχή εκείνη τον πληρώσαμε με πολιτική αναταραχή και την απώλεια της τελευταίας ευκαιρίας για εθνική ολοκλήρωση του ενωτικού αγώνα στην Κύπρο με αμερικανική συναίνεση. 

Οι Αμερικανοί θα «καθάριζαν» με τους Τούρκους κι ο Ανδρέας ανέλαβε να πείσει τον Μακάριο για το Σχέδιο ΄Ατσεσον, που προέβλεπε άμεση Ένωση, εκλογή Κυπρίων Βουλευτών για την Βουλή των Ελλήνων, εφαρμογή του ελληνικού νομίσματος και της ελληνικής νομοθεσίας και η ΤΟΥΡΔΥΚ απλά θα μετακόμιζε στην Καρπασία που θα ήταν νατοϊκή βάση, ενώ ήδη βρισκόταν στην Κύπρο η Ελληνική Μεραρχία. Θα παίρναμε την πολυκατοικία και θα τους νοικιάζαμε το ρετιρέ, όπως είπε ο Γέρος. Ο Ανδρέας όμως από την Λευκωσία εξαπέλυσε πύρινες «αντιιμπεριαλιστικές» δηλώσεις μαζί με τον Μακάριο, που δεν μπορούσε να χωνέψει πως δεν θα ήταν πια Πρόεδρος. Έκτοτε ψωνίσαμε από σβέρκο, οι ΗΠΑ άλλαξαν ρότα και παίξανε με τους Τούρκους. Η συνέχεια γνωστή κι αιματηρή.

Στην διάρκεια της δικτατορίας, κατά την πολυτελή εξορία του, ο Ανδρέας Παπανδρέου συνέλαβε το σχέδιο του για ένα μικροαστικό κακέκτυπο του ΕΑΜ, το οποίο είχε μελετήσει ενδελεχώς. Ο Ανδρέας ήξερε πως η αριστερά είχε φτάσει στις παρυφές της εξουσίας μόνον όταν χρησιμοποίησε τον πατριωτισμό. Γι’ αυτό ο Άρης δεν βγήκε στο βουνό ως Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας, δηλωσίας του ΚΚΕ. Δεν θα τον ακολουθούσε ούτε αδέσποτος σκύλος. 

Βγήκε ως «μαϊμού» Ταγματάρχης του Πυροβολικού, κι είχε μαζί του παπά και Ελληνική Σημαία. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, το εθνικό πνεύμα της ΕΟΝ, στην οποία ανήκαν και πολλοί μετέπειτα αστέρες της αριστεράς, βοήθησε πολύ στην μαζική στρατολογία σε αυτό που άδολα θεωρούσαν πολλοί ως συμμετοχή στον πατριωτικό αγώνα κατά του κατακτητή. 

Δείτε τα ψευδώνυμα που έπαιρναν, όλα από το 1821 και τους ήρωες της Αρχαίας Ελλάδας. Οι χιλιάδες που ακολούθησαν την Γαλανόλευκη δεν θα έκαναν βήμα, εάν έβλεπαν στην θέση της το κόκκινο κουρελόπανο των περιθωριακών επιγόνων του ψωραλέου ΣΕΚΕ. Δεν γνώριζαν τα αληθινά σχέδια των μικρών ανθρώπων που διοικούσαν αφανώς τον αντιστασιακό αγώνα, μετατρέποντας τον σε προετοιμασία για κατάληψη της εξουσίας και εξάλειψη κάθε εθνικής φωνής. Κι όταν τα έμαθαν, ήταν πια αργά, διότι είχαν παγιδευτεί χρισμένοι με αδελφικό αίμα κι οδηγήθηκαν στην ατίμωση και την ήττα

Εμβληματική η περίπτωση των μονίμων και εφέδρων Αξιωματικών, των ηρώων ηγητόρων του ΕΛΑΣ και βετεράνων του Αλβανικού, που συνέτριψαν μια ιταλική μεραρχία στην μάχη του Φαρδύκαμπου. Ρωτήστε τους κλόουν αναλυτές της «προόδου», τους μπογιοτέτοιους, ποια ήταν η τύχη αυτών των παληκαριών. Δολοφονήθηκαν αργότερα από την ίδια τους την οργάνωση διότι παραήταν πατριώτες κι εθνικά σκεπτόμενοι για τα γούστα του σλαβόφωνου «κομισάριου» στην περιοχή.

Ο Ανδρέας έπιασε το «μυστικό» και μεταπολιτευτικά υφάρπαξε την συνθηματολογία της αριστεράς και την έντυσε με έναν τύποις αδιάλλακτο πατριωτισμό. Στο ΠΑΣΟΚ αποκαλούσαν ο ένας τον άλλο «σύντροφο», στους τοίχους των οργανώσεων και στα φλυντζάνια του καφέ είχαν τον … Βελουχιώτη, λεκτικά παίρναν και δίναν ο «σοσιαλισμός», τα «πλέρια» αλλά και το «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «Ελληνική Μεραρχία στην Κύπρο», «Βυθίσατε το Χόρα» κλπ.

Κάπως έτσι βρέθηκαν κάτω από την πράσινη σημαία από μαοϊκοί, τροτσκιστές, παλιοί κεντρώοι πατριώτες αντικομμουνιστές και τον …Κουφοντίνα, που ήταν για λίγο στην ΠΑΜΚ, έως ξεπλυμένοι συνεργάτες της Δικτατορίας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ανδρέας, που λίγο νοιαζόταν για οτιδήποτε ξεπερνούσε τον δικό του βιολογικό κύκλο, δανείστηκε, ξαναδανείστηκε κι από πάνω ξαναδανείστηκε. Νέα τζάκια, σαπρόφυτα του δημοσίου ταμείου, κατασπάραξαν πακτωλούς δισεκατομμυρίων για να «αναδιαρθρώσουν» κι εκσυγχρονίσουν τρεις Ελλάδες. Το αποτέλεσμα ήταν απλά η κοινωνικοποίηση της διαφθοράς και της παρακμής, που έφτασαν ως το μεδούλι και ένα πολύχρονο πάρτυ των μπετατζήδων εργολάβων καναλαρχών, εκδοτών, προμηθευτών κι άλλων καλών παιδιών.

Τα στελέχη της πασοκάρας, από μουσάτοι και μουστακαλήδες αντικομφορμιστές με ζιβάγκο, ξυρίστηκαν και φόρεσαν γυαλιστερά κουστουμάκια, σαν τραγουδιάρηδες της παραλιακής. Μπήκαν βαθιά στα κόλπα κι έφτιαξαν ένα καθεστώς που ακόμη κυβερνά. Θυμίζουν την σχιζοφρένεια του μεξικάνικου PRI (Partido Revolucionario Intsitusionado), ήτοι Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα.

 Είναι το κόμμα που προέκυψε μετά την Μεξικανική Επανάσταση, βαθιά διεφθαρμένο, κυβερνούσε επί δεκαετίες και είχε αυτόν τον ψυχεδελικό και αλληλογρονθοκοπούμενο τίτλο. Και Επαναστατικό και Θεσμικό! Κι εδώ, ό,τι κι αν ψηφίζεις, ΠΑΣΟΚ κάνει κουμάντο στους μηχανισμούς. Είναι ένα «θεσμικό» know how βαλκανικής παρασιτικής γραφειοκρατίας, που έχει μολύνει μέχρι και την ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Coza Nostra (Υπόθεση μας) ή ορθότερα «Υπόθεση Τους».

Η μεγάλη στροφή ήταν το 1996 με τον Σημιταρά τον Κουρδοφάγο, τον μαρτυριάρη, τον πρωθυπουργό των Ιμίων, των S -300, του άγους Οτσαλάν. Ο ίδιος, βάζω στοίχημα, πλήρωνε ακόμη και τον καφέ του στο Μαξίμου, όμως στην εποχή του η διαπλοκή πήρε αμπάριζα και χώθηκε παντού. Αυτός ο ανθρωπάκος, που είχε κολλητούς διάφορους εθνοαποδομητές, μας έβαλε ξεβράκωτους στο Ευρώ και επί των ημερών του έγινε το μεγάλο ρεσάλτο του Χρηματιστηρίου.

 Οι υπουργάρες του έλεγαν πως «η άνοδος του ΧΑΑ είναι δείκτης υγείας της οικονομίας», προέτρεπαν τον κόσμο να δανειστεί και να παίξει, ενώ η αύξηση του δείκτη κατανάλωσης θεωρήθηκε …ανάπτυξη! Κάπως έτσι μια χιλιάδα επιτήδειοι έφαγαν το εφάπαξ του παππού, μανάβικα γίναν ΕΛΔΕ κι ύστερα, όταν κλαίγανε χήρες και παντρεμένες, ξαναγίνανε μανάβικα κι εξαφανίστηκαν οι μεραρχίες «χρηματιστών», που ξανάγιναν πορτιέρηδες κι αρπακολλατζήδες σε άλλα πεδία δόξης.

Τότε, εκεί στο 1996 κι επέκεινα ολοκληρώθηκε η αποχώρηση και των τελευταίων ρομαντικών, πατριωτών. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης τους κούνησε το μαντήλι με μια συγκλονιστική και προφητική ομιλία, ο Σάκης Πεπονής πήγε στο περιθώριο κι ύστερα έφυγε από την ζωή, ενώ κυριάρχησαν οι ανακυκλωμένοι αριστεριστές του πιο χλωμού προσώπου που βρέθηκε ποτέ στο Μαξίμου. Τροχονόμοι συμφερόντων.

Εκείνο το πρώτο εικοσάευρο που έβγαλε ο Σημίτης από την ΑΤΜ το πληρώνουμε τώρα καραβίσιο, διότι μπήκαμε στην Ευρωζώνη με αεροπλανικό βο πλανέ, κι αν δεν το έχετε αντιληφθεί, η παραγωγική μας βάση εδώ και χρόνια αφανίζεται. Το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψε την εργατικότητα των Ελλήνων, ειδικά τους αγρότες, κατέστρεψε ακόμη και το νόημα των λέξεων κι επί των ημερών του έγινε η γενοκτονία της ελληνικής βιομηχανίας και βιοτεχνίας.

Εκεί στην παρακμή του Ανδρέα έσκασε μύτη ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τον θυμάμαι λίγο πριν την εκλογή ΠτΔ το 1985 να εξηγεί εμβριθώς σε μας του φοιτητές του ΑΠΘ, στα διαλείμματα, γιατί το ΠΑΣΟΚ πρέπει να προτείνει Καραμανλή. Τους είχε παραμυθιάσει όλους η σουπιά από το Καλέντζι. Στην ΚΕ πήγαν μάλιστα με έτοιμες εισηγήσεις με αριστερίζοντα νοητικά τερατουργήματα, γιατί πρέπει να προταθεί ο Κ. Καραμανλής κι όταν ο Ανδρέας τους έριξε κατακέφαλα το όνομα του Σαρτζετάκη, σκίζανε τις εισηγήσεις κάτω από τα τραπέζια, πριν, φυσικά, σηκωθούν να χειροκροτήσουν το αεροπλανικό της αρχηγάρας, που μαζί με μπόλικα δανεικά που μοιράστηκαν, κέρδισε τις εκλογές του ’85. Τότε μάλιστα ο Βενιζέλος είχε γράψει στο λαμπρακαίϊκο ένα άρθρο γραμμένο με τέτοιο τρόπο, που μπορούσες να αλλάξεις το όνομα «Σαρτζετάκης» με «Καραμανλής» και πάλι μέσα θα ήσουν. Ντάξει, τέχνη, όχι αστεία.

Όταν όλοι πόνταραν μετά βεβαιότητος στον πολιτικό θάνατο του πολιορκημένου από σκάνδαλα και ποινικές διώξεις Ανδρέα, ακόμη κι ο γιος του κι η αχάριστη Βάσω, ο πονηρός Βενιζέλος εκ ΚΟΔΗΣΟ ορμώμενος («Μήπως είσαι ΚΟΔΗΣΟ και δεν το ξέρεις;»), που μπορεί να συγγράψει δωδεκάτομη εγκυκλοπαίδεια για την αξία της σιωπής, έπαιξε όλα του τα «λεφτά» στον Ανδρέα. Και κέρδισε. Ο Ανδρέας αναγεννήθηκε για λίγο από τις στάχτες του.

Αυτό το μικρό κι αρκούντως κωλόφαρδο πολιτικό τζακ ποτ τον εκτόξευσε σε κρίσιμες υπουργικές θέσεις κι επί Σημίτη πήρε και προαγωγή. Δικός του ο «Νόμος περί ευθύνης υπουργών», βασικό εργαλείο ατιμωρησίας για το πολιτικό σύστημα, θεωρεί τα έθνη φαντασιακά κατασκευάσματα των κρατών, εμπνευστής του χαρατσιού και της εκβιαστικής ενσωμάτωσης του στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ο άνθρωπος του PSI και που αποκάλεσε «αυτιστικούς» τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο ίδιος για την άμυνα της χώρας έδειξε μόνον το βοηθητικό μπόϊ του.

Τελευταίως τον έχει ερωτευτεί η ηγετική ομάδα της ΝΔ και οι φεουδάρχες της τεστάρουν με διαρροές και δηλώσεις την βάση για τον βαθμό αποδοχής του Βενιζέλου και άλλων στελεχών του Σημιτέϊκου στο μπλε θολό ποτάμι του Κυριάκου Μητσοτάκη και τα ψηφοδέλτια του. Έχουν μάλιστα ξαμοληθεί και τα «δεξιά» άλλοθι, που συντηρεί κρατώντας την μύτη του ο «σέβομαι και τιμώ την αριστερά για τους αγώνες της» και νομίζεις πως είναι ο Τσακαλώτος στους πρόποδες του Γράμμου, ο Τσίπρας οχυρωμένος στο Κάμενικ, και θα έρθει ο Βαγγέλης ο Λοκατζής Εσωτερικών Χώρων για να καθαρίσει.

Λυπάμαι αλλά δεν είναι έτσι. Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά είναι η μήτρα της παρακμής, κι ό,τι κι όποιος συνδέεται με τον Σημίτη βλάπτει σοβαρά την Πατρίδα. Αν πέσουν πυρηνικά θα επιβιώσουν οι κατσαρίδες κι ένας πασόκος γραφειοκράτης.

Μπορούν ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Μητσοτάκης, με τόσα κοινά στα κοινωνικά, στα οικονομικά και στα εθνικά, με την ίδια αφασία στο μεταναστευτικό, να μοιραστούν τα ιμάτια της Φώφης. Όμως αυτό δεν αφορά τους Δεξιούς πατριώτες, τους πατριώτες όλου του πολιτικού φάσματος. Ας μαζευτούν μαζί, υπό τον μαναντζερίσκο γόνο, τα λιμά του Μάνου, ο Βενιζέλος, τα ρέστα του Σημίτη και οι «Κεντροδεξιοί» χωρίς Δεξιά, που μισούν τους Δεξιούς και τους απευθύνουν τις ίδιες ύβρεις που επιφυλάσσουν τα φρικιά. Ας διαγκωνιστούν με τον Τσίπρα, που πουλάει πιο γρήγορα από αυτούς δημόσια περιουσία, για το ποιος θα ήταν καλύτερος φοροεισπράκτορας. Αυτό θα βοηθήσει να καταλάβουν ακόμη περισσότεροι από την βάση, που είναι οι αληθινοί υπερασπιστές των εθνικών αξιών, της ταυτότητας αυτού του Έθνους και της Ελευθερίας του.

.Ο ήχος της σιωπής

Είναι καιρός τώρα που ο σφυγμός δεν ανιχνεύεται. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας σιωπά, ένα άλλο «δεν ξέρει - δεν απαντά» και ένα τρίτο (συν-πλην 45%) ψηφίζει τον «κανένα» για πρωθυπουργό στις δημοσκοπήσεις.

Ο πρόεδρος του ΣτΕ πρώτα επικαλέστηκε το κακό «κλίμα που έχει διαμορφωθεί» ως λόγο ματαιώσεως της Ολομέλειας για τις τηλεοπτικές άδειες και στη συνέχεια, μετά τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, υπεραμύνθηκε της απόφασής του ισχυριζόμενος ότι «καθήκον των δικαστών είναι να πιάσουμε τον σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να δώσουμε μια ώθηση προς τα μπρος». 

Σωστά ο Ευάγγελος Βενιζέλος επισήμανε πως «αποστολή της Δικαιοσύνης δεν είναι να αφουγκράζεται την κοινωνία, αλλά να τηρεί τη νομιμότητα, να διασφαλίζει το κράτος δικαίου, να προασπίζεται τα δικαιώματα ακόμη και όταν αυτά είναι μειοψηφικά και είναι αντιπαθητικά για την κοινή γνώμη, διότι τα ζητήματα των δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου δεν κρίνονται πλειοψηφικά, δεν κρίνονται δημοκρατικά».

Εκτός από τη θεσμική απάντηση, όμως, που δεν χρειάζεται επιπλέον επιχειρήματα, υπάρχει και μια κοινωνική συνισταμένη, διόλου αμελητέα. Εδώ και χρόνια αναζητείται αυτός ο «σφυγμός», ο οποίος ερμηνεύεται και παρερμηνεύεται κατά το δοκούν. Ολοι τον χρησιμοποιούν, μηδέ ημών των δημοσιογράφων εξαιρουμένων, για να δώσουμε έμφαση σε ό,τι δεν επιβεβαιώνεται με στοιχεία. 

Σε πείσμα όλων, όμως, ο σφυγμός «ακούγεται» όλο και λιγότερο. Γιατί; Μήπως γιατί η κοινωνία σιωπά, αποκαμωμένη, αποστομωμένη από τον καταιγισμό φόρων και την απώλεια εισοδημάτων, από την ανημπόρια, όλο και πιο θυμωμένη ή όλο και πιο αδιάφορη; Ποιος ξέρει. Μπορεί να ισχύουν όλα αυτά εξίσου με τα ακριβώς αντίθετα. 

Η τιμωρητικά παθητική άμυνα στη «φτωχοποίηση» και στην αποεπένδυση από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (όσων είχαν επενδύσει) περνάει κάτω από τα ραντάρ των δημοσκόπων, αφήνει μεγάλα περιθώρια σε επιθετικές αρνήσεις. Μπορεί να σημαίνει την υπόκωφη ριζοσπαστικοποίηση και ταυτόχρονα συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, μπορεί να σημαίνει και άλλα ακόμη αδιάγνωστα.

Ενα είναι βέβαιο: ότι το κλίμα και ο σφυγμός δεν «πιάνονται», γιατί και τα δύο χειροτερεύουν. Ετσι όπως έχουμε ξεμείνει από καύσιμα, με τις μηχανές σταματημένες, «ακούγεται» μόνον ο ήχος της σιωπής. 

 ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

.Συνοικέσιο της Ν.Δ. με τον Βενιζέλο…

Πολλούς…«οπαδούς» (ναι καλά διαβάζετε!) έχει στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι και του αντιπροέδρου της Ν.Δ. Άδωνι Γεωργιάδη που τον εκθείασε το Σάββατο το πρωί στα social media, γράφοντας: «Αξίζει να το παρακολουθήσετε! Μα ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να διαφωνήσει με τα επιχειρήματα του Ευάγγελου Βενιζέλου έγραψε στο twitter την επομένη της κατάθεσης του υπουργού Επικρατείας στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής».

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που βουλευτές της Ν.Δ. παίρνουν «γραμμή» από τον Βαγγ. Βενιζέλο, ενώ ακόμα και οι ανακοινώσεις του κόμματος, εάν έχει προηγηθεί δημόσια παρέμβαση του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κινούνται στο ίδιο πνεύμα!

Υπάρχουν πάρα πολλοί από την Κ.Ο. της Ν.Δ. που είναι στην ίδια γραμμή με τον Αδ. Γεωργιάδη, αλλά και άλλοι που προχωρούν αρκετά βήματα πιο πέρα και λένε ότι δεν μπορεί να μην είναι στην επόμενη Βουλή ο Βαγγ. Βενιζέλος και μάλιστα τονίζουν πως αυτό δεν μπορεί να γίνει με το ΠΑΣΟΚ.

Τι εννοούν;
Υπάρχει κινητικότητα στο παρασκήνιο από μια ομάδα βουλευτών της Ν.Δ. –λέγεται ότι σε αυτή συμμετέχει και τομεάρχης του κόμματος με δικηγορική ιδιότητα- που προωθεί το σενάριο ο Θεσσαλονικιός πολιτικός να είναι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μαθαίνω ότι δεν το απορρίπτει ως ιδέα, αν και είναι κάτι που θα το αποφασίσει την τελευταία στιγμή! Λέτε;

.Να βοηθήσω θέλω

Σαν χορευτικό. Δεν είναι εκπληκτικό πώς όλοι οι κύριοι της φωτογραφίας, θαρρείς ασυναίσθητα, συντονίζουν τις κινήσεις με της κυρίας; Αυτοί είμαστε οι άντρες, κυρίες μου! Το βλέπετε στην εικόνα: μια γυναίκα (ακόμη και η Τζάκρη, διότι αυτή είναι) αρκεί για να μας φέρει βόλτα.

Καθήκον του δικαστή, είπε ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, είναι «να πιάνει τον σφυγμό της κοινής γνώμης».

 Εστω ότι υπάρχει ο σφυγμός της κοινής γνώμης. Οι μόνοι με την επιστημονική δυνατότητα να τον πιάσουν είναι οι στατιστικολόγοι των εταιρειών που κάνουν τις δημοσκοπήσεις – και αυτοί μόνο κατά προσέγγιση, όπως δείχνουν οι εκπλήξεις των δημοσκοπήσεων διεθνώς τα τελευταία χρόνια. Οταν τον έχουν καταγράψει, παραδίδουν το αποτέλεσμα της έρευνας στον πελάτη που πληρώνει. Ο δικαστής, όμως, αφού τον πιάσει, τον σφυγμό, τι ακριβώς τον κάνει;

 

Δεν μπορώ να απαντήσω, διότι συμβαίνει να έχω τελείως διαφορετική ιδέα για τον ρόλο του δικαστή σε μια χώρα όπου επικρατεί το κράτος δικαίου (αν μεταφράζω σωστά την έννοια του «rule of law»). Νομίζω, δηλαδή, ότι οι δικαστές ενισχύονται από την Πολιτεία με όλα τα προνόμια που έχουν, ακριβώς για να μη λαμβάνουν υπ’ όψιν το κλίμα της επικαιρότητας. Ωστόσο, αναγνωρίζω ότι το πρόβλημα είναι πραγματικό για τον συγκεκριμένο δικαστή –ο ίδιος τα είπε αυτά, άλλωστε, μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό– και θέλω να βοηθήσω! (Πάντα θέλω να βοηθώ, μη γελάτε, παρακαλώ...)

Να, λοιπόν, μια ιδέα: μήπως να στραφεί ευθέως το ΣτΕ προς τις δημοσκοπήσεις και να επιδιώξει συνεργασίες με ΜΜΕ, εταιρείες και οργανισμούς, πολιτικούς και κόμματα, που ζητούν τις έρευνες της κοινής γνώμης; Σοκάρει κάπως η πρόταση; Οχι πάντως όσο η δήλωση του προέδρου. Είναι δύσκολη στην εφαρμογή (τι είναι εύκολο σήμερα;), είναι όμως καλή ιδέα και ταιριάζει υπέροχα με το σχέδιο της κυβέρνησης για τον έλεγχο της ενημέρωσης.

Το άλλο εντυπωσιακό από τις δηλώσεις του προέδρου είναι ότι αντιλαμβάνεται ως ευθύνη του «να μη χειραγωγούνται οι δικαστές μου». Του; Μα δεν υποτίθεται ότι ο καθένας τους διαμορφώνει τη νομική θέση του ανεξαρτήτως; (Αλλωστε, ο ίδιος ο πρόεδρος υπερηφανεύεται ότι έχτισε τη σταδιοδρομία του ως μειοψηφία του ενός...) Με πολλή λύπη, μοιράζομαι μαζί σας μια φρικτή υποψία: ότι από χθες ο πρόεδρος του ΣτΕ, ως δικαστής, έχει αυτοκτονήσει...

Από την πλευρά της, τώρα, η κυρία Θάνου με μπέρδεψε κάπως. Καθώς άκουγα το δελτίο από το ραδιόφωνο, για λίγα δευτερόλεπτα νόμισα ότι οι παραγωγοί του δελτίου είχαν κάνει λάθος. Είχαν βάλει, έτσι μου φάνηκε, ένα τέιπ πενταετίας τουλάχιστον, από την εποχή που η κυρία Θάνου ήταν συνδικαλίστρια. Διότι μου φαινόταν παράδοξο, με τόσα θέματα να σοβούν στη Δικαιοσύνη, να ακούω για τα μισθολογικά των δικαστών και μάλιστα από μια πρόεδρο του Αρείου Πάγου, η οποία έχει διατελέσει και υπηρεσιακή πρωθυπουργός.

Μετά το χθεσινό, όποιος δεν ανησυχεί –για να μην πω, φοβάται– για την πορεία την οποία έχει πάρει η χώρα είτε είναι τερατωδώς ψύχραιμος είτε τερατωδώς ηλίθιος... Τι ακριβώς, δεν ξέρω. Πάντως τερατώδες...

Στον ίδιο κουβά

Πού είναι ο Καμμένος, ρωτούσαμε τόσο καιρό. Να τος ο Καμμένος και μάλιστα «πάρα πολύ ευτυχής», όπως δήλωσε μετά τη συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο στο Μαξίμου. Και γιατί να μην είναι, αφού εμφανίζεται ως επίδοξος σωτήρας της κυβέρνησης, με διπλό ρόλο μάλιστα. Κατ’ αρχάς, για τον συμβιβασμό στο Εκκλησιαστικό. Ηταν φανερό από τη σκηνοθεσία προχθές ότι ο σκοπός του καλλιτέχνη ήταν να προβληθεί ο Καμμένος, η δεξιά συνιστώσα της κυβέρνησης, ως ο σταθεροποιητικός παράγων στις σχέσεις της με την Εκκλησία.

Επειτα, είχαμε χθες τις νέες αποκαλύψεις Καμμένου για τον Καλογρίτσα. Σε δύο συναντήσεις που είχαν, όπως λέει, του ζήτησε, στην πρώτη από αυτές, να συνεργασθεί με την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και, στη δεύτερη, να μη συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσδιόρισε, πάντως, χρονικά το γεγονός της πρώτης συνάντησης περίπου πέντε μήνες προτού σχηματισθεί η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. (Οπότε, εκτός των άλλων χαρισμάτων του, ο Καλογρίτσας έχει και το λεγόμενο «κληρονομικό»...)

Ανεξαρτήτως των παρεμβάσεων Καμμένου, η σκοπιμότητα του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι εμφανής. Τόσο στον καβγά με την Εκκλησία όσο και στον άλλον για τη διαπλοκή, οι ΑΝΕΛ εμφανίζονται να αντισταθμίζουν τα λάθη της κυβέρνησης, ώστε οι ψήφοι να μείνουν τελικά στον ίδιο κουβά. Ωραία ιδέα, αλλά η απόδοσή της δεν είναι εγγυημένη. Υπάρχει πάντα ένα όριο, μετά το οποίο η κοροϊδία δεν περνάει στον κόσμο...

Κορίτσια ο Καλλιάνος!

Μια και ο τέως εκπρόσωπος του Λεβέντη εθεάθη για πρώτη (φαντάζομαι και τελευταία) φορά στα γραφεία της Ν.Δ., θυμήθηκα μια ωραία ιστορία σχετικώς. Ο Γ. Καλλιάνος ανήκει σε μια γενιά που γοητεύθηκε με την τηλεόραση και τη δημοσιότητα που φέρνει. Εξ ου η συμμετοχή σε talent show, η δουλειά στην τηλεόραση ως παρουσιαστής δελτίου καιρού, καθώς και το σύντομο πέρασμα από τη λαϊκή πίστα. Είναι δε και ομορφόπαιδο, οπότε καταλαβαίνετε – δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Προ καιρού, όταν ήταν εκπρόσωπος του Λεβέντη, είχε πάει σε τηλεοπτικό σταθμό για να συμμετάσχει σε πάνελ.

 Μπήκε, λοιπόν, στην αίθουσα του μακιγιάζ με τον αέρα του σταρ και άρχισε να μοιράζει χαιρετούρες σε άπαντες τους παρευρισκομένους. Πλησιάζει και ένα βουλευτή της Ν.Δ., ο οποίος περίμενε να τον βάψουν. Τώρα, αυτός τον είχε αναγνωρίσει αλλά παρίστανε ότι δεν ήξερε. Κάνουν τη χειραψία και προτού προλάβει να συστηθεί ο Καλλιάνος, ο βουλευτής τού λέει: «Εσείς θα με βάψετε;». Φαντάζομαι ότι το βράδυ θα πέρασε τρεις ώρες μπροστά στον καθρέπτη του για να συνέλθει... 

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

.Ορθόδοξος... κομμουνισμός!

H κυβέρνηση χθες υπέστη οδυνηρή ήττα από την… Δεξιά του Κυρίου. Λίγο φώναξε ο αρχιεπίσκοπος και οι ιεράρχες που ζήτησαν εμμέσως μέχρι και δημοψήφισμα και ο Τσίπρας μόνο που δεν έτρεξε να κρυφτεί από το φόβο του.

Έβαλε μπροστά τον Ελληναρά και πολύ χριστιανό Καμμένο, μάζεψε και τον αμάζευτο Νίκο Φίλη, πήγαν όλοι μαζί στο Μαξίμου και σήκωσαν τα χέρια ψηλά.

 Από εκεί που έλεγαν ότι τα προγράμματα του υπουργείου για τα Θρησκευτικά θα εφαρμοστούν ο κόσμος να χαλάσει, αποφάσισαν τελικά να εφαρμοστούν αλλά με… τα παλιά βιβλία. Όπερ σημαίνει ότι φίλησαν το χέρι του Ιερώνυμου, είπαν και καμιά δεκαριά «Πιστεύω» για τιμωρία και η ζωή συνεχίζεται. Άλλωστε και οι δύο πλευρές για τον… σταυρό πολεμάνε. Ο Ιερώνυμος για τον Σταυρό της Ορθοδοξίας, ο δε Τσίπρας για τον σταυρό της κάλπης. Γιατί που να τολμήσει να πάει σε εκλογές με όλη την Εκκλησία εναντίον του. Ούτε τη δική του ψήφο δεν θα έβρισκε…

 Ωστόσο, πέρα από την ακόμη μία ήττα της κυβέρνησης πρέπει να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες που κάποιους θα τους πονέσουν. Να ξεκαθαρίσουμε ότι πιστεύουμε ακράδαντα στην Ορθοδοξία και στο γεγονός ότι δεν μπορεί κανένας Φίλης και κανένας Τσίπρας να προσβάλλουν τον ελληνικό λαό που είναι Χριστιανοί. Ούτε να προβαίνουν σε αλλαγές στα Θρησκευτικά χωρίς να έχουν τη στοιχειώδη ευγένεια να κάνουν διάλογο με την επίσημη Εκκλησία.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1.Το κράτος, ανεξαρτήτως αν είναι η αριστερά στην κυβέρνηση ή η δεξιά, είναι αυτό που καθορίζει τα σχετιζόμενα με την εκπαίδευση των παιδιών. Το σχολείο δεν είναι άμβωνας. Είναι σχολείο που οφείλει να κάνει τους ανθρώπους καλούς, μορφωμένους, άξιους. Χριστιανούς; Ναι Χριστιανούς κι αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Όμως η Εκκλησία δεν έχει δουλειά να εμπλέκεται στα της πολιτείας, παρά μόνο να εκφράζει την άποψή της.

2.Το μάθημα των Θρησκευτικών χρήζει αλλαγών. Όχι βεβαίως τις ανοησίες του Φίλη να τραγουδάνε τα παιδάκια τον Μπαγάσα του Άσιμου ή τραγούδια της Ριάνα και να μαθαίνουν τα 100 ονόματα του Γεχβά. Αλλά να υπάρχουν και αναφορές σε άλλες θρησκείες χωρίς αυτό να γίνεται σε βάρος της ορθόδοξης θρησκείας η οποία ομολογείται από το 98% του ελληνικού λαού.

3.Αν ήθελε η κυβέρνηση να κάνει ριζικές τομές ας τολμούσε να πάει σε δημοψήφισμα. Αυτή δεν ήταν που μιλούσε για συμμετοχική δημοκρατία; Δεν τολμά να το κάνει διότι θα φάει τέτοια ξεγυριστή φάπα που δεν θα καταλάβει τι της ήρθε.

4.Αν από την αρχή ο Φίλης πήγαινε σε διάλογο με την Εκκλησία δε θα συνέβαιναν όλα αυτά. Όμως, ο υπουργός μπορεί να μην είναι άθεος και να είναι χριστιανός, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένας αριστερός ιδεοληπτικός που νομίζει ότι κάνει προοδευτική, αριστερή πολιτική. Η τύφλωση που έχει τον έκανε να μιλήσει άσχημα για το προσωπικό της Εκκλησίας. Ναι υπήρχαν χουντικοί ιερείς. Ναι κάποιοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς. Δεν έχει όμως κανείς το δικαίωμα να προσβάλει το σύνολο των παπάδων. 

Ο Φίλης ήξερε ότι θα προκαλέσει, όμως, το έκανε γιατί μάλλον ήθελε να κερδίσει λίγα λεπτά… αριστερής δημοσιότητας και να κάνει ηρωϊκή έξοδο στον επικείμενο ανασχηματισμό.

5.Ο Ιερώνυμος έχει κάνει ένα μεγάλο καλό κι ένα μεγάλο λάθος. Το καλό είναι ότι ήταν και είναι ένα πράος παπάς που έχει κάνει μεγάλο φιλανθρωπικό έργο χωρίς να το διαφημίζει. Το κακό είναι ότι πιστεύει πως αν κάνει παρεμβάσεις θα χαρακτηριστεί… Χριστόδουλος. Όμως, ο καλός ποιμενάρχης οφείλει να παρεμβαίνει όταν όλα δεν πάνε καλά. 

Όταν προσβάλλεται το χριστεπώνυμο πλήθος από κάτι απίθανους ιδεοληπτικούς τύπους. Έπρεπε λοιπόν να έχει μιλήσει νωρίτερα. Εντάξει, καλό το «τα του καίσαρος τω καίσαρι…» αλλά κάποια στιγμή πρέπει να υπάρχουν όρια στην ξεφτίλα ορισμένων πολιτικών.

6.Επίσης, η πολιτεία πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στις σχέσεις της με την Εκκλησία. Δεν έγινε απολύτως τίποτε και δεν πειράχτηκε κανείς ούτε με τον πολιτικό γάμο, ούτε με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. 

Ήταν αποφάσεις που αφορούσαν το κράτος και καλώς τις πήρε. Όμως, υπάρχουν και όρια. Τη μια η σφαγή της Σμύρνης είναι συνωστισμός, την άλλη αφαιρείς από το βιβλίο της Ιστορίας τον Μέγα Αλέξανδρο ή υπάρχουν βιβλία που προσβάλλουν την ιστορική μνήμη και παράδοση. Και από την άλλη το μόνο που ενδιαφέρει τον Φίλη είναι να ξαναγραφτεί η ιστορία του Εμφυλίου. 

Λέμε λοιπόν ότι ας κάνει τη δουλειά του καλά το κράτος αλλά οφείλει να προσέχει τους εθνομηδενιστές, τους άθεους και τους ευρωλιγούρηδες, ψευτοκουλτουριάρηδες που θέλουν να εκθεμελιώσουν τα πάντα.

Ηθικόν δίδαγμα. Κανείς δεν τα έβαλε με την Εκκλησία και κέρδισε. Αλλά και πρέπει και οι δύο πλευρές να είναι προσεκτικές για να συνυπάρξουν χωρίς εντάσεις. Ελλάδα και Ορθοδοξία είναι αλληλένδετα πράγματα και αυτό κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά. Ειδικά τώρα που έχει γεμίσει η χώρα αλλόθρησκους.