.Δεν μπορούμε να μισούμε την Ελλάδα μας!

Είμαστε εξοργισμένοι. Μέσα σε 20 μήνες μας έχουν κάνει να μισούμε τη χώρα που γεννηθήκαμε και αγαπάμε. Δεν υπάρχει από κάπου να πιαστεί ένας Έλληνας που δεν προσκυνάει το... καθεστώς και τις κλαδικές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θέλει να είναι ήσυχος, ασφαλής και να ζει σε μια χώρα που θα τηρούνται οι νόμοι και θα υπάρχει μια σχετική ευταξία.

Όχι, η τέλεια Πολιτεία του Πλάτωνα δεν υπάρχει και δεν θέλουμε μια τέτοια. Όμως, αυτή η Ελλάδα που ζούμε απέχει πλέον έτη φωτός από μια κανονική χώρα, τίποτε περισσότερο.

Ξυλοκοπούν το διοικητή της Τροχαίας στο κέντρο της Αθήνας ομάδες μπαχαλάκηδων και αντί να… πέσουν τα τσιμέντα εμείς από το πρωί ασχολούμαστε με τις τηλεοπτικές άδειες.

Έμειναν 37 χιλιάδες Ελληνόπουλα εκτός παιδικών σταθμών λόγω έλλειψης κονδυλίων και την ίδια μέρα ανακοινώνεται ότι θα ενσωματωθούν 22 χιλιάδες προσφυγόπουλα στα ελληνικά σχολεία γιατί εκεί προφανώς βρέθηκαν λεφτά. Συγγνώμη, μην παρεξηγηθούμε και μας πουν οι αριστεροί… ρατσιστές.

Ο Ρουβίκωνας κάνει ό,τι γουστάρει, σπάει, καίει, επιτίθεται, μπουκάρει στα διόδια, τους ξέρουν αλλά δεν κάνουν τίποτε για να τους διαλύσουν. Έλεος μ’ αυτό το μπουλούκι.

Στην υπόθεση των καναλιών αν μας βλέπουν οι ξένοι τι κάνουμε θα μας χαρακτηρίσουν κατευθείαν… Ζιμπάμπουε. Αν δουν τα στρατιωτικά ράντζα, τις χημικές τουαλέτες και την όλη διαδικασία, πάει θα μας περάσουν για Ζουλού. Τέτοια κατάντια.

Η κυβέρνηση της χώρας είναι τόσο απροκάλυπτα ανίκανη και ταυτόχρονα προκλητική κι επικίνδυνη και ο κόσμος είναι ακόμη τόσο αποχαυνωμένος που νομίζουμε ότι δεν ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα αλλά στον Τρίτο Κόσμο.

Ο Φίλης ετοιμάζεται να γράψει την ιστορία της Ελλάδας με… το αριστερό, ενώ ξαναβγήκαν διάφοροι φωστήρες που θέλουν να κάνουν… μεταρρύθμιση της παιδείας. Δεν κοιτάνε να μεταρρυθμίσουν τον εαυτό τους κι ας αφήσουν τη χώρα.

Η οικονομία πάει κατά διαόλου, τα παιδιά μας φεύγουν στο εξωτερικό και μένει… ο κατιμάς κι εμείς δεν κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε την πορεία στην καταστροφή.

Είμαστε εξοργισμένοι που όλα τα θεωρούμε φυσιολογικά, ακόμη και τα Μνημόνια πλέον. Όμως, δεν είναι έτσι. Τίποτε δεν είναι φυσιολογικό. Είναι η… ανωμαλία της Αριστεράς που πλασάρεται ως το κανονικό. Δεν είναι κανονικοί άνθρωποι και πολιτικοί ο Τσίπρας, ο Παππάς, ο Φίλης, ο Σπίρτζης, ο Τσακαλώτος και όλα τα υπόλοιπα «παιδιά» του μπάρμπα Αλέκου.

Κανονικοί είμαστε εμείς, παραπλανημένοι, κοιμισμένοι, αλλά σιγά – σιγά βγαίνουμε από το καβούκι μας. Ξυπνάμε, οργιζόμαστε με όσα συμβαίνουν και σύντομα θα μας δοθεί η ευκαιρία να στείλουμε στα πιο μαύρα κατάστιχα της ιστορίας όλους αυτούς που κατάστρεψαν την ζωή μας τόσους μήνες. Θα τους τσακίσουμε γιατί δεν μπορούμε να μισούμε την Ελλάδα μας. Θα μισούμε μόνον αυτούς.

.Οι «Πάμπλο Εσκομπάρ» είναι εδώ και είναι... Έλληνες

Κάθε μέρα στο Star, που... κλείνει σύμφωνα με τη Γεροβασίλη, έχει μια εκπληκτική σειρά ονόματι Πάμπλο Εσκομπάρ. Με δολοπλοκίες, πολιτικές ίντριγκες, πολλές δολοφονίες, ναρκωτικά και γενικώς μια κατάσταση... πολύ λατινοαμερικάνικη, ό,τι σημαίνει αυτό.

Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Κολομβία της Ευρώπης, παίζονται άλλα παιχνίδια, γίνονται άλλα κόλπα. Μπορεί προς το παρόν να μην έχει δολοφονίες... αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Τα υπόλοιπα τα έχει. Πολιτικό παρασκήνιο, διαφθορά, απειλές, ναρκωτικά, αλαζονεία και ό,τι άλλο φαντάζεστε και ο νοών νοείτω.

Πίσω από τις πολιτικές κουρτίνες παίζεται πολύ μεγάλο παιχνίδι. Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται και κλείνει συμφωνίες με επιχειρηματίες, διαπλεκόμενους, νταβατζήδες ή όπως αλλιώς τους λέει μπροστά στις κάμερες όταν το παίζει αριστερά. Παράλληλα, και οι επιχειρηματίες διαπραγματεύονται μεταξύ τους, ειδικά μετά το διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Ποιος θα πάει με ποιον, ποιος θα γλιτώσει τα θαλασσοδάνεια που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός, τις θα γίνει με τις μπίζνες που μοιράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γενικώς ένα πολιτικο-επιχειρηματικό αλισβερίσι που θα ζήλευαν πολλοί στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που πρωτοστάτησαν σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Και το πλήρωσαν ακριβά.

Μη σας ξεγελούν τα αθώα πρόσωπα του πρωθυπουργού και των υπουργών. Λέαινες με μορφή προβάτου είναι και κάποια στιγμή η ιστορία θα γράψει τι παίζεται τις τελευταίες ημέρες. Είναι χαρακτηριστικό του τρόπου που η κυβέρνηση παίζει έξυπνα αυτή την ιστορία το εξής: Ανακοινώθηκε ότι θα περάσουν σήμερα την πόρτα του Μαξίμου οι νέοι καναλάρχες και θα τους δεχθεί ο Παππάς. Κρυφά ίσως και ο πρωθυπουργός για να τους ευχαριστήσει για τη μεγαλοθυμία τους και τα γεμάτα πορτοφόλια τους.

Όμως, αίφνης η κυβέρνηση άλλαξε το πρόγραμμα, ανακοίνωσε ότι οι νέοι καναλάρχες δεν θα πάνε στο Μαξίμου αλλά στη ΓΓΕΕ, στον τόπο του εγκλήματος δηλαδή.

Η κίνηση προφανής: Για σκεφτείτε τι θα έλεγαν οι Έλληνες βλέποντας τα πλάνα από την Ηρώδου Αττικού να περνούν την πόρτα του Μαξίμου ο Μαρινάκης, με τα τόσα δικαστικά βάρη, ο Καλογρίτσας, που κανείς δεν γνωρίζει πώς έγινε μεγάλος και τρανός, ο Αλαφούζος με τη δεσμευμένη περιουσία και ο Κυριακού;

Για σκεφτείτε τι θα έλεγαν οι πολίτες να βλέπουν τους κορυφαίους υπουργούς να χαριεντίζονται με την παλιά και τη νέα διαπλοκή. Το κατάλαβαν νωρίς και το διόρθωσαν γιατί τελικά είναι... γάτες στην επικοινωνία.

Όπως είναι γάτες και στον εκβιασμό. Αυτό που κατάφερε η κυβέρνηση τις προηγούμενες ημέρες ήταν να εξευτελίσει τους επιχειρηματίες οι οποίοι αντί να μην πάρουν μέρος και να στείλουν τον Παππά στο... διάολο, έπαιξαν το παιχνίδι του αυτοεξευτελισμού. Η κυβέρνηση τους έσυρε στο τριήμερο reality show, του εξευτέλισε και βγαίνει τώρα να πει στον κόσμο ότι τους πήρε και τα φράγκα και μάλιστα χοντρά.

Αυτοί οι επιχειρηματίες που θέλουν να ελέγχουν τα πάντα εξευτελίστηκαν και πλήρωσαν και λύτρα γι' αυτό. Γιατί το έκαναν; Ο λόγος απλός. Όλοι τους έχουν σκελετούς στη ντουλάπα και η κυβέρνηση το ξέρει καλά. Δικαστικές εμπλοκές, ανοικτές υποθέσεις, θαμμένα σκάνδαλα, θαλασσοδάνεια, αλλά κι ένα μειονέκτημα. Εκβιάζονται ανά πάσα στιγμή με το άνοιγμα της αγοράς. «Δεν θα παίξετε το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ; Θα βγάλει άλλες τρεις άδειες και τζάμπα πληρώσατε τόσα εκατομμύρια», είναι το σχέδιο της κυβέρνησης.

Όλα αυτά συνθέτουν ένα πολύ γκρίζο έως μαύρο πολιτικό τοπίο. Οι «Πάμπλο Εσκομπάρ» είναι εδώ και είναι... Έλληνες. Έχουν πλέον και άδεια για κανάλι, και πολιτική στήριξη από την κυβέρνηση. Όλοι τους. Μέχρι και ο Σαββίδης που έγινε «λαγός» για να ανέβει το τίμημα και που σίγουρα σχετίζεται με το γεγονός ότι ο φάκελος που κατέθεσε ήταν γεμάτος με ονόματα από τους ΑΝΕΛ. Αλήθεια... Πρέπει να σημάνει Silver Alert. Χάθηκε ώριμος κύριος, ολίγον τροφαντός, με... περίεργες ιδέες και απόψεις για τον εαυτό του. Βασικό χαρακτηριστικό του ότι είναι κουμπάρος του Καλογρίτσα. Κινδυνεύει... η ζωή του από τις πολλές κωλοτούμπες.

Στο γήπεδο του Ολυμπιακού που παραπαίει, οι φίλαθλοι φωνάζουν «Εεε, οοο, αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό», και απευθύνονται στην προεδράρα που έδωσε όλα τα φράγκα για την άδεια και πήρε «παλτά» για την ομάδα.

Σε λίγο θα αρχίσουμε να φωνάζουμε κι εμείς ότι αλλιώς ονειρευτήκαμε την Ελλάδα. Σίγουρα, πάντως, όχι Κολομβία της Ευρώπης.

.Ο Ρομπέν... έμεινε άφραγκος

Πώς τα φέρνει η ζωή. Πριν δύο 24ωρα ο Παππάς και οι παπατζήδες που μας κυβερνούν πανηγύριζαν για τα 246 εκατ. ευρώ που πήραν από τους... πλουτοκράτες και θα τα μοίραζαν στους φτωχούς. Όπως μάλιστα είχε στην πρώτη σελίδα της το Χωνί, ο Αλέξης και ο Νίκος σαν άλλοι Ρομπέν μοίραζαν το ζεστό χρήμα.

Πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση πανηγύριζε διότι θα έφερνε τη διαφάνεια στο τηλεοπτικό τοπίο. Θα έδιωχνε τους νταβατζήδες και θα έβαζε κανόνες στα κανάλια. Τι καλύτερο «σανό» να πουλήσει στον κόσμο από αυτό; Η μάχη κατά της διαπλοκής, κατά του αόρατου εχθρού πάντα έχει πέραση.

Και ξαφνικά, όλα σκοτείνιασαν. Ο Μαρινάκης κινδυνεύει να πάει φυλακή. Ο Σαββίδης είναι με το εξώδικο του Alpha γιατί ομολόγησε ότι ήταν ο «λαγός» της κυβέρνησης. Ο Καλογρίτσας τρέχει από εδώ κι από εκεί και παρακαλάει να βρει κανένα ευρώ για να πληρώσει τα «λύτρα», το ίδιο κάνει και ο Αλαφούζος που έχει και την περιουσία του δεσμευμένη.

Αλλά το χειρότερο; Τι θα πει στη ΔΕΘ ο Αλέξης; Για τα λεφτά που δεν πήρε ποτέ και που μπορεί να μην πάρει ποτέ; Ή για τα 80 εκατ. που υποτίθεται ότι θα πάρουν ως πρώτη δόση; Ανησυχούν στο Μαξίμου που θα τα πρωτομοιράσουν;

Τα πράγματα δυσκολεύουν. Το μπούμερανγκ που λέγαμε ότι θα γίνουν οι τηλεοπτικές άδειες ήρθε νωρίτερα απ' ότι περιμέναμε όλοι. Τα σύννεφα στο βασίλειο του Παππά και της παρέας του αυξήθηκαν. Οι καναλάρχες από εκβιαζόμενοι έχουν βρεθεί να εκβιάζουν. Στη συνάντηση που είχαν χθες απαίτησαν από τον υπουργό – καναλάρχη να δώσουν τη δόση μετά την απόφαση του ΣτΕ ενώ ζήτησαν να μη δοθούν και θεματικές άδειες, να μείνουν δηλαδή τέσσερα κανάλια προκειμένου η πίτα να μοιραστεί μεταξύ τους. Είναι αυτά που λέγαμε όλες αυτές τις ημέρες. Ότι το κόλπο που έστησε η κυβέρνηση με τη δημοπρασία δεν θα τη βγει σε καλό. Κι αν τώρα υπόδικοι και άλλοι καναλάρχες που «δεν πληρώνουμε τα λύτρα» τι θα κάνουν οι φωστήρες της κυβέρνησης; Θα κατεβάσουν τον διακόπτη της Digea για όλους; Μαύρο σε όλες τις επιχειρήσεις;

Είναι αστείο, όμως, θα γίνει όπως το είχαμε περιγράψει. Η υπόθεση θα μετατραπεί σε ταφόπλακα της κυβέρνησης. Μια με τους φυλακόβιους που έχουν στην πλάτη τους 4 κακουργήματα, μια με εκείνους που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα λεφτά που έχουν και μια με τους αχυράνθρωπους είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει ραγδαία μεταστροφή του κλίματος κατά της κυβέρνησης.

Άλλωστε, απ' ότι μαθαίνουμε, όλα τα μέσα ενημέρωσης έχουν στραφεί κατά του Μαξίμου. Ακόμη και ο... Λαζόπουλος είναι έτοιμος να κάνει αντιπολίτευση, κατ' εντολήν του αφεντικού ενώ και ο Βαρδινογιάννης έχει ετοιμαστεί για πόλεμο.

Σε πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ τι θα κάνει; Θα αναγκαστεί να υψώσει τη φωνή της, να κάνει πραγματική αντιπολίτευση και να τους τσακίζει όπου τους βρει.

Γι' αυτό μην απορήσετε αν δούμε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις μέχρι τα Χριστούγεννα. Και η κυβέρνηση να πάει σε εκλογές με το αφήγημα ότι «δεν την άφησε η διαπλοκή να κυβερνήσει». Αλλά το παραμύθι δεν έχει πλέον ακροατές.

.Αγναντεύοντας... την Μπανανία

«Αν είμαι ζωντανός σήμερα απέναντί σας σε αυτό το γραφείο, οφείλεται σε αυτό το δημοψήφισμα! Το ότι η Ελλάδα δεν είναι πλέον το μαύρο πρόβατο οφείλεται στο ότι ακούστηκε η δύναμη της ψυχής ενός λαού και στο ότι κατάφερα με καθαρό μυαλό να πάρω τις επόμενες ημέρες, τις αποφάσεις που έπρεπε».

Αυτή ήταν η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα σε ερώτηση της Le Monde για το αν το μετάνοιωσε που έκανε το δημοψήφισμα.

Θα συμφωνήσουμε απόλυτα με το πρώτο μέρος της απάντησής του, για το δεύτερο αμφιβάλλουμε γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να είναι μαύρο πρόβατο και ίσως να είναι και περίγελος της Ευρώπης μετά από όσα έχει κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, έχει απόλυτο δίκιο να λέει ότι είναι ζωντανός λόγω του δημοψηφίσματος διότι απευθύνεται στους ψηφοφόρους τους και σε όσους ξεγέλασε και ψήφισαν «όχι». Τι να πεις για έναν άνθρωπο που αποδεδειγμένα έκανε το «όχι»... «ναι» κι έγραψε την εντολή του λαού στα παλιά του τα παπούτσια, όμως, συνεχίζει να τους κοροϊδεύει;

Πράγματι είναι ζωντανός επειδή το δημοψήφισμα ενίσχυσε τις δυνάμεις του λαϊκισμού που κυβερνούν τη χώρα με άξιο ηγέτη τους τον Αλέξη Τσίπρα. Κάποιοι ακόμη και σήμερα πιστεύουν ότι το δημοψήφισμα ήταν η σημαντικότερη στιγμής της ελληνικής δημοκρατίας στη Μεταπολίτευση. Είναι εκείνοι που ακόμη δεν έχουν αντιληφθεί το παιχνίδι που τους έπαιξε ο Τσίπρας για να κρατηθεί στο... ζωή όπως και ο ίδιος παραδέχεται.

Αν επικρατούσε το «ναι» η κυβέρνηση πιθανότατα θα παραιτούνταν και ο Τσίπρας θα αποτελούσε παρελθόν. Με την επικράτηση του «όχι», που μετάλλαξε ο πρωθυπουργός ουσιαστικά του δόθηκε παράταση πολιτικής ζωής. Με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου απλά ο λαός του «ξέπλυνε» τις αμαρτίες, τις κοροϊδίες, τα ψέματα. Κι ένα χρόνο μετά βλέπουμε που οδήγησε και το δημοψήφισμα και η νίκη του Τσίπρα.

Αυτός έμεινε ζωντανός αλλά η χώρα είναι «νεκροζώντανη».

Δύο είναι τα γεγονότα των τελευταίων ετών που σημαδεύουν αρνητικά τη χώρα και την έφεραν πολλά χρόνια πίσω. Το πρώτο είναι η πυρπόληση της χώρας το 2008, όταν ακόμη δεν είχαμε κρίση. Τότε η Ελλάδα σφράγισε την ένταξή της στις χώρες του τρίτου κόσμου κι έβαλε στο παιχνίδι την αριστερά του μπάχαλου, της καταστροφής.

Το δεύτερο ήταν το δημοψήφισμα του 2015. Εκεί επισφραγίστηκε η επικράτηση του άκρατου λαϊκισμού και η επιστροφή της χώρας πολλές δεκαετίες πίσω. Και τα δύο είναι επιτεύγματα ΣΥΡΙΖΑ, κύριος υπεύθυνος είναι ο Τσίπρας, αλλά συνένοχος ο ελληνικός λαός.

.Mια τρύπα στο νερό...

Απίστευτα πράγματα και πολύ βρόμικο παρασκήνιο, συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τις αλλαγές στο τηλεοπτικό τοπίο. Πρόκειται για μια κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και που δεν τιμά την Ελλάδα και την όποια ποιότητα δημοκρατίας έχει.

Μετά τον διαγωνισμό – παρωδία, αλλά και πριν, συμβαίνουν μοναδικά γεγονότα, ίντριγκες, πόλεμος και χτυπήματα κάτω από το τραπέζι κι ένας εκπληκτικός βυζαντινισμός που θα ζήλευαν πολλοί.

Αν η κυβέρνηση ήθελε να καθαρίσει την αγορά από τους νταβατζήδες… έκανε μια τρύπα στο νερό. Ή μάλλον έφερε ακόμη χειρότερες καταστάσεις με αποτέλεσμα σε λίγο καιρό να λέμε ότι οι παλιοί διαπλεκόμενοι και βαρόνοι είναι πολύ καλύτεροι από τους νέους.

Αίφνης μαθαίνουμε ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης πήγε με τους… φουσκωτούς του στον ΔΟΛ και συναντήθηκε με τον Ψυχάρη. Έναν όμιλο που παραπαίει με τις πληροφορίες να λένε ότι ο ιδιοκτήτης του είναι έτοιμος να φύγει από την Ελλάδα και να εγκατασταθεί μόνιμα στο Λονδίνο.

Τι να έκανε ο Μαρινάκης στη Μιχαλακοπούλου; Πληροφορίες λένε ότι έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να βάλει λεφτά και να αγοράσει πακέτο ΔΟΛ και Mega. Ειδικά τώρα που με λίγα λεφτά αποκτάς τον έλεγχο, δεν θα απέκλειε κανείς τέτοιες κινήσεις, αν και για το δεύτερο πρέπει να συμφωνήσουν και Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια τέτοια «συμμαχία» που την επιδιώκει σφόδρα και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, καθώς θα ήθελε μια ισχυρή φωνή στα media τώρα που βρίσκεται αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις.

Το δεύτερο σημαντικό συμβάν είναι ο ανοικτός πλέον πόλεμος Κοντομηνά – Σαββίδη και οι μηνύσεις του πρώτου. Αλλά και τα ραντεβού του Κοντομηνά με τον υιό Καλογρίτσα χωρίς να τα έχουν βρει προς το παρόν για τις τηλεοπτικές άδειες και το κανάλι. Η φράση «έχω μια άδεια, βάζεις ένα κανάλι» κυριαρχεί και πιέζει για να γίνουν οι απαραίτητες κολεγιές από αυτούς που έχουν άδειες και από εκείνους που προσφέρουν στημένα κανάλια.

Οι πληροφορίες του Antinews αναφέρουν ότι κορυφαίος εκδότης πέρασε την πόρτα του Μαξίμου χθες για άγνωστο λόγο. Να πήγε για να κλείσει συμφωνία; Να πήγε για να δείξει ότι είναι του συστήματος; Ή μήπως τρώει πολύ δούλεμα και στο τέλος θα του ρίξουν και καμιά φάπα γιατί δεν έχουν μπέσα οι Συριζαίοι;

Να θυμίσουμεότι λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ο διαγωνισμός, δύο εκδότες που συμμετείχαν και είναι άσπονδοι εχθροί, βρέθηκαν σε δικηγορικό γραφείο του Κολωνακίου για να συζητήσουν αλλά δεν τα βρήκαν σε μια συμφωνία που ήθελαν να κλείσει.

Εκτός των εκδοτών και καναλαρχών που κάνουν συναντήσεις στα κρυφά, επαφές έχουν και γνωστά ονόματα της δημοσιογραφίας. Ο ένας έκλεισε σε κανάλι που θα συσταθεί, ο άλλος απέρριψε την πρόταση με πολλά… μηδενικά και ο τρίτος μόνο που δεν τους διαολόστειλε.

Γενικώς επικρατεί μπάχαλο με το τηλεοπτικό τοπίο, είναι άγνωστο αν θα δοθεί η προκαταβολή και πότε, ενώ ο Παππάς έκανε τούμπα και θα ζητήσει πόθεν έσχες για το σύνολο του τιμήματος.

Και την ίδια ώρα, εκεί που ανησυχούσαμε εμφανίστηκε ο Καμμένος να μας πει ότι ο Καλογρίτσας πρέπει να αποφασίσει αν θα είναι εργολάβος ή καναλάρχης κι ότι αυτός δεν προτίθεται να παραιτηθεί. Το δεύτερο το ξέραμε αλλά το πρώτο γιατί να το κάνει; Θα κάνουν νόμο για τον βασικό μέτοχο; Μήπως είναι αργά για δάκρυα και μάλιστα υποκριτικά κυρ Πάνο;

Δεν ξέρουμε αν σε όλα αυτά κυκλοφορεί μαύρο χρήμα. Αν κάποιοι παίρνουν λεφτά κάτω από το τραπέζι και είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι πρέπει να αναζητηθεί ειδικός… βοθρολόγος για να ανοίξει και να καθαρίσει το βρόμικο κόλπο.

.Οι άβολες αλήθειες

Υπάρχει μία δυσκολία στην Ελλάδα να γίνει αποδεκτή η εξίσωση, η παραλληλία ή έστω η αντιστοιχία των εγκλημάτων ναζισμού και σταλινισμού. Χθες, ήταν η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων τόσο του Ναζισμού όσο και του Σταλινισμού, μία ημέρα που καθιερώθηκε το 2009 και που, κυρίως, στις πρώην κομμουνιστικές χώρες έχει μεγάλη αποδοχή. Ας μιλήσει κανείς σε έναν Βούλγαρο, Ρουμάνο ή Πολωνό για τον σταλινισμό και ας περιμένει την απάντηση που θα δεχθεί... Οσο τυπικές και αν είναι οι Ημέρες Μνήμης, άλλο τόσο είναι και συμβολικές, με την έννοια ότι καλλιεργούν ένα κοινό κτήμα και εν προκειμένω κρατούν ψηλά στην ατζέντα τον κίνδυνο του ολοκληρωτισμού.

Ανέκαθεν ήταν προβληματική η σύμπλευση της ελληνικής κοινής γνώμης με τη δυτικοευρωπαϊκή σε θέματα καταδίκης της κομμουνιστικής βίας. Ο αντικομμουνισμός είναι διαφορετικός από τον ρεαλισμό. Ο πρώτος είναι αντίδραση του θυμικού, ο δεύτερος είναι γνώση και είναι λόγος. Ας σκεφτεί κανείς πόσο διαφορετική ήταν η πρόσληψη της πολωνικής κρίσης το 1981-83 από τα δυτικοευρωπαϊκά και από τα ελληνικά ΜΜΕ. Κυρίως, όμως, από την κοινή γνώμη, που είχε διαμορφωθεί από το περιεχόμενο των ειδήσεων εκείνη τη μακρινή εποχή και την τεχνολογικά πρωτόγονη με τα σημερινά μέτρα.

Η Πολωνία ήταν σε στρατιωτικό νόμο, οι Ευρωπαίοι πολίτες διοργάνωναν αγρυπνίες με κεριά σε πλατείες μεγάλων πόλεων υπέρ των Πολωνών που δοκιμάζονταν, αλλά η Ελλάδα ήταν συντονισμένη σε άλλη συχνότητα. Παρακολουθούσε, μεν, αλλά με τη συνήθη καχυποψία. Υπήρχε, όπως υπάρχει και τώρα, ένα μάγκωμα.

Είναι ίσως ενδεικτικό της ελληνικής κουλτούρας. Και ίσως είναι μία αφορμή να σκεφτεί κανείς και πάλι το στερεότυπο για την κυριαρχία των ιδεών της ηττημένης στρατιωτικά Αριστεράς. Αλλά, όταν μιλάει κανείς για τα εγκλήματα του σταλινισμού, τα οποία ούτε εικασίες είναι ούτε ανοικτά σε ερμηνείες, γιατί πρέπει να ενοχλείται η Αριστερά, ακόμη και το ΚΚΕ; Γιατί εμφανίζονται θιγμένοι ή γιατί αλλάζουν τη συζήτηση; Οταν στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη αυτό το «μάγκωμα», ή όταν πρέπει ένα δημόσιο πρόσωπο να οπλιστεί με θάρρος για να μιλήσει για ιστορικά ζητήματα του παρελθόντος, τότε είναι αντιληπτό ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση που πρέπει, ως κοινωνία, να διανύσουμε.

Είναι εντυπωσιακά μεγάλο το ποσοστό των Ελλήνων ψηφοφόρων που ψηφίζουν κόμματα που πρεσβεύουν ολοκληρωτικές ιδεολογίες, ή κόμματα με ολοκληρωτικές ή αντικοινοβουλευτικές καταβολές. Κατά κανόνα, είναι ένα φαινόμενο μαζικού ψυχισμού. Στην Ελλάδα, ενοχλεί ιδιαίτερα να λέγονται οι αλήθειες που δεν βολεύουν. Σε αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμη αυτή η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης.

 ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

.Ποιος θα εκφράσει πολιτικά αυτή την Ελλάδα;

Εχοντας κατά νουν τη σημερινή στήλη, ξεκίνησα από το πρωί να φτιάχνω στο μυαλό μου μίαν εξόχως διεξοδική και διεισδυτική ανάλυση της πολιτικής κατάστασης (ταρατατζούμ!), η οποία κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: Ολα είναι εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του· ο μόνος παράγων που λειτουργεί υπέρ τους είναι η βλακεία του ελληνικού λαού. Εχω ακλόνητη εμπιστοσύνη στην τελευταία, οπότε περιττεύει να σας κουράζω με την «εξόχως διεξοδική και διεισδυτική» ανάλυσή μου. Την πετάω στο καλάθι και πάμε σε ελαφρότερα...

Ο αθλητισμός, τα σπορ όπως λέμε, για μένα έχασε κάθε ενδιαφέρον αφότου καταργήθηκαν οι μονομαχίες κατά τα πρότυπα της αυτοκρατορικής ρωμαϊκής παράδοσης. Κάποιες φορές, μάλιστα, διερωτώμαι μήπως το σημείο αυτό, η καμπή της εξέλιξης μετά την οποία τα σπορ χάνουν το ενδιαφέρον τους, βρίσκεται στην κατάργηση της δουλείας – αλλά ας μην προχωρώ σε περιττές προκλήσεις με σκέψεις για το βάρος των οποίων δεν είμαι ακόμη ώριμος. Εκεί που θέλω να φθάσω με όλα αυτά είναι ότι οι Ολυμπιακοί δεν με ενδιαφέρουν και ποτέ δεν τους παρακολουθώ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τα σημαντικά όταν συμβαίνουν στους Ολυμπιακούς· και το αξιοσημείωτο στους τελευταίους ήταν ο αριθμός, κυρίως δε η ποιότητα των μεταλλίων, που κέρδισε η ελληνική ομάδα.

Αναφερόμενος στην ποιότητα, εννοώ τη βασική διάκριση από ανάλογες επιτυχίες του παρελθόντος, δηλαδή τις συνθήκες υπό τις οποίες τέθηκαν οι βάσεις γι’ αυτά τα μετάλλια. Οι Ελληνες ολυμπιονίκες του Ρίο δεν είχαν από πίσω τους το σύστημα που είχε στηθεί επί ΠΑΣΟΚ. (Από μία λογοτεχνίζουσα μορφή του κινήματος με τάση στον επικό λυρισμό, αλλά ας αφήσουμε τη σκόνη του παρελθόντος στην ησυχία της...) Εκείνο το σύστημα είχε δύο βασικούς πυλώνες.

 Πρώτον, κάτι πονηρόφατσες προπονητές, γνώστες των νεοτέρων επιτευγμάτων της φαρμακολογίας και, δεύτερον, μία ποικιλία γενναίων κινήτρων για τους ολυμπιονίκες. Ηταν ένα ανατολικοευρωπαϊκό σύστημα, όπως θα το λέγαμε με ορολογία Ψυχρού Πολέμου, σε εγχώρια εκδοχή ΠΑΣΟΚ. (Δεν θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο παρά μόνο ΠΑΣΟΚ, διότι μόνον ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάλαβε καλύτερα από κάθε άλλον πόσο βασικό στην εθνική συνείδηση των Ελλήνων είναι το κόμπλεξ των αδικημένων της Ιστορίας. Γι’ αυτό, άλλωστε, και σφράγισε την εποχή του.)

Οι ολυμπιονίκες του Ρίο προέρχονται από μια Ελλάδα που έχει βαρεθεί τον εαυτό της μετά από έξι χρόνια ανακύκλωσης αποτυχημένων πολιτικών εξόδου από την κρίση. Προέρχονται από μια χώρα η οποία σαπίζει. (Αν βρίσκετε υπερβολικά δραματικό το ρήμα, θυμηθείτε τι είδους άνθρωποι αποτελούν σήμερα την πλειοψηφία στη Βουλή – ανθρωπολογικά, εννοώ, την πλειοψηφία. Θυμηθείτε επίσης ποιος είναι πρωθυπουργός της Ελλάδος και με ποια προσόντα πήρε τη θέση...)

 Οι εφετινοί ολυμπιονίκες προέρχονται από μια Ελλάδα από την οποία ό,τι καλύτερο υπάρχει σε ανθρώπινο δυναμικό φεύγει για να γλιτώσει. Οι πιο νέοι, πιο μορφωμένοι και πιο τολμηροί, όσοι δηλαδή έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα από τους άλλους να διαμορφώσουν το μέλλον το δικό τους και των γύρω τους, φεύγουν έξω.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ό,τι πέτυχαν οι ολυμπιονίκες του Ρίο το έκαναν με τον εαυτό τους και για τον εαυτό τους. Οι διακρίσεις που κατέκτησαν είναι ένας θρίαμβος της ατομικής προσπάθειας. Είναι ό,τι αντίθετο προς τις αξίες αυτής της κυβέρνησης, όπως καθρεφτίζονται στο κατατονικό και σκοτεινό βλέμμα του καταθλιπτικού υπουργού που θεωρεί την αριστεία ρετσινιά.

Φυσικά, οι δουλοπρεπείς πολιτικοί –λιγούρια της δημοσιότητας– όρμησαν εκ των υστέρων και έπιασαν το γλείψιμο μετά μανίας. Σαν τα παιδάκια στις αρχές της δεκαετίας του 1950, που έτρεχαν πανηγυρίζοντας πίσω από τις κούρσες, όταν κατά τύχη περνούσε καμιά από αυτές από δρόμο της γειτονιάς τους. (Λέγονται «κούρσες», διότι τότε υπήρχαν μόνο τα επιβλητικά και τεραστίου μεγέθους αμερικάνικα τετράτροχα οχήματα. Δεν είχαν βγει ακόμη τα «αυτοκίνητα»…)

 Σε όλο αυτό, δεν έλειψαν και κάποιες στιγμές σπάνιας (ελληνικής) ομορφιάς, όπως ο δήμαρχος εκείνος που έσπευσε να ισοπεδώσει τον σκουπιδότοπο όπου προπονείτο η Κορακάκη μόλις την επομένη της κατάκτησης του μεταλλίου. Προφανής σκοπός ήταν να εξαφανισθούν τα τεκμήρια της ξεφτίλας των συνθηκών μέσα στις οποίες προετοιμάστηκε το μετάλλιο της αθλήτριας. Το περιστατικό ήταν σίγουρα η επιτομή της πατροπαράδοτης ελληνικής καραβλάχικης κουτοπονηριάς.

Το νόημα της ανέλπιστα καλής συγκομιδής διακρίσεων από τους Ολυμπιακούς είναι ότι μέσα από την προχωρημένη σήψη της εποχής της Μεταπολίτευσης (γιατί ακόμη εκεί βρισκόμαστε) μπορεί να αναδεικνύονται παρόμοιες περιπτώσεις ατομικής προσπάθειας και αριστείας· και αυτές στρέφουν το ενδιαφέρον της κοινωνίας στο είδος των αξιών που έχουμε ανάγκη για να ξεπεράσουμε την κρίση. 

Γιατί αυτό που μας εμποδίζει να ξεφύγουμε είναι η αντοχή ενός διεφθαρμένου συστήματος, βασισμένου στον κολλεκτιβισμό των τεμπέληδων και στη θεσμοθέτηση της ήσσονος προσπαθείας. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αυτή την Ελλάδα που την είδαμε να διακρίνεται στο Ρίο επιτέλους ποιος θα την εκφράσει πολιτικά; Και εννοώ να την εκφράσει ευθέως και θαρρετά, χωρίς ντροπή και δήθεν δημοκρατικές ενοχές.

Τη στιγμή ακριβώς που τελειώνω την παράγραφο παραπάνω, συνειδητοποιώ ότι ο ενοχλητικός θόρυβος που έρχεται από το ανοικτό ραδιόφωνο, όσο γράφω συγκεντρωμένος, είναι η φωνή του κ. Σταϊκού (ρ)α, πολιτικού ο οποίος επιβιώνει ακόμη, πάντα ο ίδιος –άχρους, άοσμος, άγευστος– από την εποχή του Κωνσταντίνου του Ακάματου. Ως συνήθως, μιλάει και δεν λέει τίποτε. Ως συνήθως, λοιπόν, και εγώ σηκώνομαι από τη θέση μου, εκφωνώ την αρμόζουσα στην περίσταση γλαφυρότητα και κλείνω το ραδιόφωνο.