.Συριζανέλ: Σκυλάκια των ιμπεριαλιστών…

Οταν πάρεις το κολάι, τότε όλα σου φαίνονται εύκολα. Οταν μοναδικό σου μέλημα είναι η παραμονή στην εξουσία, τότε σε φτύνουν και λες ότι ψιχαλίζει.
Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψήφισε δυο εφιαλτικά πολυνομοσχέδια, με νέα μέτρα ύψους 5,4 δισ. ευρώ, συν τη διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης.

 Στο Eurogroup εισέπραξε τα συγχαρητήρια των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, όμως η απόφαση για το κλείσιμο της αξιολόγησης ήταν υπό αίρεση: πρώτα θα ελέγξει η τρόικα τα δύο πολυνομοσχέδια, για να δει αν ανταποκρίνονται στα συμφωνηθέντα, μετά οι παρατηρήσεις της θα ψηφιστούν από την ελληνική Βουλή, κι αν όλα γίνουν όπως πρέπει, θα ανάψει το πράσινο φως για το κλείσιμο της αξιολόγησης και την εκταμίευση της δόσης…

Η τρόικα έκανε τον έλεγχο, έφτιαξε μια λίστα με διορθώσεις πάνω στα ψηφισμένα πολυνομοσχέδια και νέες ρυθμίσεις, τις συζήτησε με τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου σε τηλεδιασκέψεις και λίγο πριν τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης πήραν το δρόμο της Βουλής με τη μορφή τροπολογιών.

Μια τροπολογία (αυτή για την πώληση κόκκινων δανείων με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου) κατατέθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης, ενώ ο κοινοβουλευτικός λόχος ήταν έτοιμος να ψηφίσει.

Δεν ξέρουμε αν όντως διαπραγματεύονταν να αναβάλουν τη ρύθμιση για το Σεπτέμβρη ή αν η σχετική διαρροή ήταν «μούφα» για να δείξουν ότι δήθεν κάνουν σκληρή διαπραγμάτευση. Η κατάληξη έχει σημασία. Και η κατάληξη λέει πως και αυτή η κατηγορία κόκκινων δανείων θα πουληθεί στους «γύπες των αγορών».

Εγινε, δηλαδή, της τρόικας και όχι της κυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων. Κανένα πρόβλημα για τους τελευταίους, όμως. Αυτοί κατάπιαν τον προσωπικό εξευτελισμό του Τσίπρα με το ΕΚΑΣ και το νέο Ταμείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που με τόσο καμάρι είχε εξαγγείλει από το βήμα της Βουλής, στα κόκκινα δάνεια θα κώλωναν;

Τα ψήφισαν όλα και με τα δυο χέρια. «Ζυμώσατε τον κόσμο ότι δεν θα γίνει η αξιολόγηση, ότι θα πέσει η κυβέρνηση, αλλά το αφήγημά σας απέτυχε», είπε ο Τσακαλώτος στην αντιπολίτευση, με το γνωστό πια ύφος της τσογλανιάς που χρησιμοποιεί. Λες και το πρόβλημα είναι τι έλεγε (ή υποτίθεται ότι έλεγε) η αντιπολίτευση και όχι ότι ψηφίζουν συνεχώς νέα μέτρα, σηκώνοντας τα χέρια από συνήθεια πλέον, χωρίς καν να εξετάσουν τι ψηφίζουν.

Για να υπάρξει ο απαραίτητος αντιπερισπασμός, ο Τσίπρας μάζεψε το υπουργικό συμβούλιο για να αναγγείλει σε πανεθνική ραδιοτηλεοπτική μετάδοση ότι η Βουλή θα δουλεύει όλο το καλοκαίρι, καθώς οι υπουργοί θα σηκώσουν τα μανίκια και θα δουλέψουν εντατικά φτιάχνοντας νομοσχέδια για την ανάπτυξη, για την κοινωνική οικονομία, για το καλό του ελληνικού λαού γενικώς.

Αυτά τα παραμύθια, βέβαια, τα τρώνε πια μόνο οι εντελώς αφελείς και τα λαμόγια της νέας πολιτικής κατάστασης. Ο ελληνικός λαός βλέπει μια χούφτα στυγνών εξουσιαστών, που συμπεριφέρονται σαν σκυλάκια των ιμπεριαλιστών δανειστών και του ντόπιου κεφαλαίου, χωρίς ενδοιασμούς και τσιριτσάντσουλες πλέον.

Ας έχουμε υπόψη μας ότι το φθινόπωρο έρχεται νέα αξιολόγηση με τα εργασιακά στο κέντρο της. Και το πράγμα θα συνεχιστεί έτσι, μέχρις ότου μια εξέγερση του ελληνικού λαού βάλει ένα τέλος. 

Κόντρα/Εξέγερση

.Αστειευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία…

Τις τελευταίες μέρες ένα ερώτημα Πολιτειολογίας απασχολεί την σκέψη μου. Πως θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί ένα Πολίτευμα όπου μια απλή και ήσυχη διαδήλωση κατά της κυβέρνησης βρίσκεται στα όρια της συνταγματικής ανοχής;

 Τι κράτος είναι αυτό που φορολογεί τους πολίτες του ανάλογα με το τι ψήφισαν στο Δημοψήφισμα; Είναι κανονική Δημοκρατία δυτικού τύπου μια πολιτεία που κλείνει κανάλια και οι υπουργοί της κυβέρνησης απειλούν τους δημοσιογράφους με γεώτρηση τριών μέτρων;

 Μπορούμε να μιλάμε για συνταγματικό κράτος όταν ο Καταστατικός Χάρτης της χώρας αλλάζει κατά το δοκούν, χωρίς να τηρείται η προβλεπόμενη διαδικασία; Μήπως τελικά όντως ψηφίσαμε για πολίτευμα, όπως έλεγε ένα ευρέως διαδεδομένο προεκλογικό σύνθημα;

 Αν όλες αυτές οι λεκτικές ρουκέτες μετουσιώνονταν σε πράξεις, θα μιλάγαμε σίγουρα για εγκαθίδρυση κάποιας σκοτεινής καθεστωτικής νοοτροπίας στις καρέκλες της εξουσίας. Κάθε φορά όμως που τα δημοκρατικά alarmχτυπάνε κόκκινο, έρχεται μετά η γνωστή διευκρινιστική. 

Δεν εννοούσαν ότι θα γίνει δημοψήφισμα για την αναθεώρηση, δεν καταλάβαμε καλά στα περί εκδικητικής φορολόγησης όσων ψήφισαν ΝΑΙ και η διαδήλωση τελικά θα γίνει και αυτή κανονικά. Όλα μια παρεξήγηση. Λέμε και ξελέμε. Λέμε αλλά φτου ρε γαμώτο, μας πιάσανε, ας το μπαλώσουμε.

Καταλύονται οι κανόνες, αλλά μόνο στα λόγια. Σαν ένα λεκτικό bulling στη νομιμότητα. Ένα θεωρητικό σχεδίασμα που εκφράζει μύχιες προθέσεις αλλά στερείται της ελάχιστης τόλμης επιβολής. Έτσι η διάψευση έρχεται μοιραία και μηχανικά. Κάθε αντιδημοκρατική δήλωση ακολουθείται από την ανασκευή της, όπως ακριβώς η δύση του ηλίου ακολουθείται από την ανατολή του.

Αυτή είναι η Δημοκρατία μας. Μια φαινομενικά κανονική Δημοκρατία που θέλει όμως να πειραματιστεί, να γίνει κάτι διαφορετικό. Μια Δημοκρατία που δεν της πολυαρέσει αυτό που είναι και αστειεύεται για το τι θέλει να γίνει όταν βρει το κουράγιο να περάσει από τα λόγια στις πράξεις. Κατ’ αυτή την έννοια, νομίζω ότι έχουμε εγκαθιδρύσει ένα μοναδικό στον πλανήτη πολίτευμα: Την Αστειευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Στην Αστειευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία παίζεται ένας ιδιόμορφος κλεφτοπόλεμος. Εκτοξεύονται στον δημόσιο λόγο διάφορα πρωτοφανή για δημοκρατική χώρα σχέδια. Ακολούθως, οι εφημερεύοντες συνταγματολόγοι εντοπίζουν αμέσως τα άτοπα. Η αντισυνταγματικότητα εξαρθρώνεται. 

Έλα όμως που οι δράστες αστειεύονταν. Το δίκαιο λένε δεν ασχολείται με αστεϊσμούς και έτσι ο κλεφτοπόλεμος συνεχίζεται ες αεί χωρίς κυρώσεις.

Το πολίτευμά μας παραμένει δημοκρατικό αν και αστειευόμενο. Βεβαίως εδώ ελλοχεύει ένας κίνδυνος. Είτε να εξοντωθεί ο λαός από τα γέλια είτε να εξοντωθεί το πολίτευμα από έναν λύκο, όταν ο βοσκός δεν θα αστειεύεται πια.

Μιχάλης Ροδόπουλος

The Books' Journal

Απλώς, δεν πάει άλλο!

Πριν από χρόνια, όταν οι βόμβες των τρομοκρατών έπεφταν βροχή στην Αθήνα ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είχε αναρωτηθεί αν ζούμε στην Καμπούλ, αν η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε Αφγανιστάν όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, σκοτώνει όποιος θέλει, εκβιάζει όποιον του γουστάρει, τον απειλεί, τον βάζει στο στόχαστρο.

Δεν ξέρουμε αν είμαστε Καμπούλ, αν είμαστε Κολομβία των Βαλκανίων ή αν γίναμε Μεξικό όπου σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι με την περίπτωση του Παναγιώτη Μαυρίκου επιβεβαιώθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά στην Ελλάδα. 

Δεν έχει να κάνει με πολιτικούς, κόμματα, κυβερνήσεις. Έχει να κάνει με την ίδια την κοινωνία, με τις συμμορίες που λυμαίνονται τη νύχτα και τη μέρα. Με... νόμιμους και παράνομους εγκληματίες που δεν έχουν κανέναν απολύτως ενδοιασμό να σκοτώσουν για λίγα ευρώ ή για να κλείσουν στόματα.

Κανείς δεν ξέρει αν ο θάνατος του Μαυρίκου στο πολυτελές του αυτοκίνητο (που ήταν γραμμένο στη γυναίκα του βεβαίως) προήλθε από δυστύχημα ή πρόκειται για δολιοφθορά. Αν θέλουν οι αρχές θα μας πουν έπειτα από ενδελεχή έλεγχο. Αν δεν θέλουν θα αφήσουν απλά να αιωρούνται υπόνοιες και μια ζωή θα ακούμε «τον έφαγαν γιατί...».

Είναι απορίας άξιο βεβαίως πώς έγινε αυτό το δυστύχημα σε έναν άνθρωπο που είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο με τους εκβιασμούς στις ΔΕΚΟ για να παίρνουν διαφήμιση. Μπορεί ο Μαυρίκος να ήταν αθώος, δίκη δεν έχει γίνει ακόμη. Άλλωστε και ο... νεκρός δεδικαίωται. Μπορεί να ήταν και ένοχος, όπως και οι άλλοι κατηγορούμενοι. Αυτά δεν έχουν τόση σημασία όσο έχει αν πράγματι κάποιοι τον «έφαγαν» και γιατί.

Γνώριζε πολλά και κάποιοι φοβήθηκαν ότι θα μιλούσε; Κάποιοι έτρεμαν στην ιδέα ότι μπορεί να είχε αποδείξεις και να έπαιρνε μαζί του πολλούς αν τον καταδίκαζαν σε φυλάκιση;

Είχε εμπλακεί σε υποθέσεις πολύ βρόμικες και κάποιοι του έκλεισαν τον στόμα ή τον εκδικήθηκαν; Είχε ενοχλήσει άλλους γνωστούς και άγνωστους επιχειρηματίες με τους οποίες είχε δοσοληψίες και τελικά έγιναν εχθροί;

Άλλωστε, στην Ελλάδα επικρατεί τέτοιο χάος και ανομία που όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Κάθε μέρα αποκαλύπτεται και μια συνομιλία από κοριούς με καταγγελίες, υπόνοιες, ύποπτες κουβεντούλες ακόμη και για τον πρωθυπουργό αλλά κανείς δεν μιλά και δεν κάνει τίποτε.

Κανείς δεν αναρωτιέται πώς βγαίνουν απόρρητα τηλεφωνήματα στη δημοσιότητα. Κανείς δεν ερευνά αν πίσω από «κοριούς», από δημοσιεύματα, από διαρροές κρύβονται μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Κανείς δεν ερευνά τις απειλές γνωστών και άγνωστων επιχειρηματιών που μοστράρουν το πρόσωπο του καλού, τίμιου και ευεργέτη αλλά κρύβουν τόσα βρόμια μυστικά όσα κανένας άνθρωπος της νύχτας.

Όλη η Ελλάδα ελέγχεται από συμμορίες εκβιαστών που ειδικά με την οικονομική κρίση βρήκαν την ευκαιρία να πιέσουν για να βγάλουν περισσότερα. Απίστευτα κυκλώματα κάνουν πάρτι με τους μετανάστες, φουσκωτοί κυκλοφορούν μέρα και νύχτα και απειλούν, ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι βάζουν τις πένες τους για 45άρι και πυροβολάνε κατά βούληση του... αφεντικού.

Όχι μόνο στο χώρο των media, αλλά και στις επιχειρήσεις, στη ναυτιλία, στον ιατρικό χώρο, στον τομέα των προμηθειών και των δημοσίων συμβάσεων επικρατεί χάος, ανομία, φόβος, εκβιασμοί ή ακόμη και περίεργοι θάνατοι.

Δικαστές απειλούνται ότι θα βρεθούν σε χαντάκια, αναβάλλουν κρίσιμες δίκες, παίρνουν... αναρρωτικές άδειες για να μη δικάσουν. Μάρτυρες κατηγορίας παθαίνουν ξαφνικά... εμφράγματα ή εξαφανίζονται ενώ άλλοι δεν μιλάνε ποτέ.

Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Ελλάδα δομήθηκε πάνω στη ρεμούλα, την παρανομία, τους «νόμιμους» δολοφόνους και εκβιαστές, τους πολιτικούς που τα «αρπάζουν», τους δημοσιογράφους που κάνουν τεράστιες περιουσίες, εταιρείες – μαϊμού που ξεπλένουν χρήμα και τη δικαιοσύνη να είναι και τυφλή και κουφή γιατί φοβάται.

Δεν πάει άλλο, κι όχι γιατί ο Μαυρίκος σκοτώθηκε ή τον δολοφόνησαν. Δεν πάει άλλο να ζούμε σε μια χώρα που έχει... νομιμοποιήσει την παράνομη καταγραφή τηλεφώνων, τα «βαλιτσάκια» και τους «κοριούς». Τις απειλές των μπράβων, τους ξυλοδαρμούς και τα καμένα αυτοκίνητα ως προειδοποίηση.

Απλώς, δεν πάει άλλο!

.Ο συγκαμένος και τα Καλάσνικοφ…

Το όνομα Πάνος Καμμένος είναι, ως γνωστόν, συνώνυμο της αξιοπιστίας και της φερεγγυότητας. Ο,τι έχει πει δεν διαψεύσθηκε ποτέ. Ο,τι έχει υποσχεθεί έχει ήδη γίνει πράξη. Γι’ αυτό, το έπος Καμμένου στην ελληνική πολιτική θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στις δέλτους της ελληνικής Ιστορίας.

 Και για όποιον κακόπιστο αμφιβάλλει, ιδού δυο-τρείς περιπτώσεις, στις οποίες αποθεώθηκε η αξιοπιστία και η συνέπειά του. Και δεν πάμε πολύ πίσω, όχι. Τα αναδραγαθήματά  του είναι όλα από τότε που ανέλαβε εξουσία. 

Ο υπουργός Καμμένος τα έλεγε, ο υπουργός τα έκανε (από την ανάποδη, αλλά τι πειράζει;).

Περίπτωση πρώτη: ο υπουργός Καμμένος ορκίζεται δημοσίως ότι ούτε νεκρός δεν θα συνεργαστεί με όποιον υπογράψει Μνημόνιο (εδώ). Τι έγινε στη συνέχεια; Συνεπέστατος ήταν…

 Περίπτωση δεύτερη: ο υπουργός Καμμένος παρότρυνε τους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου να μη δεχτούν κέντρα υποδοχής προσφύγων (hot spots), για να μην καταστραφεί ο τουρισμός και τα παρόμοια (εδώ). Λίγο μετά ο ίδιος έστελνε τον στρατό να τα κατασκευάσει και τα ΜΑΤ να δέρνουν τους αντιδρώντες. Απόλυτη συνέπεια…

Περίπτωση τρίτη: ο υπουργός Καμμένος απειλούσε ότι θα ρίξει την κυβέρνηση, για να μην ψηφιστεί η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά (εδώ). Και όταν η αύξηση έγινε νόμος, ο υπουργός Καμμένος το έριξε στον καλαματιανό (εδώ).

Γιατί τα θυμίζουμε όλα αυτά; Διότι τώρα ο υπουργός Καμμένος έδωσε άλλη μια μεγαλειώδη υπόσχεση (εδώ). Εντάξει, ο σύντροφος Βλαντίμιρ Πούτιν μπορεί να μη μας έδωσε την περίφημη προκαταβολή όταν την είχαμε ανάγκη (εδώ), αλλά τώρα είναι έτοιμος να σώσει την πολεμική μας βιομηχανία με τα Καλάσνικόφ του, τα οποία λατρεύει ο δικός μας υπουργός (εδώ).

Βεβαίως, για να συμβούν όλα αυτά, πρέπει να πληρωθούν (όχι μόνο τα λεφτά, αλλά και) δυο προϋποθέσεις: να αρθεί το εμπάργκο της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη Ρωσία και να συμφωνήσει το ΝΑΤΟ για την παραγωγή ενός ρωσικού όπλου σε μια χώρα μέλος του. Φαντάζομαι ότι ο προμηθέας υπουργός μας το έχει εξασφαλίσει αυτό, για να μην αποδειχθεί επιμηθέας.

Σε κάθε περίπτωση, η πολυπόθητη ανάπτυξη, την οποία οραματίζεται μια αριστερή κυβέρνηση, πλησιάζει. Και μόλις παραχθεί το πρώτο τουφέκι Kαλάσνικοφ, ο ρέκτης υπουργός μας θα το πάρει στα χέρια του και θα τραγουδήσει το ομώνυμο τραγούδι.

Ερρωθε και ευδαιμονείτε…

Γιώργος Καρελιάς

Protagon

.Μπετόν αρμέ επιβητόρων…

Οι Τσιπροκαμμένοι διαθέτουν μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία 153 βουλευτών μπετόν αρμέ. Οποιος δεν αντέχει να ψηφίσει τα πιο επαχθή μνημονικά μέτρα παραιτείται παραχωρώντας τη βουλευτική έδρα σε κάποιον άλλο. Αυτοί που μένουν έχουν ως μοναδικό συνδετικό ιστό την παραμονή στην εξουσία, καθώς γνωρίζουν ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλο κόμμα για να μεταπηδήσουν, ενώ η επανεκλογή τους με τον ΣΥΡΙΖΑ ή τους ΑΝΕΛ είναι ένα στοίχημα με μεγάλο ρίσκο.

 Αυτή είναι η εικόνα που προκύπτει μετά την ψήφιση στη Βουλή των δύο πολυνομοσχεδίων, που ολοκληρώνουν με τον πιο εφιαλτικό τρόπο τις βασικές κατευθύνσεις του τρίτου Μνημόνιου. Είναι η πρώτη φορά που τόσο σκληρά μνημονιακά πολυνομοσχέδια ψηφίζονται χωρίς τα κυβερνητικά κόμματα να έχουν απώλειες. 

Μόνο που η εικόνα είναι απατηλή, όπως είναι κάθε εικόνα που αποτυπώνει μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων και σε μια ορισμένη στιγμή, χωρίς τη δυνατότητα ούτε το βάθος τους να δείξει ούτε τις προοπτικές σε βάθος χρόνου…

 Αν τα πράγματα ήταν ακριβώς έτσι, τότε γιατί ο Καμμένος αναγκάστηκε να πει στη Σύρο ότι η απόφαση για αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά «είναι μία πράξη εγκληματική, είναι μια απόφαση αντισυνταγματική»; 

Εντάξει, Καμμένος είν' αυτός, γνωστός παλαιόθεν για την πολιτική του φαιδρότητα, όμως το γεγονός ότι αναγκάζεται να βγάλει τη φαιδρότητά του μ' αυτόν τον τρόπο και στο συγκεκριμένο θέμα δείχνει πως η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ -παρά τη συμπαγή εικόνα που δείχνει η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία- βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με την κοινωνία κι αυτό την καθιστά εξ ορισμού ευάλωτη και ασταθή.

Ο Τσίπρας εμφανίζεται στη Βουλή συνεχώς απολογούμενος στον Μητσοτάκη. Κι όταν προσπαθεί να αντεπιτεθεί δεν έχει να πει τίποτ' άλλο εκτός από τα περί «στρατηγικού αδιεξόδου» που -κατ' αυτόν- βρίσκεται η ΝΔ. Σε τι συνίσταται το στρατηγικό αδιέξοδο; Στο ότι η ΝΔ ποντάρισε σε ναυάγιο της διαπραγμάτευσης για την πρώτη αξιολόγηση, σε πτώση της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου και εκλογές, τις οποίες φιλοδοξούσε να κερδίσει. Από τη στιγμή που η αξιολόγηση έκλεισε και η κυβέρνηση δεν έπεσε, η ΝΔ έχει πρόβλημα.

Αν όμως σκαλίσουμε λίγο αυτή τη θεωρία, θα δούμε ότι τα περί στρατηγικού αδιεξόδου ταιριάζουν περισσότερο στα κυβερνητικά κόμματα παρά στη ΝΔ. Σε τι (υποτίθεται ότι) συνίσταται η στρατηγική υπεροχή των κομμάτων της συγκυβέρνησης; Στο ότι κατάφεραν να κλείσουν την αξιολόγηση και να περάσουν όλα τα μέτρα από τη Βουλή χωρίς απώλειες. 

Ναι, αλλά πέρασαν σκληρά αντιλαϊκά μέτρα και επιπλέον χρεώθηκαν με την κατηγορία του δωσιλογισμού σε βαθμό μεγαλύτερο από τους προκατόχους τους. Το μόνο που θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα είναι οι πρακτικές συνέπειες των μέτρων που ψήφισαν (πληρωμές φόρων, εξαθλίωση κοινωνικής ασφάλισης, ιδιωτικοποιήσεις κτλ.), συν τα νέα μέτρα που θ' αναγκαστούν να ψηφίσουν το φθινόπωρο, πριν χρειαστεί να ενεργοποιηθεί ο περιβόητος «κόφτης». 

Αρα, όσο συμπαγής κι αν εμφανίζεται στη Βουλή η κυβερνητική πλειοψηφία τόσο μεγαλώνει η απόστασή της από τις λαϊκές μάζες. Ενα δυνατό λαϊκό ξέσπασμα θα μπορούσε να την κλονίσει ανεπανόρθωτα. Ακόμα και να τη ρίξει. Και κανένας δεν μπορεί να πει τι πρόκειται να γίνει από το φθινόπωρο και μετά, όταν το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης θ' απαιτηθούν και νέα μέτρα, ενώ κανένας συριζαίος δεν τολμά πλέον να δώσει ακόμα και αόριστες υποσχέσεις. 

Αναμασούν μονότονα τη λέξη «ανάπτυξη», ξυπνώντας στις λαϊκές μάζες μνήμες Σαμαρά.
Επομένως, αν μιλάμε για στρατηγικό αδιέξοδο, αυτό αφορά τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που θα φθείρονται ολοένα και περισσότερο και θα κινδυνεύουν να πάθουν ό,τι έπαθε το ΠΑΣΟΚ, και όχι τη ΝΔ που μπορεί να περιμένει, ακολουθώντας χωρίς βιασύνες την τακτική του «ώριμου φρούτου». 

Γιατί το «φύγετε - εκλογές τώρα», που έπαιζε σαν ντουντούκα ο Κούλης μέχρι την περασμένη εβδομάδα, δεν ήταν ποντάρισμα στην άμεση πτώση της κυβέρνησης, αλλά προσπάθεια συσπείρωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ώστε να μην πέσει η κυβέρνηση και να μην την πατήσει ο Μητσοτάκης όπως ο Σαμαράς το 2011, που αναγκάστηκε να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου πρόωρα, προτού κερδίσει εκλογές.

 Ο Μητσοτάκης όχι μόνο δεν αισθάνεται να βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο, αλλά αντίθετα αισθάνεται ανακουφισμένος που οι Τσιπροκαμμένοι τα ψήφισαν όλα μόνοι τους και δεν αναγκάστηκε ο ίδιος να μπει σε μια οικουμενική κυβέρνηση.

Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ, που ζητούσε με αγωνιώδη τρόπο οικουμενική κυβέρνηση, μπόρεσε άνετα ν' αλλάξει την τακτική του και καταψηφίζοντας συνολικά το δεύτερο πολυνομοσχέδιο (σε αντίθεση με τη ΝΔ που ψήφισε κάποια άρθρα), να εμφανίζεται σαν… συνεπής αντιμνημονιακή δύναμη. Οχι πως τρώει κανείς αυτό το παραμύθι, αλλά δεν είχε και κάτι καλύτερο να «πουλήσει» το ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο.

Οι συριζαίοι εμφανίζονται μπετοναρισμένοι ως επιβήτορες της εξουσίας. Μπορεί να επιβιώσουν αρκετά ακόμα χάρη σ' αυτόν τον συνδετικό ιστό. Οταν έρθει η ώρα των εκλογών θα χάσουν. Θα έχουν προλάβει, όμως, να μπετονάρουν τη μνημονιακή πολιτική με νέες ρυθμίσεις.

Ετσι που η σκυτάλη να περάσει στους επόμενους ομαλά και το κοινοβουλευτικό σύστημα να επιτελέσει το ρόλο του. Δηλαδή, να εξασφαλίζει τη διαιώνιση του συστήματος, κρατώντας τις εργαζόμενες μάζες εγκλωβισμένες σε μια λογική εναλλαγής των αστικών κομμάτων στην εξουσία.

Κόντρα/Εξέγερση

.Αλέξης θα λέτε και θα κλαίτε…

Ξεσάλωσαν αυτό το διάστημα τα παπαγαλάκια της Συγγρού, οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της διαπλοκής, και γενικά όλοι εκείνοι οι ανθέλληνες, που κινούμενοι στα όρια της συνταγματικής ανοχής (όπως λέει και ο Φίλης), εξαπολύουν δηλητηριώδη πυρά κατά της κυβέρνησης της Πρώτης Φοράς Αριστεράς.

 Αντί λοιπόν κάποιοι αμετανόητοι σαμαροτσόγλανοι να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι η ιστορία τους έφτυσε, και ότι ο λαός τους έχει αφήσει πίσω… τι κάνουν; Συνεχίζουν να λασπολογούν, να συκοφαντούν, και να ειρωνεύονται την μοναδική κυβέρνηση στην ιστορία του τόπου που κυβερνά με πραγματικό αριστερό πρόσημο, και με επίκεντρο τον άνθρωπο. Χωρίς Μπαλτάκους, χωρίς Παπασταύρους, και χωρίς γραμμάτια που πρέπει να εξαργυρωθούν στην ολιγαρχία...

 Τι είναι αυτό που πείραξε τους μίσθαρνους γύπες των ΜΜΕ και των ανυπόληπτων μπλογκς που σύντομα θα πάρουν κι αυτά το δρόμο για τον σκουπιδοτενεκέ, και μάλιστα με νόμο; Τι άλλο; Η συνέπεια που δείχνει η κυβέρνηση συνεργασίας, και που έχει στόχο την ανάπτυξη. Κάτι που όσοι προηγήθηκαν στο Μαξίμου δεν μπόρεσαν να καταφέρουν, αφού έδιναν προτεραιότητα στις μικροπολιτικές ιδιοτέλειες των συντεχνιών που στην ουσία κυβερνούσαν τη χώρα ως την 25^η Ιανουαρίου του 2015. 

Τότε που ο λαός ανέλαβε τις τύχες του, στέλνοντας στο Μαξίμου τον Αλέξη και τον Πάνο. Δυο πραγματικούς Έλληνες, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα ντόπια και τα ξένα κοράκια. Που αρνούνται να γίνουν όμηροι του κάθε λαϊκιστή σαμαροφύλακα.

Τελευταία αφορμή για το δηλητήριο που εκτοξεύεται είναι η αξιοποίηση του Ελληνικού, που επιτεύχθηκε μετά από σκληρές μάχες με τα ντόπια και διεθνή συμφέροντα, και που ολοκληρώθηκε με νέους όρους που κατάφερε να επιβάλλει στους λάτσηδες η κυβέρνηση, με μοναδικό της γνώμονα την προκοπή του τόπου.

Ένα Ελληνικό που οι προηγούμενοι ήθελαν να ξεπουλήσουν, ή ακόμη και να παραδώσουν βορά στους λαθρομετανάστες. Εμείς όμως, οι πραγματικοί αριστεροί δημοκράτες  Έλληνες, με μπροστάρη τον Αλέξη  είπαμε ΟΧΙ. Το Ελληνικό θα γίνει Ριβιέρα, θέλουν δεν θέλουν ο Σαμαράς, ο Μπένυ, και τα τσιράκια τους.

Προηγήθηκαν ασυνάρτητες κραυγές για δήθεν υπέρμετρη φορολόγηση, κόψιμο συντάξεων, κόφτες, και λοιπά «γαλάζια άλογα». Μόνο που η κυβέρνηση του Αλέξη του Τσίπρα δεν τους έκανε το χατίρι, και έτσι τα αδέσποτα κοπρόσκυλα που παριστάνουν την αντιπολίτευση, συνεχίζουν να ουρλιάζουν ασταμάτητα, ξύνοντας τα αχαμνά τους, την ώρα που το καραβάνι της προόδου, με οδηγούς τον Αλέξη και τον Πάνο, προχωράει ακάθεκτο μπροστά. 

Αφήνοντας πίσω του τους αντωνάκηδες και τους κούληδες να κλαίνε στα τέσσερα την μοίρα τους, αυτήν που τους επιφύλαξε ο πάντα κυρίαρχος λαός. Γι αυτό, μην έχοντας άλλα όπλα στην φαρέτρα τους, αφού ότι και να είπαν, ότι και να προέβλεψαν, διαψεύστηκε παταγωδώς, έβαλαν μπροστά την ατμομηχανή της συκοφάντησης της λαϊκής αξιοπρέπειας, έβαλαν μπροστά τα χαλκεία παραπληροφόρησης, και οργανώνουν τώρα συλλαλητήρια και πορείες για την 15/6, που όμως κινούνται στα όρια της νομιμότητας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σαμποτάρουν και την πορεία της οικονομίας, αφού με αυτά τα καραγκιοζλίκια στο Σύνταγμα δεν πλήττεται η τρόικα, ούτε ιδρώνει το αυτί της περήφανης κυβέρνησης, αλλά χτυπιούνται αλύπητα οι απλοί μαγαζάτορες και καταστηματάρχες του κέντρου. Πλήττεται δηλαδή η αγορά, που ο Αλέξης και οι συνεργάτες του κάνουν τα πάντα για να ορθοποδήσει μετά από την λαίλαπα των σαμαροβενιζέλων που προηγήθηκε, και που κόντεψε να μας μετατρέψει σε Σουδάν. Χώρια η άσχημη εικόνα που δίνεται στους επισκέπτες τουρίστες…

Γι αυτό, ο κάθε εχέφρων Έλληνας, θα πρέπει να το σκεφτεί δυο φορές πριν αποφασίσει να συμμετάσχει στην υπονόμευση του μέλλοντός μας… να πάρει δηλαδή μέρος στις στημένες αντικυβερνητικές φιέστες των δανδήδων φοροφυγάδων, που αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των εχθρών του ελληνισμού. Που βάλλουν κατά του λαού! Φωτιά να τους κάψει…

Μήτσος (φίλος του Στρέιντζ)

ΥΓ- Η ελληνική αριστερά δεν μάσησε στους ιμπεριαλιστές, ο Βελουχιώτης δεν γονάτισε στους ναζιστές, και θα τρομάξει ο Αλέξης από τον… Γιακουμάτο; Χα χα χα…

Χίλια χρόνια αριστερά ρε θα έχουμε… Αλέξη θα λέτε και θα κλαίτε!

Διότι να θυμόσαστε: Το δικό μας  μνημόνιο είναι ευλογία!

.Έχουν μπερδέψει τα κοράκια με τους επενδυτές!

Να το πούμε όπως ακριβώς είναι: Τα παιδιά δεν μπορούν! Δεν θέλουν! Δεν το αντέχουν! Είναι ιδεοληπτικοί, ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στην προσπάθειά τους να καλύψουν την ανικανότητά τους λένε παλαβομάρες: Ότι η ανάπτυξη θα έρθει με τους υψηλούς φόρους! Ονειρεύονται επενδυτές, αλλά μάλλον εννοούν τα κοράκια των πλειστηριασμών.

 Η μοναδική «αξιόλογη επενδυτική δραστηριότητα» για το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι η αγορά κόκκινων δανείων από τα εξειδικευμένα funds. Όπως συμβαίνει και στην φύση, κάποιος πρέπει να κάνει την βρώμικη δουλειά, να εξαφανίσει τα πτώματα. 

Αυτό θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα. Κι είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στην αγορά. Αν δεν τελειώνουμε με τα κόκκινα δάνεια δεν υπάρχει πιθανότητα να υπάρξει ανάκαμψη στην Οικονομία. Είναι σαν να προσπαθεί κανείς να σπείρει σιτάρι σε ένα χωράφι γεμάτο κοτρώνες…

 Το πρόβλημα είναι ότι είχαν πείσει τον κόσμο ότι αυτό ήταν κακό πράγμα. Ένας από τους λόγους που πολλαπλασιάστηκαν τα κόκκινα δάνεια ήταν η αίσθηση που καλλιεργήθηκε στην κοινωνία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έφερνε την… σεισάχθεια!

 Κι ένας δεύτερος λόγος το γεγονός ότι πολλοί προτίμησαν να μεταφέρουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό, να «κοκκινίσουν» τα δάνειά τους και να ποντάρουν στο σενάριο της δραχμής. Τα κόκκινα δάνεια είναι παιδιά της κρίσης. Αλλά δεν θα είχαν φτάσει σε τόσο υψηλό αριθμό αν δεν είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες για μία πραγματικά… κόκκινη διακυβέρνηση!

Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι τα παλικάρια που μας κυβερνούν βλέπουν τον έναν μετά από τον άλλον τους εκπροσώπους των «funds» και νομίζουν ότι βλέπουν τους… επενδυτές. Τα έχουν μπερδέψει. Επενδύσεις δεν είναι το πούλημα των κόκκινων δανείων. Επενδύσεις είναι τα εργοστάσια, τα projects στον αγροτικό τομέα, οι νέες καινοτόμες επιχειρήσεις. Επενδύσεις σημαίνει νέες θέσεις εργασίας, σημαίνει δημιουργία.

Όλα αυτά απέχουν πολύ από τις ιδέες Σταθάκη. Με την υψηλή φορολογία δεν θα προσελκύσετε επενδύσεις κύριε Υπουργέ. Το πολύ-πολύ να κλείσετε ραντεβού με τα κοράκια για την επόμενη φουρνιά των κόκκινων δανείων. Με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση δεν πρόκειται να έρθει η ανάπτυξη.

Αν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα θα πρέπει να κατέβουν από το τραίνο της αριστερής παραφροσύνης και να προσπαθήσουν να λειτουργήσουν με τους όρους της αγοράς. Να μειώσουν τους φόρους, να μειώσουν το κράτος και να δώσουν ευκαιρίες στην επιχειρηματικότητα.

Το κακό είναι ότι δεν μπορούν. Όταν οι «δεξιοί» της κυβέρνησης, όπως ο κ. Σταθάκης, μας λένε ότι η ανάπτυξη θα έρθει με την υψηλή φορολογία, τότε δεν υπάρχει σωτηρία…

Θανάσης Μαυρίδης