.Θα υποκύψει στις εντολές του «Σουλτάνου» η Ελλάδα

Επιτέλους, το ελληνικό κράτος λειτουργεί. Δουλεύει και τις Κυριακές και δεν είναι επειδή έχει… εκπτώσεις στα καταστήματα. Με ταχύτατες διαδικασίες οι 8 Τούρκοι που αυτομόλησαν από τον τουρκικό στρατό που έκανε το πραξικόπημα, πήγαν στον εισαγγελέα κι ετοιμάζεται η διαδικασία εξέτασης του αιτήματός τους για άσυλο. Ξαφνικά η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα σε μια α λα… Οτσαλάν περίπτωση, τηρουμένων πάντα των αναλογιών.

Δεν ξέρουμε αν πρέπει να περιμένουμε έφοδο τουρκικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη και απαγωγή των 8 πραξικοπηματιών. Ο Ερντογάν έτσι που έχει πάρει φόρα δεν αποκλείεται να το κάνει. Όμως παρατηρείται μια κινητικότητα στην Ελλάδα πρωτόγνωρη. Εδώ που δεν μπορείς να κάνεις μια δουλειά στο Δημόσιο αν δεν πας καμιά 10αριά φορές και δε λαδώσεις πέντε υπαλλήλους, οι διαδικασίες με τους Τούρκους είναι ταχύτατες. Ξύπνησε η κυβέρνηση και τρέχει, η ίδια κυβέρνηση που 20 μήνες τώρα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.

Η Γεροβασίλη προανήγγειλε την έκδοση των πραξικοπηματιών που να πούμε ότι δεν είναι τίποτε υψηλόβαθμοι. Κάτι λοχαγοί και αρχιλοχίες είναι που έπαιρναν εντολές και πιθανότατα να πίστευαν ότι είναι άσκηση. Το ακόμη πιο εξωφρενικό είναι ότι υπήρξε επικοινωνία Τσαβούσογλου με Κοτζιά κι ενώ ο δεύτερος δεν έβγαλε μιλιά ο Τούρκος είπε ξεκάθαρα ότι οι 8 στρατιώτες θα εκδοθούν. Και ήταν απόλυτος σ’ αυτό, προφανώς γιατί η περήφανη εξωτερική πολιτική περιορίστηκε σε... τεμενάδες που προφανώς έκανε ο Κοτζιάς στον ομόλογό του.

Λες και όλη αυτή η επικίνδυνη για την Ελλάδα υπόθεση δεν μπορεί να εξεταστεί με ψυχραιμία και νηφαλιότητα και να ληφθούν αποφάσεις σε βάθος χρόνου κι όχι εν θερμώ. Είναι άλλωστε σίγουρο ότι οι πραξικοπηματίες της συμφοράς, εφόσον εκδοθούν, θα έχουν άσχημο τέλος. Ακόμη και αν δεν ήταν για να εκτελεστούν τώρα θα το πάθουν καθώς το καθεστώς Ερντογάν δεν θα τους συγχωρήσει ότι έκλεψαν ένα ελικόπτερο κι έφυγαν για την Ελλάδα.

Κι εδώ μπαίνουν στο τραπέζι μια σειρά από θέματα. Το πρώτο είναι ότι η Ελλάδα δε θέλει να διαταράξει τις σχέσεις της με την Τουρκία, ειδικά την περίοδο αυτή που βρίσκεται σε ισχύ η συμφωνία για το προσφυγικό. Είναι πολύ εύκολο για τον Ερντογάν να «εκδικηθεί» στέλνοντας χιλιάδες μετανάστες προς τα δυτικά, και σίγουρα δεν θα… κινδυνεύουν οι μόνιμοι θαμώνες του Nammos στη Μύκονο. 

Είναι υποχρεωμένη λοιπόν η Ελλάδα να τηρήσει τους βασικούς κανόνες διπλωματίας ώστε να μην υπάρξει καμιά σοβαρή εμπλοκή με τους Τούρκους; Αυτό τι σημαίνει όμως; Ότι πρέπει να καταπατήσει το Διεθνές Δίκαιο που προστατεύει τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων; Πρέπει να προχωρήσει στην άμεση παράδοσή τους ενώ γνωρίζει ότι θα έχει υπογράψει τη θανατική τους καταδίκη;

Η Ελλάδα είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι μια χώρα που κατά βάση σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών είτε είναι ξένοι είτε Έλληνες. Προστατεύει αυτούς από απολυταρχικά καθεστώτα, ειδικά αν έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο εκτιμώντας ότι κινδυνεύει η ζωή τους.

Ποιος πιστεύει ότι αν σταλούν πίσω θα έχουν δίκαιη δίκη; Όταν ο Ερντογάν προχωρά σε μαζικές εκκαθαρίσεις κι έχει αλλάξει τη μισή δικαιοσύνη, ποιος πιστεύει ότι δεν θα οδηγηθούν με ταχύτατες διαδικασίες στην κρεμάλα;

Όπως λένε νομικοί, η έκδοση απαγορεύεται αν πρόκειται για έγκλημα που κατά τους ελληνικούς νόμους χαρακτηρίζεται πολιτικό ή στρατιωτικό ή όταν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι η έκδοση ζητείται για λόγους πολιτικούς, γεγονός που θα κριθεί και με τη διατύπωση της κατηγορίας που τελικώς αποδοθεί από τις τουρκικές αρχές. Υπάρχει βεβαίως και η Συνθήκη της Γενεύης του 1951 και η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948.

Τι θα κάνει λοιπόν η ελληνική δικαιοσύνη και κατ’ επέκταση η ελληνική κυβέρνηση; Θα υποκύψει στον πρώτο… δικτάτορα που γεννήθηκε από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα; Ή θα τηρήσει τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και της ελληνικής νομοθεσίας και δεν θα τους εκδώσει βάζοντας σε κίνδυνο τις σχέσεις της με την Τουρκία; Ποιες σχέσεις δηλαδή, το προσφυγικό είναι το μείζον.

Πρόκειται για μια δύσκολη εξίσωση που δεν λύνεται κατ’ αρχάς με την σπουδή που επιδεικνύουν κάποιοι, ούτε με τις υποσχέσεις που φέρεται να έδωσε ο Κοτζιάς στον Τσαβούσογλου.

Έχει άραγε σκεφτεί η ελληνική κυβέρνηση να «εξάγει» το πρόβλημα; Να εμπλέξει δηλαδή την Ευρώπη ως μέλος της ή το Συμβούλιο Ασφαλείας; Έχει σκεφτεί ακόμη και να μεταφέρει τους Τούρκους σε ουδέτερο έδαφος, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να έχουν δίκαιη δίκη; Και το κυριότερο, έχει σκεφτεί να λειτουργήσει με νηφαλιότητα και χωρίς ταχύτητα επειδή πιέζει ο Σουλτάνος;

.Η καθ’ ημάς Αριστερά…

Τα πράγματα είναι απλά. Όπου προσπάθησε να κυβερνήσει ή κυβέρνησε η Αριστερά, ο λαός υπέφερε. Καλές οι θεωρίες του Μαρξ, αλλά στην πράξη δεν περπατάνε. Το αντίθετο θα έλεγα… 

Το είδαμε στην ΕΣΣΔ του Λένιν, και αργότερα του Στάλιν, στην οποία οι στερήσεις, η πείνα, οι ουρές, και η μιζέρια ήταν καθημερινό φαινόμενο επί πολλές δεκαετίες. Χώρια οι διώξεις, οι εκτοπισμοί, οι φυλακίσεις, και οι εκτελέσεις… 

Πολιτικά, οι αριστεροί κομπάζουν για την δημοκρατικότητά τους, αλλά όπου κυβέρνησαν απαγόρευσαν διά ροπάλου την δημοκρατία, την πολυφωνία, τον αντίλογο, τον συνδικαλισμό, κλπ κλπ. Ι...περισσότερα »

.Γιλντιρίμ: Οι πραξικοπηματίες δεν είναι στρατιώτες αλλά τρομοκράτες

Οι πραξικοπηματίες δεν είναι στρατιώτες αλλά τρομοκράτες που στοχοθέτησαν την χθεσινή νύχτα το κοινοβούλιο της χώρας, δήλωσε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Εθνοσυνέλευση.

Ο επικεφαλής της τουρκικής κυβέρνησης επεσήμανε επίσης ενώπιον των βουλευτών ότι σήμερα είναι η ημέρα που όλα τα πολιτικά κόμματα είπαν όχι στο πραξικόπημα. Η συνεργασία στους κόλπους του κοινοβουλίου θα σημάνει μια νέα αρχή.

Στο μεταξύ, συνεχίζονται οι συλλήψεις στρατιωτικών στην Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.
Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ο διοικητής επιχειρήσεων της Α΄ στρατιάς ταξίαρχος Εγιούπ Γκιουρλέρ και ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής Κωναταντινούπολης συνταγματάρχης Γκιουρτζάν Σερτζάν. Συνολικά έχουν συλληφθεί 2.839 στρατιωτικοί διαφόρων βαθμών. Ενώ συλλήψεις έγιναν και στο τουρκικό Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, καθώς και στο Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων.

.Tο τελευταίο του χαρτί...

Βρόμικα παιχνίδια με τον εκλογικό νόμο σε μια προσπάθεια να βρει τους τρεις «Τσιριμώκους» παίζει το σύστημα Μαξίμου. Κάνοντας τον Νικολόπουλο «λαγό» του Τσίπρα αφήνουν να εννοηθεί ότι θα μπορούσαν να συζητήσουν ακόμη και μείωση από 3% σε 1% του εκλογικού ορίου για είσοδο στη Βουλή. Με τον τρόπο αυτό προσπαθεί την ύστατη στιγμή να βάλει κι άλλους βουλευτές στο μαντρί και ο νόμος να ψηφιστεί και να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές που πιθανότατα θα γίνουν μέσα στο 2016.

Το σχέδιο για όριο 1% απλά θα μετατρέψει την πολιτική σκηνή και τη Βουλή σε ένα πολυκερματισμένο σύστημα με το οποίο ο σχηματισμός κυβέρνησης θα είναι αποτέλεσμα άγριας διαπλοκής, συναλλαγών κάτω από το τραπέζι και μιας άθλιας υπονόμευσης της δημοκρατίας και της χώρας. Όπως έχουμε ξαναγράψει, η παρούσα χρονική στιγμή δεν βοηθά σε καμιά περίπτωση τέτοιες εξελίξεις, είναι σίγουρο ότι η ακυβερνησία θα οδηγήσει σε κατάρρευση της οικονομίας.

Αν ο Τσίπρας έχει όντως στο μυαλό του να ρίξει το όριο στο 1% απλά θα βάλει μέσα στη Βουλή άλλα πέντε – έξι κόμματα. Για σκεφτείτε με βάση τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών. Θα ήταν σήμερα στη Βουλή με κάποιο αριθμό βουλευτών και ο Λαφαζάνης με τη Ζωή ενώ οριακά δεν θα έμπαιναν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΠΑΜ του Καζάκη κ.λπ. Σκεφτείτε μόλις γίνουν νέες εκλογές και με διαλυμένο ουσιαστικά το πολιτικό φάσμα τι έχει να συμβεί...

Θα πει κανείς: «Δημοκρατία η απλή αναλογική, έτσι πρέπει να μπαίνουν όλοι μέσα στη Βουλή». Τα είδαμε και στην Ιταλία που δεν μπορούσαν να σχηματίσουν κυβέρνηση ποτέ. Η συναλλαγή πάει σύννεφο σε σημείο που ο νυν πρωθυπουργός Ρέντσι να μην έχει εκλεγεί ποτέ από το λαό.

Όμως, ο στόχος του Τσίπρα είναι προφανής. Κόβει την πορεία της ΝΔ προς την εξουσία και καθιστά εαυτόν ρυθμιστή αδιαφορώντας αν ρυθμιστές θα μπορούσαν να γίνουν και η Χρυσή Αυγή και κάθε άλλος ημίτρελος που θα έμπαινε στη Βουλή. Ας σκεφτεί κάτι ο πρωθυπουργός και όλος ο ελληνικός λαός. Τι θα γινόταν στη χώρα αν στις περσινές εκλογές που ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 36% δεν σχημάτιζε αυτός κυβέρνηση αλλά η ΝΔ με κάποια μικρότερα κόμματα. Δε θα καιγόταν η Ελλάδα από τις διαδηλώσεις των «αριστερών»;

Τι θα γίνει άραγε τώρα αν στις επόμενες εκλογές ο Κυριάκος πάρει 40% αλλά δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση επειδή ούτε το μπόνους θα έχει δικαίωμα να πάρει και θα έχουν μπει διάφορα κόμματα στη Βουλή; Πώς θα φαινόταν σε όλους ένας μεγάλος συνασπισμός με αξιωματική αντιπολίτευση τη Χρυσή Αυγή; Και πώς θα φαινόταν άραγε στον κόσμο μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με άλλα κόμματα, ακόμη κι αν ήταν στη δεύτερη θέση;

Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος o Τσίπρας παίζει το τελευταίο του χαρτί για να διατηρηθεί στο προσκήνιο. Παράλληλα, θέτει τις βάσεις για διασπάσεις κομμάτων, ακόμη και στο δικό του και για μια συνεχόμενη αβεβαιότητα στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Είναι μια ξεκάθαρα στημένη υπόθεση που εκπορεύεται από πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που επιδιώκουν κυβερνήσεις συνεργασίας με δύο ή και περισσότερα κόμματα που θα ελέγχουν ευκολότερα. Κάτι σαν την περίφημη κυβέρνηση μετά το «βρόμικο ’89», εκεί όπου έγιναν όλες οι καλύτερες μπίζνες της μεταπολίτευσης.

Όσο για την περίπτωση ενός κόμματος μουσουλμάνων, φαίνεται να βρήκαν μια λύση. Να βάλουν όρο να πιάσει κάποιο κόμμα 1% σε ορισμένες από τις 7 περιφέρειες και να μην υπάρχει δυνατότητα μεταδημότευσης ώστε να μη φύγουν οι μουσουλμάνοι της Θράκη και πάνε αλλού να ψηφίσουν.

Ακόμη και αυτός ο σχεδιασμός δείχνει με πόσο βρόμικο και εντελώς αντιδημοκρατικό τρόπο στήνουν την υπόθεση του εκλογικού νόμου. Τέτοια πολιτική αλητεία δεν έχει υπάρξει εδώ και δεκαετίες.

. Ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΝΑΤΟ

Κάποτε στην Κουμουνδούρου κραυγάζανε κατά του ΝΑΤΟ και των «φονιάδων των λαών». Τώρα στρογγυλοκάθονται στα τραπέζια της «Συμμαχίας» και εξαίρουν τον «ανθρωπιστικό ρόλο» του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Δεν είναι περίεργο ότι ο Τσίπρας από τις καταλήψεις και τα 15μελή, τις αντιπολεμικές πορείες κλπ τώρα με την ίδια άνεση κάθεται στο τραπέζι της συνόδου των αρχηγών των κρατών μελών του ΝΑΤΟ.

Με την ίδια ευκολία που ως κόμμα διαμαρτυρίας του 3% και στη συνέχεια ως αξιωματικής αντιπολίτευσης καταγγέλλανε στο ΣΥΡΙΖΑ, με την ίδια ευκολία ως κυβέρνηση και για να παραμείνουν στην εξουσία χειροκροτούν και συμπεριφέρονται όπως εκείνοι που κάποτε περίμεναν τον 6^ο στόλο στην Τρούμπα και καλωσόριζαν τα δολάρια που θα άφηναν στα κακόφημα μπαρ τα ναυτάκια.

Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί που έφτυνε γλύφει. Η εξουσία είναι αυτοσκοπός, γιατί μέχρι πρότινος δεν είχαν την τύχη ούτε του ΠΑΣΟΚ διότι τα τελευταία χρόνια έχουν καταργηθεί και οι θυρωροί στις πολυκατοικίες, οπότε δεν ήξερε κανείς τους ΣΥΡΙΖαίους. Από την αφάνεια δεν είναι και λίγο πράγμα να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με τον πλανητάρχη.

Αλλά το πιο ωραίο είναι ότι ο Τσίπρας στη συνάντηση με τον Ομπάμα αφού έγλυψε πατόκορφα τον Τζακ Λιου και τους Αμερικανούς για τα θέματα του χρέους μίλησε για τη συμβολή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης! Την ίδια στιγμή ο Τσίπρας πουλάει παραμύθια εντός της χώρας για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, κάνει επαφές με τον Πούτιν και πολυήμερο ταξίδι στην Κίνα και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ λέει ότι και οι 28 (δηλαδή και η Ελλάδα) είναι ενωμένοι κατά της Ρωσίας την οποία δεν τη θεωρούν πια στρατηγικό εταίρο.

Κατά τ’ άλλα ο Τσίπρας ζήτησε τη βοήθεια των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της διαφθοράς και της διαπλοκής! Το μόνο που μένει να μάθουμε είναι τι ακριβώς ειπώθηκε για την πορεία του Κυπριακού και τα άλλα ανοιχτά εθνικά θέματα. 

Οι κοινοτοπίες για την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ όσο χρήσιμες είναι να λέγονται δεν μας κάνουν και σοφότερους απαραίτητα. Πολύ περισσότερο που σ’ αυτό το επίπεδο οι συναντήσεις και οι συζητήσεις που θα έκανε ο πρόεδρος των ΗΠΑ με Έλληνα πρωθυπουργό δεν θα ήταν για να συμφωνήσουν ότι ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή και δύει από τη Δύση.

.Χρέος μου και καμάρι μου

Αν, εκτός από το φημισμένο αντιστασιακό μας φρόνημα, διαθέταμε και φορολογική συνείδηση, έστω ημικαθεύδουσα· αν οι κρατικές υπηρεσίες λειτουργούσαν μεθοδικά, συντονισμένες και με σαφείς εντολές της πολιτικής ηγεσίας, μη επιδεχόμενες αμφισβήτηση ή νόθευση· αν ο εν Ελλάδι καπιταλισμός, μεγάλος και μικρομεσαίος, δεν ήταν, όπως σχεδόν όλοι παραδέχονται, παρασιτικός και αεριτζίδικος, όχι (μόνο) επειδή έτσι θέλησε να είναι, αλλά και επειδή έτσι του επέτρεψαν να πορεύεται όσοι όφειλαν να ελέγχουν αν τηρούνται οι νόμοι και οι γραφές· αν λοιπόν ίσχυαν όλα αυτά, δεν θα χρειαζόταν να κρεμάμε στα μανταλάκια (να αναρτούμε στο Διαδίκτυο δηλαδή) τα ονόματα των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου.

 Γιατί και τώρα αλλά και το 2011, οπότε και πάλι δημοσιεύθηκε κατάλογος μεγαλοοφειλετών, είναι σαν η πολιτεία να κρεμάει στα μανταλάκια την ομολογία της αδυναμίας της, της αποτυχίας της. Αυτό το σήμα δίνεται πρωτίστως. 

Το άλλο σήμα, το άλλο μήνυμα, απλώς ελπίζεται ότι θα δοθεί, θα ληφθεί και θα ερμηνευθεί. Απλώς ελπίζεται ότι όσοι χρωστούν θηριώδη ποσά, θα ντραπούν και θα θελήσουν να ανακόψουν τη διαπόμπευσή τους, πληρώνοντας αμέσως ή προχωρώντας σε διακανονισμό.

Μα ποιος να ντραπεί. Αν βγάλουμε έξω από τον λογαριασμό τις εταιρείες που έχουν ήδη κλείσει, για ποικίλους λόγους, και μολαταύτα ο τίτλος τους παραμένει στον κατάλογο των μεγαλοοφειλετών (λ.χ. η Πειραϊκή Πατραϊκή ή το ΑΛΤΕΡ), από τους υπόλοιπους, πόσοι είναι πιθανό να δεχθούν την επίσκεψη της αιδημοσύνης, της φιλοτιμίας ή -βαριές κουβέντες- της φιλοπατρίας; 

Η κουλτούρα μας, αταξική ή διαταξική εν προκειμένω, επί χρεών στο Δημόσιο δηλαδή, μάλλον με την καύχηση έχει αγαθές σχέσεις παρά με την ντροπή. Πριν γίνει κίνημα ή κόμμα, το «Δεν πληρώνω» ήταν μια πρακτική με πολλούς πιστούς. 

Εύκολα εφεύρισκε ο καθένας την πρόφασή του, δίχως συνειδησιακά προβλήματα. «Γιατί; Εγώ είμαι το κορόιδο;» εξηγούσε ο ένας. «Τι μου δίνει εμένα το κράτος για να του δώσω κι εγώ;» επέμενε ο άλλος. «Ας πληρώσουν όσοι έχουν» φώναζε ο τρίτος, δίνοντας αντικαπιταλιστικό νόημα στο βόλεμά του. Οι γύρω τους, δικοί και ξένοι, συνήθως τους καμάρωναν ή τους ζήλευαν. Οι λίγοι που τους μέμφονταν είναι οι ίδιοι με όσους συνηθίζουν να πληρώνουν. Τα κορόιδα που λέγαμε.

 ΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

.Λίστες, σαν λαϊκό ανάγνωσμα

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: οι λίστες σε αυτή τη χώρα ξυπνούν μόνον αναμνήσεις. Πώς ήταν η εποχή του Μινιόν, της Πειραϊκής Πατραϊκής, της Ολυμπιακής; Πώς είμαστε εμείς, οι φίλοι μας, η πόλη; Η λίστα που δημοσιοποιήθηκε προχθές, με τους 13.730 μεγαλύτερους οφειλέτες του Δημοσίου, ήταν γεμάτη «σκελετούς», όπως επισημαίνει και η «Οικονομική Καθημερινή». 

Υπολογίζεται ότι τα 13.730 φυσικά πρόσωπα και εταιρείες χρωστούν, συνολικά, στο ελληνικό Δημόσιο περί τα 83 δισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό εισπράξιμο θεωρείται το 15%. Αφήνουμε στην άκρη το γεγονός ότι η λίστα αυτή είναι μια επανέκδοση παλαιότερης, του 2012, ότι στο διάστημα αυτό δεν έγινε καμία επεξεργασία των οφειλών και των οφειλετών κ.ο.κ.

Τα τελευταία περίπου έξι χρόνια οι λίστες εμφανίζονται συνώνυμες με την κάθαρση, την αποφασιστικότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να πατάξει φοροδιαφυγή, φοροδιαφθορά, μαύρο χρήμα. 

Κατά καιρούς το επικοινωνιακό μπαράζ με λίστες μεγαλογιατρών, μεγαλοδικηγόρων, καλλιτεχνών, δημοσίων προσώπων, εν γένει, που ύστερα από ελέγχους του ΣΔΟΕ εμφανίζονταν απολύτως εκτεθειμένοι, πρόσφερε στην κοινωνία εκτόνωση και αποσυμπίεση ολίγων ημερών. Με κορυφαίο, βέβαια, αφήγημα τη λίστα Λαγκάρντ και τις ποικίλες αναταράξεις που προκάλεσε. 

Οι λίστες, κάτι σαν λαϊκό ανάγνωσμα, τα «Κλασικά Εικονογραφημένα» της εποχής μας, επιβεβαιώνουν εντέλει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν: τα ισχυρά κυκλώματα με τους «προστατευόμενους» των κυβερνώντων, την ανεπάρκεια των διοικητικών υπηρεσιών, το σημείο απελπισίας που βρίσκονται κάθε φορά τα πολιτικά ρετιρέ.

 Την αρχική ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει και να πληρώσουν (με τις πολλές έννοιες της λέξης) οι υπεύθυνοι διαδέχεται η απογοήτευση ότι οι κάθε φορά τιμωροί και τιμωρούμενοι είναι στελέχη του ίδιου συστήματος, που εναλλάσσονται στους ρόλους. Κυκλώματα που... ανακυκλώνονται με ταχύτητα η οποία προσδιορίζεται από τις «ανάγκες» της συγκυρίας.

 Οι παρέες από τη μια, η πρακτική αδυναμία των αρμόδιων υπηρεσιών από την άλλη, χτίζουν έναν ανθεκτικό τοίχο προστασίας τέτοιο, που θα πρέπει κανείς να παραμερίσει πολλούς «σκελετούς» για να φτάσει –και αν– στους ενεργούς οφειλέτες από τους οποίους το κράτος μπορεί να εισπράξει. Οι λίστες ως επικοινωνιακό εύρημα εξαντλήθηκαν. Αναμένουμε το επόμενο.